Ik zeg het voor Bridgerton‘S schrijvers: ze waren tenminste zo verstandig om te erkennen dat het in een gezin van acht kinderen absoluut onmogelijk is dat ze allemaal Kinsey Zero-heteroseksuelen kunnen zijn. Maar zullen ze hun contacten schaamteloos biseksueel laten zijn? Als seizoen vier een indicatie is, niet echt.
De populaire romantiekserie van Netflix ging in de zomer van 2024 voor het laatst op pauze: Modern TV Breaks, I’ll Always Hate You! – na eindelijk te hebben bevestigd dat niet één, maar twee van de gebroeders Bridgerton waren vreemd. De artistieke tweede oudste zoon van de familie, Benedict (Luke Thompson), heeft een korte affaire gehad met zijn minnares Tilley Arnold en haar minnaar, Paul, terwijl de jongere zus Francesca (Hannah Dodd) verliefd is geworden op de neef van haar nieuwe echtgenoot John Sterling (Victoria Ali), Michaela (Masali Baduza). Deze onthullingen waren welkom en, eerlijk gezegd, veel te laat voor een franchise die trots is op zijn schijnbaar progressieve verhaal.
Bridgerton heeft het rigoureuze historisch realisme altijd geschuwd voor een schuimige alternatieve geschiedenis waarin multiraciale casting en Billie Eilish-snaarcovers de norm zijn. Dat neemt niet weg dat het happy end van de show nooit afwijkt van de klassieke, conservatieve Regency-structuur: onze twee (rijke, heteroseksuele) hoofdrolspelers belanden in een zalig, monogaam huwelijk dat Ook garandeert het familie-erfgoed en de erfelijke lijn. Als je daar een relatie aan toevoegt zoals Francesca’s toekomstige romance met Michaela, wordt het veel moeilijker om die status quo te handhaven.
We zullen moeten wachten tot seizoen vijf of zes om te zien hoe Bridgerton loopt een sapfisch seizoen. Maar nu is het de beurt aan Benedetto om in de schijnwerpers te staan. Hij is voorbestemd om te eindigen met Sophie Baek (Yerin Ha), een nobele klootzak die dienstmeisje is geworden en zich aansluit bij de eervolle gemeenschap van ‘biseksuele mannen met vrouwen’. Sophie’s arbeidersstatus helpt de reikwijdte van de vergulde wereld van de ton te verbreden, door een ‘boven, beneden’-element te introduceren dat in voorgaande seizoenen ernstig ontbrak. Voor het eerst in de geschiedenis van de show hebben de klassenspanningen die in elk goed Regency-verhaal aanwezig zijn implicaties voor personages buiten de rigide grenzen van de high society. Het is jammer dat de gril van Benedict in het eerste deel van seizoen vier niet dezelfde nuances krijgt.
Lang voordat het vol was UitdagersBenedict heeft genoeg biseksuele beschuldigingen uitgelokt om Lady Whistledown te laten blozen. In het eerste seizoen begon hij te flirten met zijn mentor, een homoseksuele schilder die hem kennis liet maken met de underground bohemienkunstscene van Londen. Seksueel vloeiend en experimenteel, waarbij de toon onderdrukt en beperkend is, is het geen wonder dat Benedict affiniteit heeft ontwikkeld met de subcultuur, die hij aan het begin van seizoen vier opnieuw bezoekt. Een paar uur voordat ze Sophie ontmoet op het gemaskerde bal van haar moeder, geniet ze van een korte kus met een andere… artistiek ingestelde man. Goed voor hem!
Maar zodra Sophie in beeld is, krijgen we voor de rest van het eerste deel geen spoor meer van Benedictus vreemdheid. Vanaf dat moment heeft hij geen behoefte meer aan toevallige avonturen of andere artistieke muzen. Dat zou prima zijn, als Bridgerton ze waren er niet zo op gebrand hun verkering te beschouwen als de (weliswaar onvolmaakte) reddende genade van Benedictus. Net als zijn broer Colin vorig seizoen begint hij als een rakker zonder doel en zonder echt gevoel van eigenwaarde. De moeder van Benedictus scheldt hem uit omdat hij minnaars heeft, terwijl de meid in zijn chalet hem vertelt dat hij ‘de plicht heeft om zich ergens aan te wijden’, een objectief grappig iets om tegen een biseksuele hoofdpersoon te zeggen (kanttekening: ik ben niet jaloers Bridgerton voor hoeveel Verhitte rivaliteit vergelijkingen tussen huisjes die op het punt staan te krijgen).
Tot nu toe lijkt de show dit wereldbeeld te ondersteunen, waarin seks oké is, zolang het maar met een monogame minnaar is. Ik weet zeker dat het seizoen zal eindigen wanneer Benedict zijn artistieke dromen waarmaakt met Sophie als zijn partner, maar zou hij dat niet kunnen doen zonder zijn liefde voor vreemde losbandigheid in te kaderen als iets dat hij moet overwinnen? Hij en Sophie hebben al een band op het gebied van kunst: zij zou er één kunnen zijn fujoshi! Als ze een sterke klassenkloof kunnen overwinnen, kunnen ze zeker een manier vinden om het concept van open relaties te introduceren Niet op een manier van “we zagen je vanaf de andere kant van de balzaal en houden van je sfeer”.
