Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Ik wou dat het echte leven meer op 2024 leek Naaien gescheurd zodat ik de voor- en nadelen van mijn daden kon afwegen voordat ik daadwerkelijk een cruciale levensbeslissing moest nemen. Het is alweer een tijdje geleden dat ik een misdaadthriller heb gezien die speelt met een vertakkend verhaalformaat, waardoor de hoofdpersoon de gevolgen kan overwegen voordat hij uiteindelijk de metaforische en letterlijke trekker overhaalt van welk pad hij wil inslaan. Als je daarmee bent opgegroeid, pak je je avonturenboeken uit en houd je je duim angstvallig op de pagina waar de weg zich splitst, voor het geval je een ramp tegenkomt en ongeschonden terug wilt komen. Naaien gescheurd het past bij jou. In dit geval is de ongelukkige realiteit die zich ontvouwt niet jouw schuld. Je bent hier alleen voor de rit.
De helft van het plezier zit in het kijken Naaien gescheurd is er getuige van hoe elk scenario op epische wijze averechts werkt voordat je beseft dat er misschien meer aan de hand is deterministisch is in het spel. Of, nog interessanter om te overwegen: misschien besteedt onze held te veel tijd en energie aan het nemen van een beslissing op het verkeerde kruispunt, waardoor een reeks gebeurtenissen op gang komt die in de eerste plaats nooit voor haar bedoeld waren.
Vertakkend verhaal tot in de perfectie uitgevoerd
Naaien gescheurd het gedijt op het karakter van een kleine stad, waardoor de steeds absurder wordende gebeurtenissen zich gegrond voelen omdat ze plaatsvinden in zo’n besloten wereld. Barbara (Eve Connolly) is een worstelende mobiele naaister die haar best doet om het bedrijf van haar overleden moeder draaiende te houden, ook al heeft ze haar passie voor het vak volledig verloren. Het bedrijf is gespecialiseerd in sprekende quilts, mogelijk gemaakt door geluidschips die rechtstreeks in de voering zijn genaaid en die veel lijken op die nieuwe wenskaarten die een opgenomen boodschap afspelen wanneer je ze opent.
Barbara is een enorm getalenteerde naaister en er is iets moois aan iemand die duidelijk goed is in wat hij doet, maar er niets meer om geeft. Het is alsof ze ondanks alles haar vak heeft geleerd, omdat ze in het appartement boven haar bedrijf woont, versierd met doorkruiste garenpatronen en souvenirs, aangedreven door een uitgebreid katrolsysteem waarin ze zich moeiteloos beweegt.
Op weg naar huis na een afspraak om de trouwjurk van haar enige klant Grace (Caroline Goodall) te repareren, ontmoet Barbara twee motorrijders die duidelijk betrokken zijn geweest bij een gewelddadige woordenwisseling die resulteerde in een bijna dodelijk ongeval. Hij ziet een koffertje tussen de wrakstukken en doorloopt meteen drie mogelijke scenario’s in zijn hoofd: de perfecte misdaad begaan, de politie bellen of wegrennen.
Na Naai de beurt initiële configuratie krijgen we drie acts die zich precies zo ontvouwen. We leren dat het plegen van de perfecte misdaad veel ingewikkelder is dan Barbara had verwacht, dat het bellen van de politie een potentiële ramp kan worden, en dat ontsnappen onverwachte complicaties met zich meebrengt. Wat we niet weten is hoe elk van deze scenario’s zal eindigen voordat we weer op hetzelfde kruispunt staan en Barbara gedwongen wordt een definitieve beslissing te nemen.
Hoewel deze drie scenario’s tot heel verschillende uitkomsten leiden, krijgen we telkens dezelfde hoofdrolspelers te zien. Motorrijders Joshua (Calum Worthy) en Beck (Thomas Douglas), de meedogenloze misdaadbaron waarvoor ze werken genaamd Hudson (John Lynch), en de plaatselijke sheriff mevrouw Engel (K. Callan). Door deze interacties leren we ieders motivaties als kijkers, maar Barbara’s beperkte perspectief verhindert dat de informatie die aan het publiek wordt onthuld haar realtime besluitvorming beïnvloedt.
Barbara’s talent is krankzinnig
Eigenzinnige kies je eigen avonturenstructuur opzij, de ware charme van Naaien gescheurd het is hoe absurd getalenteerd Barbara is met haar naaigerei. Het is net Mozart, maar dan met strijkers. Met een volledig vlakke uitdrukking verrichten zijn vingers wonderen terwijl hij boobytraps en ontsnappingsmethoden construeert met behulp van niets anders dan klosjes draad, naainaalden en een hoog vaardigheidsniveau dat alleen voortkomt uit het met tegenzin beheersen van een ambacht om de wensen van zijn moeder te honoreren.
Er is sprake van echte vindingrijkheid als Barbara kennis van de enige wereld die zij kent toepast om te overleven op onbekend en gevaarlijk terrein. Ik heb nooit getwijfeld aan de fysica van wat hij kan doen Naaien gescheurd omdat Eve Connolly elk moment verkoopt met haar uitgestreken, enigszins verwarde bezorging.
Terwijl de drie afzonderlijke verhalen zich ontrafelen Naaien gescheurdje zult je afvragen of er zelfs maar één scenario is waarin Barbara heelhuids de andere kant bereikt. De helft van het plezier is om te zien hoe ze probeert te bepalen of die uitkomst mogelijk is. De enige manier om het lot van Barbara te ontdekken is… Naaien gescheurd is om Netflix op te starten, op play te drukken en de draad op zijn eigen voorwaarden te laten draaien.
