Hoe autorijden in Los Angeles het nieuwste album van Don Toliver, ‘Octane’, heeft aangewakkerd

Toen Don Toliver besloot zijn nieuwe album ‘Octane’ te maken, zette de rapper zijn zinnen in eerste instantie op de San Gabriel-bergen van Los Angeles. Hoewel het niet het spaarzaam groene terrein of de soms met sneeuw bedekte bergen waren die zijn aandacht trokken, was het wel de historische verzameling witte koepels en zonnetorens waaruit het Mount Wilson Observatorium bestaat. Iets aan de astronomische locatie heeft de behoefte aan creatie van de in Houston geboren zanger ‘volledig aangewakkerd’.

“Astronomen zaten urenlang voor die telescoop te wachten tot er een planeet zichtbaar werd. Het is hetzelfde concept als in de studio zijn”, zegt de geboren muzikant Caleb Toliver. “Muziek maken kan bestaan ​​uit daar zitten, wachten tot er een teken of gevoel zichtbaar wordt om te begrijpen wat ik doe en er verbinding mee te maken.”

In overeenstemming met zijn hemelse fascinatie beschrijft de 31-jarige zanger het creatieve proces van zijn vijfde studioalbum als gevangen zitten in een ‘zwart gat’. Maar in plaats van zich door de afgrond te laten verslinden, zegt hij op Zoom, concentreerde hij zich op het creëren van iets ‘onbekends’. Voor Toliver betekende het ontdekken van het ‘onbekende’ in ‘Octane’ dat hij zich door zijn kunst liet verteren en zich door zijn instincten liet leiden. Hij grapt zelfs dat hij een geluid creëert dat zo fris is dat AI het niet zou kunnen repliceren.

Anderhalf jaar geleden bracht de Texaanse entertainer zijn vierde album uit, ‘Hardstone Psycho’, zijn grunge-versie van de motorcultuur. Dus voor ‘Octane’ bracht hij opnieuw een album uit, aangedreven door wielen – behalve dat hij deze keer twee wielen verruilde voor vier. Toliver is al sinds de middelbare school gefascineerd door auto’s en gebruikt zijn obsessie met auto’s als voertuig voor zijn sonische ontdekking. Hij zegt dat het verbinden van zijn geluid en zijn voertuig, via telefoonontvangst, een relatie is die hij graag onder de knie wil krijgen.

Het telefoontje kwam een ​​paar dagen nadat hij (en zijn assistent) zijn race-Audi met “Octane”-thema naar de parkeerplaats van de Los Angeles Times hadden gesleept voor een fotoshoot. Op die typisch zonnige januaridag droeg Toliver een al even verblindende outfit, geheel wit in contrast met het felgeel van de piloot. Op de set had hij een kalme en attente houding en hield zijn voertuig nauwlettend in de gaten.

“Er is iets met het moment dat ik het allereerste nummer op het album speel, en ik bestuur het – het plaatst me er letterlijk in als een videogame”, zei Toliver. “Het neemt me letterlijk mee naar dit alternatieve universum. Er zijn bepaalde momenten waarop ik in bepaalde voertuigen zit en ik gewoon plezier wil hebben. Ik begin me Tom Cruise te voelen.”

Hij voegt eraan toe dat zijn favoriete rijroute bij het luisteren naar het album is wanneer hij van 118 naar 5 gaat, naar 101. Op dit punt noemt hij het een ‘routine’.

Het album begint op de snelweg met het nummer ‘E85’, waar ze een wellustige gitaar en een gemaskerde sample van ‘Chest Pain (I Love)’ van indiezanger Malcolm Todd aanpakt terwijl ze herinneringen ophaalt aan haar ‘belangrijke minnaar’. Hoewel de plaat niet uitsluitend gericht is op zijn toewijding aan de auto, is er op bijna elk circuit een verwijzing naar autorijden of belichaamt de beat eenvoudigweg de energie van snel wisselen van rijstrook.

In het snelle, baszware nummer ‘Gemstone’ verwijst hij naar de serie ‘Fast and Furious’. Op ‘ATM’ schreeuwt een Range Rover-bus en op ‘Excavator’ zingt hij: ‘Ja, ik ben dronken maar ik rij niet / En ja, ik ken mijn bestemming’, op een rammelende beat. Op ‘Octane’ kan elke onvoorspelbare tempoverandering en gelaagd monster aanvoelen als de uitademing van een coureur nadat hij met succes een krappe bocht heeft genomen.

Met het 18 nummers tellende album kan Toliver opnieuw zijn sonische capaciteiten demonstreren en een nieuwe mix van trap en R&B creëren die voortbouwt op een nieuw niveau van elektronica. In typische Toliver-stijl beschrijft de plaat zijn feestgewoonten en luxueuze levensstijl, maar turend door dikke lagen pop-samples, donkere synths en vrolijke trap-percussie werpt Toliver licht op zijn romantische relatie (met collega-zanger Kali Uchis) en een hernieuwd gevoel van vrede in zijn leven.

“Ik begon meer in mezelf te geloven. Soms krijg je veel mensen in de kamer met veel meningen, ideeën en vragen. Maar soms ligt het antwoord echt in jezelf als je de kunst maakt”, zei Toliver.

“Wat er ook gebeurde, ik moest het halen”, zei Toliver over zijn opkomst. “Ongeacht of ik er klaar voor was of niet, en hoe snel alles ging, ik moest gewoon doorgaan. Het was moeilijk om op dit punt te komen.”

(Christina House/Los Angeles Times)

Toliver werd in de rapmuziekscene terechtgekomen toen hij op Travis Scotts katalyserende album uit 2018 verscheen, ‘Astroworld’. De twee in Houston opgegroeide rappers werkten samen aan “Can’t Say”, een sfeervol nummer gevoed door een humeurige trapbeat en een overschot aan stilistische autotune. Dit kenmerk leverde nieuwkomer Toliver vergelijkingen op met de vroege geluiden van T Pain of Akon en een publiek van luisteraars, nieuwsgierig naar wat hij nog meer kon zingen.

Na de hype van ‘Can’t Say’ bracht Toliver in maart 2020 zijn debuutalbum ‘Heaven or Hell’ uit. Toen COVID-19 de wereld stillegde, bloeide Tolivers plaat op sociale media, wat verschillende virale nummers en danstrends voortbracht. De vrijwel onmiddellijke viraliteit van TikTok en het groeiende aantal samenwerkingen met artiesten als Metro Boomin en Justin Bieber maakten Toliver al snel tot een steunpilaar van het genre.

‘Wat er ook gebeurde, ik moest het doen’, zei Toliver. “Ongeacht of ik er klaar voor was of niet, en hoe snel alles ging, ik moest gewoon doorgaan. Het was moeilijk om op dit punt te komen.”

Voordat hij beroemd werd, zegt Toliver dat hij altijd wist dat hij kon zingen. Terwijl hij opgroeide, speelde zijn familie allerlei soorten muziek voor hem, van de klanken van de jaren ’60 tot begin jaren 2000. Hij herinnert zich vroege herinneringen aan het zingen van R&B-nummers als “Yo (Excuse me Miss)” van Chris Brown en het raken van elke noot “tot aan de tee”, waarbij hij zelfs de zangers in “Soul Train” imiteerde.

“Ik had het gevoel dat ik net zo goed was als zij. Ik wist gewoon niet hoe ik het moest aanpakken, en naarmate de tijd verstreek, leerde ik het”, zei Toliver.

Toliver is niet iemand die zich het verleden herinnert. De ‘No Idea’-zanger zegt dat het vooral ‘moeilijke tijden’ waren waarin hij ‘geen geld had en het druk had’. Vervolgens laat hij op ‘Long Way To Calabasas’, een oprecht nummer van ‘Octane’, zien hoe ver hij is gekomen sinds hij die jongen in Houston was. Het nummer opent met uitgeklede gitaar en zacht gestemde zang: hij zingt over hoe hij eindelijk rust en geluk heeft gevonden.

“Het voelt allemaal als een beloning voor het werk dat je erin steekt. Ware vrede en geluk betekent dat je je altijd op je gemak voelt bij jezelf”, zei Toliver. “Het is een andere metafoor voor mij: ik kan alles hebben wat een man zou willen, maar wat een man echt zou moeten willen is gezondheid en een echte gemoedsrust in zichzelf. Daar gaat het allemaal om.”