In de maanden na een Hooggerechtshof in 2018 beslissing opende de deur voor staten om sportweddenschappen binnen hun grenzen te legaliseren, maar verbijsterde wetgevers in het hele land konden niet snel genoeg handelen. Niemand wilde de miljarden dollars aan belastinginkomsten verliezen die het Hooggerechtshof plotseling binnen hun bereik had gebracht – of, erger nog, zien dat gemakkelijk geld naar buurlanden zou gaan waarvan de leiders de tegenwoordigheid van geest hadden om als eerste actie te ondernemen. Binnen een maand na de beslissing zette de gouverneur van Delaware, John Carney, $10 in op een Phillies-wedstrijd, de eerste legale sportweddenschap op één wedstrijd buiten Nevada.
Veel staten waren meer bezig met het online krijgen van sportweddenschappen op tijd voor een groot evenement (de Super Bowl, March Madness) dan met het bouwen van een infrastructuur om de miljardenindustrie te reguleren – een dynamiek die journalist Danny Funt details in zijn boek Iedereen verliest: de tumultueuze opkomst van Amerikaans sportgokken. Zelfs wetgevers in sommige staten verleden wetten die sportgokken toestaan Voor oordeelde de Hoge Raad Murphy versus NCAAdaarom zouden ze na een gunstige uitspraak bereid zijn om te springen.
Acht jaar later is het duidelijk dat deze goudkoorts wat heeft gehad (en ik ben hier diplomatiek). negatieve gevolgen. Ze zijn de sportmedia geworden onherstelbaar met elkaar verweven met gokgiganten die graag van meer fans betalende klanten willen maken. Vaak zijn het atleten die niet naar tevredenheid van de gokkers presteren onderworpen tot racistisch misbruik, doodsbedreigingen of een combinatie hiervan. En de gokverslaving heeft een enorme vlucht genomen, dankzij de toename van app-gebaseerde mobiele weddenschappen waarmee gebruikers altijd en overal hun oplossing kunnen vinden.
Een 2025 studie ontdekte dat zoekopdrachten op internet naar hulp bij gokverslaving tussen 2018 en juni 2024 met 23% zijn toegenomen, en dat ze meer zijn toegenomen met de komst van online sportweddenschappen dan met de opening van fysieke casino’s.
De afgelopen jaren heeft een reeks spraakmakende schandalen aangetoond in welke mate legalisering de echte spellen waarop mensen al dit geld inzetten, heeft vervormd. In 2024 heeft de NBA een levenslang verbod aan Toronto Raptors-aanvaller Jontay Porter vanwege zijn rol in een samenzwering waarin hij zich vroegtijdig terugtrok uit wedstrijden om ervoor te zorgen dat ‘onder’-weddenschappen op zijn prestaties vruchten zouden afwerpen. Miami Heat-bewaker Terry Rozier was betrokken bij een soortgelijk schema vorig jaar, net als twee Cleveland Guardians-werpers opgeladen het manipuleren van ball-or-strike-weddenschappen op specifieke velden in ruil voor contante steekpenningen.
Vervolgens, eerder deze maand, federale aanklagers genomineerd 39 spelers uit 17 teams die naar verluidt deel uitmaakten van een scoringsactie die de basketbalwedstrijden voor mannen tijdens de seizoenen 2023-24 en 2024-25 regelde. Volgens de aanklacht boden gokkers spelers steekpenningen van vijf cijfers aan om ondermaats te presteren in afgesproken spellen, en zetten vervolgens zwaar in op resultaten waarvan ze goede redenen hadden om aan te nemen dat ze zouden uitkomen.
Sportcompetities en sportsbooks beschouwen corruptie over het algemeen als zeldzaam en zijn een voorbeeld voor de betrokkenen. Maar alleen al de wetenschap dat dit soort schandalen bestaan, kan de hele onderneming in twijfel trekken: als je een gokker bent die boos is over een slechte weddenschap, is het heel gemakkelijk om je af te vragen of je bent gedupeerd door daders die het geluk hadden niet gepakt te worden.
Een nieuwe Ik tel in Tennessee, waar ze wonen inzet De 1,3 miljard dollar aan sport van vorig jaar in een periode van twee maanden vertegenwoordigt misschien wel de grootste inspanning tot nu toe om zich terug te trekken uit de status quo. Geïntroduceerd door een paar Democratische wetgevers, staatsvertegenwoordiger John Ray Clemmons en staatssenator Jeff Yarbro, zou het voorstel door de staat erkende bookmakers verbieden weddenschappen te accepteren van mensen op de campussen van openbare hogescholen en universiteiten, evenals van mensen op locaties waar teams van die scholen spelen.
Sportsbooks gebruiken de geolocatiemogelijkheden van smartphones om te bepalen of app-gebruikers in aanmerking komen, dus logistiek gezien zou het weigeren van weddenschappen van telefoons die zich binnen de nieuw aangewezen beperkte gebieden bevinden niet bijzonder ingewikkeld zijn. Hogescholen en universiteiten zouden ook moeten voorkomen dat mensen toegang krijgen tot online sportweddenschappen terwijl ze verbonden zijn met campusnetwerken.
Een handvol staten heeft eerder bescheiden beperkingen opgelegd aan weddenschappen op universiteitssporten, zoals een verbod voorstel weddenschappen op universiteitsatleten of verbied ze wedden in teams van staatsscholen. De reikwijdte van het voorstel van Clemmons en Yarbro is breder: het zou mensen op de campus ervan weerhouden om enige vorm van sportweddenschap, universiteit of anderszins, aan te gaan.
De grondgedachte voor het beperken van de beperkingen voor studenten is simpel: gokverslaving heeft jonge mensen hard getroffen, en jonge mannen het hardst. Een Pew-onderzoekscentrum studie Vorig jaar bleek dat 31% van de volwassenen tussen 18 en 29 jaar het voorgaande jaar op sport had gewed, het grootste deel van alle leeftijdsgroepen. Een 2023 vragenlijst in opdracht van de NCAA bleek dat meer dan een kwart van de volwassenen in de universiteitsleeftijd online een weddenschap had geplaatst, en in totaal had 58% op de een of andere manier gewed. In 2024, een verslavingstherapeut uit Pennsylvania gezegd 60 minuten over een nieuw en verontrustend patiëntenarchetype dat hij de afgelopen jaren was tegengekomen: universiteitsstudenten die geld van federale studieleningen vergokten.
Clemmons herhaalde veel van deze zorgen in een e-mail en legde uit dat hij daardoor gemotiveerd was stijging van de verslavingscijfers onder jongeren, inspanningen op het gebied van sportweddenschappen doel jongeren met reclame, de voortdurende intimidatie van student-atleten en “de wens om te voorkomen dat studenten het zuurverdiende geld van hun ouders verliezen aan sportweddenschappen.” Als u een beleidsmaker bent die sterkere bescherming wil implementeren voor degenen van wie de gegevens suggereren dat ze het meest kwetsbaar zijn, zijn “mensen die fysiek aanwezig zijn op een universiteitscampus” een goed beginpunt.
Tegelijkertijd tonen de parameters van het wetsvoorstel de uitdagingen aan die inherent zijn aan het proberen toezicht te houden op een sector die tot nu toe elk jaar een nieuw snelheidsrecord over land heeft mogen vestigen. Gokkers hebben al lang hun bereidheid getoond om te reizen om weddenschappen te plaatsen. In zijn boek schrijft Funt dat voordat New York sportweddenschappen toestond, inwoners van New York eenvoudigweg over de George Washington Bridge liepen totdat hun telefoons hun aanwezigheid registreerden in New Jersey, waar weddenschappen legaal waren. Gegeven wat we weten over hoe verslaving werkt en hoe wijdverspreid het is, ben ik er niet zeker van dat het verplichten van studenten om de straat over te steken om een weddenschap te plaatsen, in het algemeen een significant afschrikmiddel zal zijn.
Het is ook de moeite waard om alle mensen en gedragingen te overwegen waarop deze wet niet van toepassing zou zijn. Het heeft geen invloed op privéscholen, wat betekent dat studenten van de Universiteit van Tennessee weliswaar tijdelijk worden geblokkeerd voor hun FanDuel-accounts, maar dat Vanderbilt-studenten zich misschien niet eens realiseren of en wanneer een verbod van kracht wordt. Het heeft geen invloed op privé-eigendom, wat betekent dat studenten die buiten de campus wonen, vrij zijn om vanuit hun luie stoel te blijven gokken. Het heeft geen invloed op uw toegang tot federaal gereguleerde voorspellingssites zoals Kalshi, die functioneren als achterdeur sportweddenschappen toegankelijk voor iedereen van 18 jaar of ouder.
Aangezien Tennessee iedereen onder de 21 jaar al verbiedt om te wedden op door de staat erkende sportsbooks, zijn de mensen die volgens deze wet niet mogen wedden en die volgens de bestaande wetgeving niet mogen wedden, in principe fans van bepaalde sportevenementen en studenten en studenten van openbare scholen, als ze zich op dat moment op schoolterrein bevinden.
Via e-mail benadrukte Clemmons de beperkte jurisdictie van de wetgevende macht over niet-openbare eigendommen en zei dat geografische targeting van campussen en sportfaciliteiten “de meest effectieve legale manier lijkt om onze primaire doelen te bereiken.” In antwoord op mijn vraag over de voordelen van bijvoorbeeld het verhogen van de minimumleeftijd voor weddenschappen of het verbieden van gokken door universiteitsstudenten, ongeacht hun fysieke locatie, zei Clemmons dat als ze deze wet aannemen en vaststellen dat ‘meer actie nodig is’, ze ‘zeker zullen proberen die discussies te voeren’.
Ik wil niet suggereren dat wetgevers die dit soort reacties overwegen op de verschillende crises waarmee ze worden geconfronteerd, tekortschieten in hun taak. Wanneer er gedurende zoveel jaren zoveel bewijs is dat de post-Murphy Gratis gamen ruïneert zoveel levens. Ik heb liever dat mensen met de macht doen wat ze kunnen om de schade te beperken, dan hun schouders op te halen en niets te doen.
Ik zeg alleen maar dat het op dit punt, acht jaar nadat het Hooggerechtshof de gokindustrie heeft toegestaan sport in zijn geheel te slikken, een hele uitdaging gaat worden voor wetgevers, in Tennessee of elders, om de spreekwoordelijke tandpasta weer in de tube te stoppen.
Dit is grotendeels het resultaat van de keuzes van staten: zij hadden vervolgens voorzichtiger te werk kunnen gaan Murphyhet agressiever beperken van de pools van in aanmerking komende gokkers, of het opleggen van zwaardere tabaksachtige beperkingen op reclame voor sportweddenschappen, of eenvoudigweg besluiten een tijdje te wachten voordat virtuele casino’s in miljoenen zakken worden gestopt. Maar ze wilden het geld dat zou binnenkomen door snel te handelen.
Nu betalen ze de echte prijs.
