PARIJS — PARIJS (AP) — De modegigant Chanel Dinsdag vulden ze als een filmpremière de eerste rij in Parijs: Nicole Kidman, Dua Lipa, Penélope Cruz, A$AP Rocky, Gracie Abrams, Margaret Qualley.
Vervolgens gaf hij de spotlight door aan zijn nieuwe ontwerper, Matthieu Blazy, voor haar langverwachte couturedebuut, gebouwd op één grote, zelfverzekerde swing: vreugde.
Binnen in het Grand Palais was het huis vol eigenzinnigheid.
Het decor was een dromerige tuin met karamelkleurige bomen en gigantische roze en rode paddenstoelen: een surrealistisch tegengif voor de grijze januaridag buiten en de nog zwaardere sfeer van de wereld achter de deuren.
Vóór de eerste blik plaagde Blazy de boel zelfs met een animatiefilm van bosdieren aan het werk in de ateliers van Chanel, ‘Assepoester’-stijl: een knipoog die zei dat het couture zou zijn, maar niet donker.
Toen arriveerden de kleren en de boodschap kwam meteen: lichtheid.
Blazy heeft het meegenomen De beroemdste codes van Chanel – de jurk, de parels, de zomen die door een ketting werden verzwaard – waardoor ze bijna gewichtloos voelden.
Een klassiek rokpak arriveerde als een doorschijnende, nauwelijks zichtbare versie van zichzelf, zo subtiel gesneden dat het leek alsof de lucht op maat was gemaakt.
In een huis waar tweed een pantser kan zijn, was deze tweed een fluistering.
Vogels zweefden boven de collectie als leidend idee: vrijheid, beweging, reizen.
Veerachtige texturen en lichte borduursels fladderden op silhouetten die eerder als adem dan als structuur bewogen.
Er waren flitsen van verenkleed in kleur en textuur – soms helder, soms ravendonker – en veel zacht, golvend chiffon waardoor de modellen eruitzagen alsof ze zweefden in plaats van liepen.
De beste truc was dat de klus niet voor de hand lag.
Van dichtbij was het werk minutieus: een niveau van handwerk waar coutureklanten voor betalen en waar ateliers voor leven.
Maar het algehele effect bleef eenvoudig, bijna terloops; alsof de kleding mooi was zonder applaus te eisen.
Blazy speelde met de artistieke techniek van trompe l’oeil, waaronder een tanktop- en jeansidee opnieuw uitgevonden in organza, en met romantische maar ook enigszins vreemde texturen; couture die knipoogde.
In een merk dat gebouwd is op totale looks en sterke huissignaturen, bood Blazy iets persoonlijks: keuze.
De modellen werden uitgenodigd om symbolen en boodschappen te kiezen om op de kleding te naaien: een liefdesbriefje, een bordje, een private label.
Het duwde Chanel weg van ‘uniform’ en richting intimiteit: couture als een draagbaar geheim, niet alleen maar een publieke verklaring.
De show had ook een gevoel van casten als verhalen vertellen.
Blazy’s catwalkshows hebben doorgaans een open, vrolijke energie, en dat zet zich hier voort: een mix van leeftijden, achtergronden en uiterlijk waardoor de kleding geleefd aanvoelt.
Model Bhavitha Mandava, vers van haar virale moment tijdens de Métiers d’Art-show van het huis, is terug.
Later verscheen ze als een couturebruid, glinsterend en gevederd, glimlachend alsof ze wist dat ze de scène precies op de juiste toon beëindigde.
De soundtrack veranderde van stemming als een DJ-set, gaande van Disney-zoetheid tot millennial-nostalgie, waaronder Moby’s “Porcelain” en een mashup die Oasis’ “Wonderwall” vermengde met “Bitter Sweet Symphony” van Verve.
In de finale speelde de kamer samen.
Grote sets zijn eenvoudig. Blazy’s debuut probeerde Chanel niet te overweldigen met lawaai of een nieuw tijdperk af te dwingen met agressie. In plaats daarvan gaf het hem het gevoel dat hij leefde.
