In 1994 vonden twee ogenschijnlijk uiteenlopende gebeurtenissen plaats.
Tom Hanks won de Academy Award voor Beste Acteur voor zijn vertolking van Andrew Beckett, een homoseksuele man met AIDS Philadelphia. Nadat hij bij zijn advocatenkantoor is ontslagen vanwege wat hij vermoedt dat het anti-AIDS-discriminatie is, huurt Andrew een letselschadeadvocaat in (gespeeld door Denzel Washington), die daarbij minder homofoob wordt. (Aanraken!)
Datzelfde jaar werd de term ‘metroseksueel’ bedacht door journalist Mark Simpson in een essay met de titel “Hier komen de spiegelmannen.”
Samen markeerden ze een belangrijke culturele verschuiving. Tom Hanks stond aan de top van de cultuur, samen met andere prominente mannen, gladgeschoren en met mooie ogen: Johnny Depp, Leonardo DiCaprio, John Travolta, Brad Pitt, Tom Cruise, Ethan Hawke. Hoewel geen van deze mannen homo is (en sommigen worden nu als monsters beschouwd), heeft hun populariteit geleid tot de opkomst van het ‘gevoelige acteurstype’. Dit had een stroomafwaarts cultureel effect, waarbij gedrag dat verband hield met homoseksualiteit (zoals ‘basishygiëne’ en ‘zorg voor je uiterlijk’) langzaam maar zeker breder geaccepteerd werd – of op zijn minst het spelen van een homoseksuele man met aids iets was dat de Academie als baanbrekend en baanbrekend beschouwde. moedig genoeg om te belonen, hoor Philadelphia zelf liet veel te wensen over.
22 jaar later lijken we midden in een nieuwe verschuiving te zitten, een die de term ‘metroseksueel’ een artefact doet lijken. Chris Erik Thomas schreef aan terugblik over het metroseksuele fenomeen van aughts for Zij in 2024, maar pas in 2026 werd duidelijk hoe bizar dat concept is. Hudson Williams en Connor Storrie, de sterren van het Crave-hitfenomeen Verhitte rivaliteit (hoewel ik betwijfel of ik op dit moment moet uitleggen wie ik ben) zijn absoluut onvermijdelijk. Williams onlangs (en enigszins controversieel) nam deel aan de herenkledingshow Dsquared2 op de openingsdag van de Milan Fashion Week. De twee waren officiële fakkeldragers voor de Olympische Fakkel (ja, die Olympische Spelen). Beiden maakten hun late night-debuut – Storrie su Late Night met Seth Meyersen Williams voorop Vanavond show met Jimmy Fallon.
Ik beweer zeker niet dat de totale culturele verzadiging van twee knappe, charismatische jonge acteurs iets nieuws is. (Hoewel ik Williams en Storrie bijzonder grappig vind in hun vrolijke minachting voor de mainstream media.) Maar er is iets geheel nieuws aan de aard van de beroemdheid van Williams en Storrie; werden vrijwel van de ene op de andere dag bonafide beroemdheden vanwege, en niet ondanks, het feit dat ze personages speelden die dat wel deden Erg expliciete homoseks. Natuurlijk zijn er al veel tv-programma’s geweest Verhitte rivaliteit die queer-seks tot in detail in beeld bracht (Reisgenoten verscheen pas twee jaar geleden). Maar het valt niet te ontkennen dat geen enkele voorganger erin is geslaagd de mainstream op dezelfde manier (en bovendien met een happy end) volledig te veroveren.
Gaandeweg vertonen de acteurs wat lijkt op een duidelijke seksuele ambiguïteit als onderdeel van hun publieke persoonlijkheid. In een recent interview met Extraaan de twee acteurs werd gevraagd of het nodig was om hun persoonlijke leven te bespreken in relatie tot het project, juist vanwege het altijd groene gesprek rond vreemde acteurs die vreemde rollen spelen. De maker van de serie Jacob Tierney, die homo is, reageerde namens hen door te zeggen: “Ik denk niet dat er enige reden is om zich met deze dingen bezig te houden” en benadrukte het belang van “iemands enthousiasme en bereidheid om het werk te doen.”
