PARIJS — De Paris Men’s Fashion Week eindigde zondag met twee boodschappen die steeds weer op de catwalks verschenen: kleed je elegant en bouw kleding die lang meegaat.
De Japanse krachtpatser Sacai duwde nieuwe vormen door het gebruikelijke boven- en onderkantsilhouet te doorbreken.
Hermès pleitte tijdens een emotionele afscheidsshow voor oude ontwerper Véronique Nichanian voor eenvoudige lijnen en langdurige slijtage.
Hier zijn vijf trends die opvielen tijdens de modeshows van de afgelopen dagen, met een knipoog naar elk van de geweldige collecties.
Het sleutelstuk van het seizoen was de jas: lang, op maat gemaakt en ontworpen om opgemerkt te worden.
Bij Hermès sloot Nichanian zijn laatste herenshow in 37 jaar af met een donkere jas van glanzend krokodillenleer.
Eerdere looks omvatten stukken in pilotenstijl, zoals bomberjacks van schapenwol, petten met oorkleppen en opstaande kragen met gespen, maar ook koraalroze geverfde schapenvacht.
Accessoires bleven sterk: boxy weekendtassen en laarzen met feloranje zolen.
Junya Watanabe maakte ook jassen tot de focus van zijn show, met klassieke camel- en marine-ontwerpen, en mengde ze vervolgens met sportievere onderdelen – zoals de achterkant van bomberjacks, de voorkant van leren jassen en de vulling van donsjassen – om formele bovenkleding resistenter en moderner te maken.
Veel ontwerpers hebben met klassieke pakken en jasjes gewerkt, maar hebben de manier veranderd waarop ze bij het lichaam passen.
Bij Sacai voegde Chitose Abe nieuwe secties toe aan jassen, broeken en bovenkleding – extra panelen, zakken en gewatteerde inzetstukken – vaak opgebouwd rond een driehoekig thema.
De show ging over op maat gemaakte looks, werkkleding en sterke denim, inclusief samenwerkingen met Levi’s en APC, maar het grote idee bleef duidelijk: het silhouet opnieuw vormgeven zonder de draagbaarheid te verliezen.
Comme des Garçons Homme Plus deed het tegenovergestelde, met grotere schok.
Rei Kawakubo knipte zwarte pakken en jassen, veranderde revers en zoomlijnen en stuurde vervolgens witte versies van haar vormen uit terwijl de stemming veranderde van donker naar helder.
De styling was intens (pruiken en maskers), maar de kleding was nog steeds gericht op maatwerk als basis.
Een andere trend was terughoudendheid aan de oppervlakte, waarbij vakmanschap tot uiting kwam in de snit.
Kiko Kostadinov elimineerde decoratie en concentreerde zich op de constructie: strakke jassen en jacks met gevouwen panelen, gebogen kragen en zorgvuldige draperingen, vaak in zwarte en minerale tinten.
De details waren ook verborgen (knopen achter de knopenlijsten, geen metalen detail zichtbaar) zodat de vorm en beweging spraken.
Het grootste deel van de week was formeel, maar niet zoet.
Watanabe’s show voelde serieus aan – de salontafel, de Miles Davis-soundtrack, een sombere cast – en zijn zwarte, nauwkeurig gesneden denimstukken (uit een voortdurende samenwerking met Levi’s) hadden de stijl van een modern uniform.
Jacquemus nam dezelfde ‘verkleed’-impuls in een lichtere richting, waarbij hij zich bezighield met black tie-codes met speelse smokingwendingen en een zelfbewuste retro-feestsfeer.
De show, opgevoerd in het Picasso Museum, trok een publiek van beroemdheden, waaronder Elton John, Sophie Marceau en Josh Hartnett, wat onderstreepte hoezeer de week mannenkleding nu beschouwt als zowel een product als een spektakel.
Louis Gabriel Nouchi werkte het idee verder uit in een ondergrondse parkeergarage met luide techno en een ‘Alien’-thema.
Hij mixte elegante jassen en donker maatwerk met provocerende, nauwsluitende stukken en grafische referenties, en streefde naar kleding die kan overgaan in het dagelijks leven en toch een lading met zich meedraagt.
In een snel veranderende modewereld hebben verschillende momenten in de tegenovergestelde richting gewezen.
Bij Hermès zei Nichanian dat hij ontwerpen had opgenomen die tientallen jaren geleden waren gemaakt om te bewijzen dat ze nog steeds werken – en bood een eenvoudige afscheidsboodschap aan: “Vertraag.”
Aizawa van White Mountaineering beschouwde zijn laatste show ook als een statement voor de lange termijn: technische bovenkleding, krachtige kleuren en doordacht patroonwerk, eerder geformuleerd als het einde van een hoofdstuk van twintig jaar dan als een snel bewegende trend.
