Een generatie lang droomden de slimste mensen die ik kende ervan om naar Amerika te verhuizen.
Ze namen oninteressante baantjes aan, leerden wachten met eindeloos papierwerk en geloofden dat een stempel op hun visum hun leven zou kunnen veranderen. Deze overtuiging heeft een imperium van talent opgebouwd dat enkele van de meest iconische bedrijven ter wereld heeft gevoed. En nu sterft datzelfde imperium, of droomt er tenminste van om ergens anders heen te verhuizen. Talent stemt nu met zijn voeten.
Ik ben geboren in de Sovjet-Unie, een paar jaar vóór de ineenstorting ervan, opgegroeid in Kazachstan en Rusland en heb daarna in verschillende landen gewoond. Ik herinner me vrienden die vijf of zes jaar voor EPAM hebben gewerkt, een outsourcingbedrijf dat een brug naar iets beters werd. Het echte voordeel van EPAM was niet salaris of prestige. Wat mensen aantrok was de belofte van verhuizing. Als je maar lang genoeg saaie projecten volhoudt, verdien je de weg naar een kantoor in de Verenigde Staten. Die stille overeenkomst tussen ambitie en geduld heeft een heel ecosysteem van brandstof voorzien. De mensen werkten niet voor EPAM. Ze werkten voor de droom om eruit te komen.
Hetzelfde patroon was elders zichtbaar. Van Warschau, Polen, tot Bangalore, India, hebben jonge ingenieurs middelmatige banen aangenomen om één simpele reden: om naar de Verenigde Staten te gaan. Als je daar zou kunnen komen, zou je leven veranderen. En als je geluk hebt, blijf je misschien zelfs voor altijd. Decennia lang is deze wens het grootste concurrentievoordeel van Amerika geweest.
Ik verhuisde in 2015 naar de VS met mijn eerste startup. Ons doel was om de Verenigde Staten te gebruiken als springplank voor mondiale expansie. Destijds was de heersende opvatting dat het hoofdkantoor van een bedrijf in de Verenigde Staten moest zijn. U zou uw belangrijkste werknemers daarheen verplaatsen (hogere salarissen, beter talent en, voor de VS, hogere belastingen) vanuit uw kantoren over de hele wereld. En de medewerkers wilden dit ook, omdat het de ‘American dream’ vertegenwoordigde.
Die droom werkt niet meer.
De prijs van de Amerikaanse droom
Vandaag ben ik met afgrijzen getuige van de manier waarop de huidige regering tarieven wil opleggen tot $ 100.000 voor nieuwe H-1B visumaanvragen. Bedenk dat Satya Nadella van Microsoft, Sundar Pichai van Google, Eric Yuan van Zoom en zelfs Elon Musk van X en SpaceX aanwezig waren een paar punten op een H-1B.
Deze stijgende cijfers zullen het voor veel startups onbetaalbaar maken aannemen mondiaal talent. En zelfs voor degenen die erin slagen het systeem te overwinnen, wordt het pad steeds smaller. De wachtlijsten voor een permanente verblijfsvergunning strekken zich al jaren uit en er zijn geen garanties meer. Ik ken briljante Indiase afgestudeerden die aan Harvard hebben gestudeerd en voor niets werken, alleen maar om een sponsor te behouden. Ze noemen het ‘de loopband’. Wanneer het visum verloopt, vervalt ook de droom.
In het verleden werd het succes van een bedrijf gemeten aan de hand van het aantal gecreëerde banen. Een goedgekeurd visum vertegenwoordigde ook een gecreëerde baan. Dat werk bracht belastinginkomsten, talent en loyaliteit naar het land. Maar nu dat sociale contract is verbroken, is de boodschap aan mondiaal talent veranderd van ‘kom met ons mee bouwen’ naar ‘bewijzen dat je het verdient om te blijven’.
En de rest van de wereld merkte het op.
Waar talent in plaats daarvan naartoe gaat
Landen als de Verenigde Arabische Emiraten bieden nu “gouden visa“voor oprichters, investeerders en ervaren professionals. Saoedi-Arabië is dat wel uitvoering van speciale residentieprogramma’s voor tech- en creatieve werknemers. Singapore Tech.Pass maakt verhuizen mogelijk in weken, niet in jaren. En voor degenen die reizen, Spanje, Noorwegenen nog veel meer hebben nu een visum voor digitale nomaden.
Bovenaan de lijst staat China nieuwe K-weergavedie zich specifiek richt op buitenlandse wetenschappers en vernieuwers. Het is een krachtig signaal uit Peking dat het land nu openstaat voor getalenteerde mensen van over de hele wereld.
Dit had impact op mijn kring. Ik heb getalenteerde collega’s zien verhuizen naar Dubai, Verenigde Arabische Emiraten; Shenzhen, China; of Singapore en kijk nooit meer achterom. Wanneer je barrières wegneemt, stroomt talent als water. Amerika was de open sluisdeur. Nu lijkt het op een dam.
Groot-Brittannië maakt dezelfde fout
Hetzelfde verhaal begint zich te ontvouwen in Groot-Brittannië. Londen mag dan wel de mondiale hoofdstad zijn van flexibel werken en innovatie, maar naarmate het anti-immigratiesentiment blijft groeien en de regering ernaar blijft streven om extremisten te sussen, zou zij de fout van Amerika kunnen herhalen. Elke keer een regering het voegt wrijving toe aan wie daar mag blijven of bouwende boodschap aan de oprichters is simpel: breng uw innovatie ergens anders heen. Getalenteerde mensen die snel handelen, wachten niet op papierwerk, maar verhuizen waar de kans het gemakkelijkst is.
Het echte verhaal is een verhaal van innovatie
De ironie is dat dit verder gaat dan immigratie. In werkelijkheid is het een verhaal van innovatie. Wanneer je ambitieuze mensen uitsluit, leg je je toekomst bloot. De volgende eenhoorns, de volgende ontdekkingen, het volgende Silicon Valley zullen niet op één plek ontstaan. Ze zullen voortkomen uit een netwerk van oprichters in Dubai; ingenieurs in Tbilisi, Georgië; ontwerper in Bali, Indonesië; en investeerders op vluchten tussen Singapore en Riyadh, Saoedi-Arabië. De toekomst van innovatie kent geen grenzen, omdat de beste mensen dat al zijn.
Kunnen getalenteerde mensen nog in Amerika geloven?
Ik zeg dit als iemand die ooit diep in de Amerikaanse droom geloofde. Het is voor miljoenen van ons de Noordster geweest. Je hoefde niet in een privilege geboren te worden omdat je het kon verdienen. Maar ergens onderweg barstte het geloof dat alles bij elkaar hield.
Dit geldt ook voor Amerikanen. Veel van mijn in de VS geboren vrienden verlaten nu het land op zoek naar dezelfde vrijheid die ze ooit symboliseerden. De politieke verdeeldheid heeft het zelfs ongemakkelijk gemaakt om daar te wonen en terwijl ze nieuwe horizonten zoeken, versterken ze de afvoer van talent die, wanneer we dat het minst verwachten, het land in grote moeilijkheden zou kunnen brengen.
De waarheid is dat de grootste kracht van Amerika nooit een economische indicator is geweest, ondanks zijn prominentie. Het was geloof. Het gedeelde idee dat als je maar hard genoeg werkte, je erbij kon horen en een goed leven kon leiden. Deze overtuiging heeft bedrijven, steden en hele industrieën opgebouwd.
Maar dit geloof stort nu in onder de druk van twee trends. De Amerikaanse economie zelf maakt een moeilijke periode door (gekenmerkt door toenemende onzekerheid, hogere belastingen en tarieven), wat het leven voor bedrijven uiteraard moeilijker maakt.
Tegelijkertijd zijn andere landen begonnen met de Verenigde Staten te concurreren op zeer reële dimensies: de Verenigde Arabische Emiraten als een plek voor vermogende individuen om te wonen; China als bron van technologische innovatie (en een plek waar bedrijven aanzienlijk kunnen groeien); Portugal als concurrent van Florida, gericht op gepensioneerden met spaargeld; Spanje als digitale nomadenhub voor degenen die een rustigere levensstijl waarderen; en Groot-Brittannië, met name Londen, als digitale nomadenhub voor degenen die gedijen op intensiteit en beweging.
De beste talenten ter wereld vragen zich niet langer af: “Hoe kom ik in Amerika?” In plaats daarvan wegen ze al hun opties af: landen die actief proberen hen het hof te maken en hun bijdragen met open armen zullen verwelkomen.
