“Dhurandhar veranderde het filmlandschap”

‘Gevestigde regisseurs willen sequels volgen op eerdere succesvolle films Vol huis 5 OF Houdt 4. Ze willen geen nieuwe ideeën hebben. Dit is pure luiheid.’

AFBEELDING: Ranveer Singh binnen Dhurandhar.

Universal Music heeft een belang van 30% verworven in Farhan Akhtar’s Excel Entertainment, terwijl Saregama Rs 325 crore heeft geïnvesteerd om de exclusieve muziekrechten op de films van Sanjay Leela Bhansali veilig te stellen. Dit zijn tekenen van een diepere verandering in Bollywood.

Het bedrijfsgeld test niet langer voorzichtig de wateren; treedt in als laatste redmiddel voor een sector die kampt met flops, stijgende kosten en verdwijnende winstmarges.

In een tijd waarin de volatiliteit van de box office, stijgende sterrensalarissen en een brute hit-flop-ratio filmstudio’s tot het uiterste hebben gedreven, duiden deze spraakmakende deals op een structurele verschuiving in de manier waarop de Hindi-cinema wordt gefinancierd en gecontroleerd.

In een oprecht gesprek met Syed Firdaus Ashraf/Rediffgoeroe van de filmindustrie Modieuze kleding gedragen analyseert waarom productiehuizen op zoek zijn naar zakelijke levenslijnen en zegt: “Filmmakers moeten improviseren, anders zullen er in de toekomst enorme schulden ontstaan. Ze moeten de handen uit de mouwen steken. Bedrijven investeren geld in bedrijven en ze weten hoe ze hun geld terug kunnen krijgen.”

AFBEELDING: Farhan Akhtar binnen 120 Bahadur.

Dit is niet de eerste keer dat bedrijven in Bollywood investeren. Eerder hebben we de Tatas en Birlas zien investeren in Hindi-films. Wat is er deze keer anders?

Na lange tijd beseffen wij als filmindustrie dat Hindi-films het niet goed doen (aan de kassa). Wanneer een bedrijf als Dharma, eigendom van Karan Johar, om geld vraagt, betekent dit hun ROI (Rendement op investering) is niet geweldig voor de films die ze maken.

Er zijn ongeveer vier films die een filmproductiebedrijf gemiddeld in een jaar uitbrengt. Hiervan werken er drie niet en de enige die wel werkt, vergoedt de verliezen van de andere drie.

Helaas, als die film gemiddelde zaken doet, zuigt dit alle financiën van het productiebedrijf voor dat jaar op, waardoor ze slechte schulden krijgen.

Bijvoorbeeld de grote budgetfilm van Excel Entertainment Malegaon Superboy zet de balans van het bedrijf in rode cijfers (omdat de film het niet goed deed). Laten we dat van Farhan Akhtar toevoegen 120 Bahadur. Als deze films niet aan de kassa werken, komt het bedrijf in de problemen.

Uiteindelijk moet Excel de salarissen van het personeel betalen, wat een enorme kostenpost is. Ook zij moeten hun kantoren behouden. Als drie films achtereenvolgens mislukken, wordt het moeilijk om er in de toekomst nog meer te maken.

Is het waar dat de winst van Dharma Productions in 2024 Rs 58 lakh (Rs 5,8 miljoen) bedroeg, en dat Karan Johar daarom een ​​belang van 50% aan Adar Poonawalla moest verkopen?

Dit nieuws bevindt zich in het publieke domein. Feit is dat Dharma geld nodig had, omdat het budget niet op orde is.

Toen bedrijfsgroepen als Tata en Birlas eerder in Bollywood kwamen investeren, gingen ze zelfstandig films produceren. Ze maakten een of twee films en gingen terug.

Het verschil is nu dat bedrijven zich hebben gerealiseerd dat ze een blijvertje zijn in de filmindustrie door te investeren in productiehuizen.

Productiebedrijven weten daarentegen dat het maken van films een risicovolle onderneming is, omdat er geen formule is voor een succesvolle film. Ze hebben dus bedrijfsgeld nodig om in hun bedrijf te investeren.

Bedrijven willen individuele acteurs en individuele banden met de film (voor de evaluatie van hun merk). Bovendien is het soort geld dat in filmproductie wordt geïnvesteerd lager dan de totale bedrijfswaarde ervan.

AFBEELDING: Ranveer Singh en Akshaye Khanna binnen Dhurandhar.

Je kunt altijd zeggen dat bedrijven geen creatief bot in hun lichaam hebben, dus zijn zij de juiste mensen om geassocieerd te worden met een bedrijf als de bioscoop?

Ze zullen nooit een creatieve neiging hebben, omdat ze alleen zaken begrijpen. Maar dan moet er toch iemand zijn die de controle moet houden (over de kosten van het maken van films). Als er geen vergoeding is, dan heeft een film Rs 7 crore nodig (70 miljoen roepies) zal uiteindelijk voor het dubbele bedrag worden gemaakt.

Er moet dus iemand zijn die verstand heeft van financiën. Dat kan niet elke film, gemaakt met een groot budget Mighath-EE-Azam. Het kan zo eindigen Koningin van Roop, koning van Choron (een kostbaar debacle).

Hebben productiebedrijven de neiging om te veel uit te geven? Zo ja, kunnen bedrijven dan discipline invoeren?

Ja, ze kunnen discipline introduceren. Ze staan ​​hier bekend om. Maar sommige mensen luisteren niet. Rohit Shetty en Sanjay Leela Bhansali zullen nooit verzanden in de besluitvorming van bedrijven. Maar als er zestig regisseurs zijn, zullen er vijftig luisteren naar de zakelijke verzoeken van de cinema.

Creativiteit zal in handen zijn van creatieve mensen, maar met de samenwerking van bedrijven zal er evenwicht komen.

Als een filmscène vereist dat de held een dure Cubaanse sigaar rookt, wat als bedrijven dan vragen om er een gewone sigaret van te maken?

Een regisseur als Sanjay Leela Bhansali zal ervoor zorgen dat de opnames definitief worden gestopt. Het past alleen bij de Cubaanse sigaar. Bedrijven weten dat ze creatieven niet te ver kunnen pushen.

Saregama heeft Rs 325 crore (Rs 3,25 miljard) geïnvesteerd in het productiehuis van Bhansali, en dat is alleen voor de muziekrechten van zijn films. Zal Saregama het geld kunnen terugkrijgen?

Je moet weten dat dit een lang plan is. Sanjay Leela Bhansali staat bekend om het maken van goede muziek in zijn films. Vroeger betaalden muziekbedrijven, maar nu verdien je geld via Spotify. Saregama beschikt over scherpzinnige bedrijfsleiders die het bedrijf leiden. Ze weten dat Bhansali geweldige muziek zal geven in zijn films.

Als Saregama zoveel geld investeert, zullen ze ervoor zorgen dat ze zich terugverdienen, omdat Bhansali’s muziek exclusief voor hen is.

Kan hetzelfde gezegd worden over Excel Entertainment van Farhan Akhtar? Universal Music investeert Rs 800 crore (Rs 8 miljard) in zijn bedrijf. Hoe zullen ze het terugkrijgen?

Wanneer zij (Excel) maak een film zoals Assistentdat een franchise zal hebben, het zal zeker geld verdienen.

De bedrijfsgroepen hebben hun activiteiten en hun balansen bestudeerd voordat ze investeerden. Bedrijven willen hun geld maximaliseren en hun bereik in de filmindustrie maximaliseren.

Aan de andere kant hebben Dharma of Excel geld nodig om hun kantoren te runnen, dus dit is een schijnhuwelijk.

AFBEELDING: Saiyaara.

Yash Raj Films heeft zich verre gehouden van bedrijfsgeld. Wat deed YRF anders?

Aditya Chopra heeft de zaken van Yash Raj Films zeer goed beheerd. Yash Raj heeft een enorme filmbibliotheek en verdient veel geld aan ondersteunende bedrijven zoals de tv- of OTT-industrie.

Toen de hele industrie richting OTT evolueerde, was Aditya Chopra de enige man die bioscopen steunde. Hij maakte alleen films voor de bioscoop.

Bovendien is Yash Raj een bedrijf dat rijk is aan contanten. Hun succespercentage onder blockbuster-films is goed. Hun succespercentage is hoog, zelfs als ze vergelijkbare films maken Jayeshbhai Jordar.

Met een succesvolle film als SaiyaaraYash Raj kan twee jaar varen.

Waarom denk je dat filmmakers er niet in zijn geslaagd de veranderende smaak van het publiek vast te leggen? Een film als Dhurandhar kwam als een storm en een relatief nieuwe regisseur als Aditya Dhar toonde de weg naar succes. Maar oudere, meer gevestigde regisseurs hadden niet zo’n succesvolle film kunnen maken. Waarom?

Je kunt het intellectueel bankroet van ideeën, zelfgenoegzaamheid, lethargie en het onvermogen om met cinema te experimenteren noemen. Ze willen gaan met vervolgfilms op eerdere succesvolle films zoals Vol huis 5 OF Houdt 4. Ze willen geen nieuwe ideeën hebben. Dit is pure luiheid.

Ze doen het nog steeds Drishyam 3 OF Inval 3 maar ik wil niet iets creëren dat opvalt.

Dhurandhar het is een nieuw idee. Het veranderde het filmlandschap.

Dit is de reden waarom Zuid-Indiase films goed werken omdat ze nieuwe ideeën presenteren en experimenteren.

Hoe zal bedrijfsgeld in dit scenario het filmproductieproces helpen en stimuleren?

Filmmakers moeten improviseren, anders krijgen ze in de toekomst enorme schulden. Ze moeten hun sokken optrekken. Bedrijven investeren geld in bedrijven en weten hoe ze hun geld terug kunnen krijgen.

AFBEELDING: Vicky Kaushal binnen Chhaava.

De schaal van films zoals Dhurandhar OF Chhaava het is enorm en je denkt dat ze daarom publiek naar theaters trekken.
Wil het Indiase publiek alleen maar naar de bioscoop om geweldige films te kijken, maar hebben oudere filmmakers geen geld om ze te maken?

Theaterbezoekers kijken graag naar films die groter zijn dan het leven. En om films als deze te maken heb je veel geld nodig. Hier komen bedrijven binnen om geld te investeren. Om films te maken zoals Dhurandharje hebt veel geld nodig.

Films zoals Newton OF Keer terug naar huis ze kunnen op kleine schermen worden bekeken. Maar als je een film leuk vindt Dhurandhar OF Avatarshet publiek gaat naar de bioscoop.

De grens is nu duidelijk. Als je met een laag budget een film wilt maken, heb je een ruimte als OTT. Maar als je een bijzondere film moet maken, moet je naar de bioscoop.

Is het waar dat 75% van de in een jaar gemaakte Hindi-films flops zijn, dat 20% erin slaagt hun geld terug te verdienen en dat slechts 5% geld oplevert?

Dit is volkomen juist. We maken 200 films per jaar, waarvan er 30 tot 40 aan de kassa werken.

Laten we bijvoorbeeld januari 2025 nemen. Alle 15 releases, inclusief die van Shahid Kapoor Devaflop. De enige film die werkte was de film die in februari werd uitgebracht. Chhaava.

Als dit het succespercentage is, hoe functioneerden filmproductiehuizen dan, pakweg vijf jaar geleden?

Ze werkten omdat de overheadkosten niet hoog waren. De budgetten van de films waren niet zo groot omdat de sterren geen hoge vergoedingen vroegen. De kosten van sterren zijn zo hoog dat individuele fabrikanten ze niet kunnen betalen.

Alle individuele producenten, zoals Sawan Kumar Tak, Ratan Jain van Venus, Vimal Kumar, Kuku Kohli… zijn verdwenen. Dan is er iemand als Suneel Darshan, die het aandurfde Andaz 2maar het mislukte vreselijk.

Wat zijn de kosten voor het maken van een kleine film voor één producent?

De kosten zullen tussen Rs 10 crore en Rs 15 crore liggen (100 miljoen tot 150 miljoen roepies).

Zal dit type film een ​​bioscooppubliek trekken?

Alleen als het iets bijzonders heeft.

Fotografie door Satish Bodas/Rediff