Alessandro Michele nam het fashion pack mee op een reis terug naar het Victoriaanse tijdperk met zijn SS26 couturecollectie en vroeg de aanwezigen door de lege ruimtes in een reeks Kaiserpanorama’s te kijken om de collectie te zien. Het Kaiserpanorama, als voorloper van film, was in die tijd een veel voorkomende vorm van entertainment Valentijnonthulde een reeks weelderige Victoriaans geïnspireerde japonnen met veren, gigantische kragen en ingewikkelde borduursels met pailletten, passend bij de nieuwe aristocratie. Alles op een deep house, elektronische soundtrack afgesneden met bruisende operazang, was het een fantastisch, voyeuristisch spektakel dat het verleden naar de toekomst bracht.
Met de titel Specula Mundi – vertaling: Spiegel van de wereld – vond de presentatie een paar dagen later plaats Overlijden van de heer Valentino Garavianieen feit dat onvermijdelijk de ervaring omlijstte. Omdat de collectie al compleet was, werd de show niet gehouden als een herdenking, maar als een daad van beheer, die de levenslange toewijding van de oprichter van het huis aan vakmanschap, nauwkeurigheid en de eigenheid van het lichaam weerspiegelde. De shownotities zijn met inkt aangebracht op een vintage ogende krant die speciaal voor deze show is gedrukt, wat het gevoel versterkt dat het verhaal wordt behandeld en niet wordt gebalsemd.
Het Kaiserpanorama, een ouderwetse entertainmentstijl die gewoonlijk werd gebruikt om bewegende stereoscopische beelden te bekijken terwijl ze er doorheen scrollden, bood een bijna onvoorstelbaar kijkje in verre werelden en culturen. Hier ging het over in fantasie, met levende beelden in modellen gekleed in het soort ongelooflijke outfits waar je als kind van had gedroomd. Er waren klauwhandschoenen, gedrapeerde hertoginmouwen en rijkelijk geborduurde kamerjassen. Een jurk van vloeibaar goud met een gedrapeerde halslijn glinsterde voor zich uit, gevolgd door een gelaagde witgouden jurk; een robijnrode fluwelen jurk met rozen zag er vampirisch uit, terwijl een gedrapeerde en open karmozijnrode jurk de toon zette.
Het contrast van zwart, wit, rood en goud was overal aanwezig en dompelde Valentino’s tenen onder in rijke wateren van flapper, showgirl en stomme film-glamour. Bloemen en pailletten waren in transparant gaas gewikkeld; golvende zijde en satijn werden gecombineerd met gestructureerde, op maat gemaakte kledingstukken. De uitgebreide hoofdtooien zagen er deels space-age uit, deels Cleopatra, deels showgirl, soms grenzend aan een boze koningin, bijna een Maleficent-achtig register. De show was werkelijk fantastisch, waardoor het een collectie werd om nog lang te herinneren.
Deze verouderde vorm van entertainment vindt hier nieuw leven “niet als een nostalgisch citaat, maar als een kritisch instrument dat in staat is de hedendaagse omstandigheden van de blik in twijfel te trekken”. In een moment van desoriëntatie over het huis bleek Michele’s theater van kleine vierkante kijkgaatjes, eigenzinnigheid en nuchterheid passend: een herinnering dat Valentino’s nalatenschap niet iets is om te vullen, maar iets om zorgvuldig voor te zorgen.
Fotografie met dank aan Valentino.
