Het is pijnlijk om over Catherine O’Hara, zo’n levendige en levendige aanwezigheid, in de verleden tijd te moeten schrijven. O’Hara leefde in mijn hoofd: is het te oubollig om mijn hart te zeggen? — van “SCTV” naar “Shitkreek” NAAR “Het atelier”, in wiens tweede seizoen hij aan het werk zou gaan toen hij vrijdag op 71-jarige leeftijd stierf.
Elke verschijning was een aanbeveling voor – een zegen voor – waar ze ook verscheen; je had het gevoel dat ze alleen ja zou zeggen tegen dingen die haar goed van pas kwamen, die leuk of interessant leken, en dat haar casting een goede weerspiegeling was van het project en de mensen die haar castten. Ik beschouw haar niet als een carrièremaker, maar als een Canadees. Om zich bij ‘Schitt’s Creek’ aan te sluiten, zei hij toen ik interviewde haar in 2015“Het kostte me een paar momenten om me te engageren, (maar) ik vertrouwde (co-creator, co-ster) Eugene (Levy) al als schrijver en acteur, en als een goede man kon ik er tijd mee doorbrengen.”
Dit is het hoe het voor haar allemaal begonin Toronto, waar zijn broer Marcus een relatie had met Gilda Radner, die in “Godspell” speelde met Levy en Martin Short. “En pas toen ik naar Gilda keek, besefte ik, omdat ik acteren op school altijd leuk vond, dat het eigenlijk een lokale mogelijkheid was. En toen ging ze naar het Second City-theater, en ik was daar serveerster – het is alsof ik haar stalkte – en toen deed ze de show een tijdje en daarna nam ze een baan aan bij National Lampoon. Dus ik kon als understudy of haar plaats innemen – ik kon me bij de cast voegen, en Eugene zat in de cast. Het was eigenlijk gewoon een geluk om plotseling een professionele acteur in mijn hoofd te hebben. leven.”
Zoals een Early adopters van “SCTV”.O’Hara trok me in de eerste plaats aan omdat ze grappig was, maar ze was ook mooi: een schoonheid die ze kon ondermijnen door een subtiele of brede herschikking van haar gelaatstrekken. Hoewel ze in wezen een komische actrice is, kunnen haar personages zich onder de oppervlakte lijden of tragisch voelen – zelfs Lola Heatherton, een van haar kenmerkende ‘SCTV’-personages, een overdreven uitbundige entertainer (‘Ik hou van je! Ik wil je kinderen hebben!’ was een slogan) is gebouwd op wanhoop. Naast vele, vele andere rollen speelde ze een tiener Brooke Shields die “Whip It!” van Devo, Katharine Hepburn, een depressief Ingmar Bergman-personage en, het meest memorabel, de opgewekte tienerquizdeelnemer Margaret Meehan, die doorging met antwoorden voordat de vragen werden gesteld en in tranen uitbarstte toen de presentator (Levy) steeds bozer werd.
Elders speelde ze een vergeetachtige moeder uit een buitenwijk in ‘Home Alone’, het werk waarvoor ze waarschijnlijk het meest bekend is, gezien de aanhoudende populariteit ervan; een chauffeur van een ijscowagen die grapjes maakt met Griffin Dunne in “After Hours” van Martin Scorsese; en een snobistische, kunstonverschillige moeder in ‘Beetlejuice’, waar ze haar toekomstige echtgenoot, productieontwerper Bo Welch, ontmoette. Hij schitterde in drie Christopher Guest-films, samen met Fred Willard in “Waiting for Guffman” als community-ster; tegenover Levy in ‘Best in Show’, waarin hij een hondengeleider speelt met verschillende ex-vriendjes; opnieuw met Levy in “A Mighty Wind”, als het herenigde folkduo uit de jaren 60; en in “For Your Consideration” als een ouder wordende actrice die droomt van een Oscar. In de geweldige Netflix-miniserie ‘A Series of Unfortunate Events’ (ook getekend door Welch) speelde ze een kwaadaardige optometrist, de ex-vriendin van de donkere, koude, sexy graaf Olaf van Neil Patrick Harris. Vorig jaar verdiende ze een Emmy-nominatie voor een ondersteunende actrice als onttroonde maar niet omvergeworpen directeur van ‘The Studio’; Het is heftig en grappig. En hoewel ze in wezen een komische actrice was, kon ze eerlijk handelen, zoals in het tweede seizoen van ‘The Last of Us’, waarin ze samen met Pedro Pascal doordrong in de rol van zijn therapeut en de weduwe van een man die hij had vermoord.
Moira Rose, ervaren in zes steeds rijkere seizoenen van “Schitt’s Creek”, is zeker de kroon op het werk, een volledig origineel werk. Emmy-winnaar creatie waarvan de eigenaardigheden en complexiteiten door een breed publiek zijn omarmd; later zal het een verwijzing zijn om andere karakters te beschrijven – een “Moira Rose-type” – zonder dat uitleg nodig is. Met haar eigenzinnige, fluisterende manier van spreken, het benadrukken van vreemde lettergrepen en het uitrekken van willekeurige klinkers tot het breekpunt, haar gekke mode en haar familie van pruiken, is Moira een personage dat met diepgang wordt geschetst. Van alle Rozen is zij het meest resistent tegen aanpassing aan de wereld van het motel, tegen het afdalen van de berg, maar ze is even behoeftig als neerbuigend, en onder haar fantastisch strak gestructureerde schild schuilt een angst die vreselijk ontroerend is als die zich door de kieren heen manifesteert.
Eugene Levy en Catherine O’Hara in de scène ‘Schitt’s Creek’. De acteurs hebben door de jaren heen vaak samengewerkt.
(pop-tv)
‘Ik denk graag dat ze echt wordt bedreigd door dit leven in een kleine stad, omdat ze daar is geweest, weet je?’ zei O’Hara aan het begin van de serie. ‘Dat maakt hem in mijn ogen alleen maar bedreigender. En ik beschouw haar graag als kwetsbaarder dan alleen maar snobistisch of superieur. Ik denk dat hij een stuk onzekerder is.’
Haar voorzichtige acceptatie van haar omstandigheden, evenals de algehele boog van de show, komt tot uiting in de laatste aflevering, waar ze, geheel wit en goud, in vloeiende gewaden met lange blonde lokken die onder de hoed van haar bisschop vandaan vallen, in tranen de bruiloft van haar zoon leidt, David (mede-maker Dan Levy). Over een soort wind van het lot gesproken, zegt hij: ‘Het enige wat we kunnen wensen voor onze families, voor degenen van wie we houden, is dat die wind ons uiteindelijk weer op vaste grond brengt. En ik denk dat dat was wat het was voor mijn familie in dit kleine stadje, in de middle of nowhere.’ Jij zou ook kunnen huilen.
Ik had het geluk om met O’Hara te spreken meerdere keren in de loop van de serie. De laatste hij was in Canada, een dag of twee voor de laatste opnamedag. We zaten op het voorplein van het Rosebud Motel en keken uit over de modderige parkeerplaats waar fans zich op straat erboven hadden verzameld.
“Ze zijn er net zoveel voor elkaar als voor ons. Het is bijna alsof we er niet hoeven te zijn, maar op de een of andere manier hebben we ze samengebracht.” Dit is wat de acteurs en de verhalen die ze vertellen ons geven: de vreugde en soms de pijn: een wereld van vreemden, verenigd in deze verschrikkelijke tijd, uit liefde voor Catherine O’Hara.
