Zij zette Rachel McAdams in een vliegtuig nogmaals, maar deze keer heeft ze de middelen om voor zichzelf te zorgen.
In Stuur hulp — De langverwachte terugkeer van Sam Raimi tot een totale horrorkomedie: de Rode ogen de aluin speelt heerlijk tegen type. In plaats van een zwaaiend laatste meisje is McAdams Linda Liddle, het ‘werkpaard’ van een Fortune 500-bedrijf en een Overleefd obsessief. Overdag doet hij veel meer werk dan hij zou moeten doen, waarbij hij de lunchpauzes opoffert om sandwiches met tonijn uit de beslotenheid van zijn hokje te eten. ‘S Nachts gaat hij naar huis, naar zijn vogel, terwijl hij de overlevingshandleidingen doorneemt en droomt van de aanstaande promotie. Ze was tenslotte beloofd door de voormalige president van Preston, maar met haar overlijden komt er een nieuwe baas, het slijmerige nep-snotneus Bradley (Dylan O’Brien), wiens eerste opdracht is om Linda te vervangen door zijn veel minder competente studentenvriend (Xavier Samuel).
Maar al snel lacht Linda het laatst: wanneer Prestons privévliegtuig neerstort terwijl ze op zakenreis naar Thailand was, zijn zij en Bradley de enige overlevenden. Op een onbewoond eiland zonder hoop op redding maken Linda’s overlevingsvaardigheden haar de nieuwe baas, terwijl Bradley – al behoorlijk nutteloos, zelfs zonder een ernstige beenblessure – volledig aan haar genade is overgeleverd.
Zo begint het soort klassenbewuste kat-en-muisthriller die we in talloze configuraties hebben gezien de ijskoude Mis voor de nihilist Driehoek van verdriet. Wat stelt Stuur hulp afgezien van alle anderen is er natuurlijk Raimi’s tintje: het is zestien jaar geleden dat de regisseur een simpele horror maakte, en hij brengt hier al het gewicht van zijn handelsmerk, gonzo gonzo, naar toe. Dat weerhoudt de band er niet helemaal van om naar voorspelbare beats te neigen, maar Raimi, McAdams en O’Brien hebben zoveel plezier dat het onmogelijk is om niet met hen mee te gaan op reis.
Het helpt dat dit eiland vol onorthodoxe chemie is tussen Raimi’s twee hoofdrolspelers. Als je de royale porties bloed en de uitdaging van walgelijke momenten negeert, Stuur hulp het lijkt een beetje op een komedie… alleen dan met de disfunctie op 20. McAdams schommelt moeiteloos tussen vertederend optimisme en staalharde, enigszins angstaanjagende competentie terwijl Linda door de wildernis navigeert en haar overlevingsvaardigheden op de proef stelt. Hij schreeuwt van vreugde als hij het eerste vuur aansteekt, en graaft dan diep om een meer keelachtige strijdkreet te laten horen als hij een zwijn doodt. Bradley kan intussen niet veel anders doen dan vol walging toekijken, maar O’Brien, lang een van de minst gevierde acteurs van zijn generatie, vindt talloze manieren om zijn afwijkende mening dynamischer te maken. Bradley’s pogingen om een schijn van controle te behouden, stellen O’Brien in staat zijn komische talenten te laten zien, aansluitend bij de manische energie die fan van Adolescente wolf gemakkelijk zal herkennen.
Stuur hulp het is een komische komedie gecombineerd met bizarre survival-horror.
Studies uit de 20e eeuw
Bradley houdt al vroeg vast aan zijn status als tiran, wat aanleiding geeft tot een reeks hersenspelletjes die langzaam maar zeker zijn waardigheid ondermijnen. De seksuele spanning tussen onze hoofdrolspelers is niet zo uitgesproken als ze is. Weggeblazen – maar er valt iets te zeggen over de manier waarop Linda steeds warmer wordt naarmate de dagen verstrijken, en haar sjofele kantoorkleren als een oude huid afwerpt terwijl ze nieuw zelfvertrouwen krijgt. Soms gaat dit ten koste van Bradley’s idiote mannelijkheid, maar soms breekt het zijn muren lang genoeg af zodat dit vreemde koppel een fragiele band kan vormen. Hoe dichterbij ze echter komen, hoe vager de grenzen worden: hun wederzijds vertrouwen ebt en vloeit als het getij, waardoor bij de ene ademhaling tedere momenten en bij de andere adembenemende uitingen van dominantie mogelijk zijn.
Stuur hulp hij is op zijn best als alle weddenschappen zijn uitgeschakeld, als hij het stille werk van het personage (hoe cruciaal het ook mag zijn) loslaat en dit nachtmerriescenario naar zijn hoogste hoogtepunt brengt. Het feit dat het zo goed werkt getuigt van de inzet van de cast: McAdams heeft al lang haar aanleg voor het absurde getoond, en fans van haar optreden in Spelletjesavond hij zal veel, zo niet meer, vinden om van te houden in Linda. Hoewel dit personage een veel flexibeler moreel kompas heeft, draagt ze zichzelf zo goed dat je niet anders kunt dan voor haar pleiten. Hetzelfde geldt voor Bradley zodra zijn bravoure eindelijk gebroken is: O’Brien verkoopt elke triomf en verraad met perfecte vaardigheid. Hun respectievelijke pogingen om te bewijzen wie de baas werkelijk is, duwen dit verhaal steeds dieper. Alles staat gevaarlijk op het punt om te kantelen, maar onder Raimi’s vaste hand… Stuur hulp biedt de terugkeer naar de campy-vorm die we zo hard nodig hadden.
