De langverwachte Best Album Cover keert zondag met recht terug naar de ceremonie van 2026 en bestaat nu naast de voormalige vervanger. De genomineerden van dit jaar omvatten Tyler, The Creator’s Chromakopie, Door Jo Het cruciale puntSlecht konijntje Ik had meer foto’s moeten makenGenie van parfum Heerlijkheid, en natte benen Hydraterende crème. Best Record Packaging zal de innovatie in het fysieke ontwerp van cd’s en vinyl blijven vieren. Op 1 februari wordt besloten hoe de herstelde prijs 50 jaar later wordt beoordeeld. De rol en vorm van de albumhoes is sinds 1973 dramatisch veranderd, dankzij streaming en het digitale universum waarin we allemaal leven. Voorbeeld: geen van de genomineerden van dit jaar heeft typografie op hun hoes, een essentieel ontwerpelement voor vroege kanshebbers in de categorie. Een product op de markt brengen zonder titel of artiestennaam?! 50 jaar geleden ondoorgrondelijk en zelfs tien jaar geleden zeldzaam.
Onder de kandidaten had ik persoonlijk graag die van Amaarae gezien Zwarte Ster op de lijst vanwege zijn prachtige eerbetoon aan de Ghanese vlag (hoewel controversieel geïnspireerd door het werk van fotograaf Gabriel Moses), samen met die van Sabrina Carpenter De beste vriend van de mens voor een andere rel. Zoals Will Ferrell klaagde Bladen van glorie“Niemand weet wat het betekent, maar het is provocerend… het zet mensen in beweging!” Achteraf gezien is controverse het enige wat de cover van Carpenter te bieden heeft, terwijl die van Bad Bunny dat niet doet Ik had meer foto’s moeten makenéén van de kanshebbers van dit jaar.
Op het eerste gezicht lijkt de cover van het achtste album van de Puerto Ricaanse popster vrij simpel: twee witte stoelen tegen de achtergrond van een groen, leeg landschap. Maar zoals de voor een Grammy genomineerde schrijfster Judy Cantor-Navas terecht opmerkt Substapelsdeze apparaten zijn meer dan alleen plastic meubelen: het is de Monobloc-stoel. “Vooral krachtig in het landschap en de sociale structuur van Latijns-Amerika,” zoals Judy schrijft, je vindt ze overal, van restaurants tot stranden, trottoirs, kerken, bruiloften en veranda’s. Ik had meer foto’s moeten maken wordt door velen omschreven als Bad Bunny’s ode aan zijn huis en op de cover blijft de zanger hulde brengen aan de eindeloze herinneringen die in deze alledaagse voorwerpen worden doorgebracht. Het bewijst dat een minimalistisch beeld culturele aantrekkingskracht kan hebben voor miljoenen fans. Het is toegankelijk. Het is muziek voor iedereen.
Je moet je afvragen: welke covers hebben de Grammy’s misschien gemist tijdens de pauze van deze categorie? Welke muzikanten hebben de gendernormen ter discussie gesteld, de culturen waarin ze zijn gemaakt en, uiteindelijk, het idee van wat een albumhoes kan zijn? We hebben er één (of in sommige gevallen twee) gekozen voor elk jaar van de afgelopen tien jaar: we onderzoeken de context waarin deze albumhoezen zijn gemaakt en de beeldende kunstenaars die hebben geholpen ze tot leven te brengen.
