De afbeeldingen erin Mayasabha ze zijn overweldigend, de behandeling is hardhandig en de uitvoeringen overdreven, merkt Deepa Gahlot op.
Belangrijkste punten
- Te midden van het verval leeft theatereigenaar Parmeshwar (Jaaved Jaaferi), geruïneerd door zijn actrice-vrouw die hem verliet voor zijn tegenspeler.
- Waar de twee boeven op uit zijn, is het goud dat Parmeshwar in het theater zou hebben verborgen.
- Het werk van production designer Preetam Rai en cameraman Kuldeep Mamanai is uitzonderlijk.
Rahi Anil Barve Mayasabha deelt met de eerdere bovennatuurlijke horror van de regisseur Tumbbad een donker thema van hebzucht en heeft een griezelige, rokerige sfeer die speciaal voor horror is gecreëerd.
De plot balanceert echter tussen humor en spanning, en dat aha-moment dat ervoor zou hebben gezorgd dat alles op een bevredigende manier samenkwam, komt nooit.
Het verhaal, dat deels nostalgie en deels nachtmerrie is, zit vol potentieel, maar de regisseur lijkt te verdwalen in het labyrint dat hij creëert in een vervallen bioscoop.
Het werk van production designer Preetam Rai en cameraman Kuldeep Mamanai is uitzonderlijk. Het theater is net zo vol met memorabilia als druipend van jarenlang ongereinigd vuil.
Wat Mayasabha groet
Te midden van het verval leeft theatereigenaar Parmeshwar (Jaaved Jaaferi), ooit een succesvolle filmproducent. Hij werd geruïneerd door zijn actrice-vrouw die hem verliet voor zijn co-ster en alles meenam.
Jarenlang zwierf Parmeshwar “als een geest” rond terwijl hij voortdurend pesticiden sproeide – de reden zal later worden uitgelegd.
Gevangen in die hel zit zijn tienerzoon Vasu (Mohammad Samad), beiden schijnbaar met weinig tot geen contact met de buitenwereld. Ze worden op de een of andere manier gevoed, omdat Parmeshwar niet het bleke uiterlijk heeft van een man die nooit de deur uit gaat: hij ziet er behoorlijk gezond uit en heeft lang, perfect haar, elegant in de war.
De jongen moet ooit getraind zijn – hij voert later in de film reanimatie uit – ook al heeft hij geen vrienden. Hij heeft zijn eigen kleine cocon in die gevangenis gecreëerd en lijkt tevreden.
Het is onduidelijk hoe hij bevriend raakt met een paar oplichters, Ravrana (Deepak Damle) en haar “zus” Zeenat (Veena Jamkar), maar hij geeft de man gretig een rondleiding: ze gebruiken zaklampen, ook al is er elektriciteit in de plaats. Parmeshwar loopt rond met een vloerlamp, de alternatieve realiteit van Mayasabha moet zonder meer geaccepteerd worden.
Hij nodigt Ravrana en Zeenat uit voor een etentje. Parmeshwar leent hem een pak – op die muffe plek zijn de oude kleren nog intact – en hij verkleedt zich om gasten te ontvangen. Zeenat heeft roddelmateriaal en internetinformatie over hem uit haar hoofd geleerd terwijl ze indruk op hem probeert te maken.
Wat de twee zoeken is de gouden schat die Parmeshwar in het theater zou hebben verborgen.
Vasu heeft tevergeefs naar hem gezocht, dus heeft hij zijn nieuwe “vrienden” een deel beloofd als ze informatie over de schuilplaats van de oude man kunnen krijgen.
EN Mayasabha Is het de moeite waard om te kijken?
Mayasabha het had leuk moeten zijn, maar zelfs met de relatief korte speelduur van 104 minuten voelt het als ploeteren.
De titel verwijst naar het paleis van illusies van de Mahabharat, maar de film bevat niet eens een illusoir of allegorisch element. De beelden zijn overweldigend, de behandeling is hardhandig, de uitvoeringen zijn overdreven. Er is hier ambitie, zelfs een pure filmische kwaliteit, maar het is nog steeds een teleurstellend horloge.
Mayasabha Beoordeling Beoordeling Beoordeling:
