De genocidale oorlog van Israël tegen Gaza heeft het lot van het Palestijnse volk in het middelpunt van de mondiale aandacht gebracht. Al meer dan twee jaar is de wereld getuige van de massamoorden, ziekten en hongersnood die Israël aan de enclave heeft opgelegd.
Geconfronteerd met een gevoel van hulpeloosheid is de roep gegroeid tot een boycot van Israëlische goederen, tot desinvestering door bedrijven die profiteren van Israël of zijn nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever, en tot politici om de sancties uit te breiden die sommigen al aan Israëlische ministers hebben opgelegd.
Aanbevolen verhalen
lijst van 4 artikeleneinde van de lijst
Maar nu andere gebeurtenissen in de wereld, zoals de oorlog in Oekraïne en de confrontatie tussen de Verenigde Staten en Iran, nu een groot deel van de krantenkoppen in de wereld domineren, staat de Boycot, Desinvestering, Sancties (BDS)-beweging voor de uitdaging om de aandacht te blijven richten op Gaza en Israëls illegale bezetting van Palestina.
Verdiensten verkregen
De oorlog in Gaza heeft ertoe geleid dat Israël te maken kreeg met ongekende veroordeling vanuit de hele wereld.
Israël heeft de pariastatus benaderd vanwege zijn aanvallen, niet alleen in Gaza – waarbij meer dan 70.000 Palestijnen om het leven kwamen – maar ook in Libanon en andere delen van het Midden-Oosten.
Premier Benjamin Netanyahu en voormalig minister van Defensie Yoav Gallant staan nu voor het Internationaal Strafhof arrestatiebevelen voor oorlogsmisdaden.
In eigen land zijn ten minste twee extreemrechtse Israëlische ministers, minister van Financiën Bezalel Smotrich en minister van Nationale Veiligheid, Itamar Ben-Gvir, gesanctioneerd. regeringen over de hele wereld.
En daarboven hangt de oordeel van het Internationale Gerechtshof in januari 2024, dat oordeelde dat de staat Israël mogelijk betrokken zou kunnen zijn bij genocide, in een lopende rechtszaak aangespannen door Zuid-Afrika.
Kritiek op Israël is ook in de dominante cultuur van de westerse landen terechtgekomen, vooral onder jongeren, die geschokt zijn door de doden die op Gaza zijn gevallen.
En, belangrijker nog, er zijn economische gevolgen geweest voor Israël en voor sommigen van degenen die daar zaken doen – in navolging van de anti-apartheidsboycotbeweging in Zuid-Afrika in de jaren tachtig.
Bedrijven zoals de Franse supermarktketen Carrefour zijn gedwongen een aantal verkooppunten in het Midden-Oosten te sluiten vanwege de publieke woede over de banden met Israëlische bedrijven die actief zijn in illegale nederzettingen op de bezette Westelijke Jordaanoever.
Andere bedrijven die betrokken zijn bij de acties van Israël, waaronder Airbnb – waarmee Israëliërs in illegale nederzettingen hun eigendommen kunnen verhuren – en Microsoftwier Azure-clouddiensten het Israëlische leger hebben ondersteund, hebben allemaal te maken gehad met interne dissidenten en reputatieschade als gevolg van hun banden met de Israëlische regering.
Als gevolg van publieke druk hebben pensioenfondsen over de hele wereld, waaronder Spanje, Noorwegen, Denemarken, Frankrijk en Ierland, gedesinvesteerd in Israëlische nederzettingengerelateerde activa, of investeringen teruggetrokken uit aan Israël gelieerde bedrijven.
“BDS en boycots hebben het mondiale handelslandschap van Israël veranderd”, gaf Avi Balashnikov, voorzitter van het Israel Export Institute, in september 2024 toe.
“We vechten elke dag, uur na uur, voor de Israëlische industrie in het buitenland”, voegde hij eraan toe. “Economische boycots en BDS-organisaties vormen grote uitdagingen, en in sommige landen zijn we gedwongen onder de radar te opereren.”
Bewegende schijnwerpers
Ondanks Amerikaanse bemiddeling”staakt-het-vuren“Israëlische aanvallen in Gaza hebben sinds de overeenkomst in oktober meer dan 500 mensen het leven gekost minimaal 31 op zaterdag. Het feit dat Israël Palestijnen is blijven vermoorden, terwijl een groot deel van de wereld de andere kant op kijkt, onderstreept de problemen waarmee de BDS-beweging momenteel wordt geconfronteerd en de vraag of zij de verworven energie kan behouden.
“Het is niet ongebruikelijk dat de naleving van een boycot stijgt en daalt, afhankelijk van de saillantie van een kwestie en het succes van specifieke campagnes om het bewustzijn te vergroten of steun voor de boycot te bevorderen”, vertelde Nick Cull, een historicus en autoriteit op het gebied van culturele boycots aan de Universiteit van Zuid-Californië, aan Al Jazeera.
“Ik denk dat de kracht van een boycot cumulatief is”, vervolgde Cull. “Net zoals reclame een merk associeert met goede gevoelens en positieve ervaringen – bedenk hoe Coca-Cola tientallen jaren lang zijn drankje heeft gekoppeld aan ideeën over vriendschap – als onderdeel van de ‘koop mij’-boodschap, zo wordt de boycot-‘koop-mij-boodschap’ een negatief merk dat een product en zijn plaats van herkomst associeert met negatieve gevoelens: het vormt een impuls van afkeer in plaats van een logisch intern debat over de merites van een bepaalde zaak.”
“Sinds het staakt-het-vuren heeft zich een minder zichtbare vorm van genocide voorgedaan”, zei Saleh Hijazi, politiek coördinator van de BDS-beweging, tegen Al Jazeera, waarbij hij het groeiende aantal slachtoffers in Gaza benadrukte als gevolg van Israëlische aanvallen en de beperkingen die Israël oplegt aan de toegang tot voedsel en medicijnen.
“Israël en de Verenigde Staten, volwaardige partners in deze genocide, hebben het zogenaamde staakt-het-vuren gebruikt als een poging om de apartheid Israël te redden van een neerwaartse spiraal, om zijn mondiale imago op te schonen en de internationale verontwaardiging te onderdrukken. Het is bedoeld om de Palestijnen uit de krantenkoppen te halen, de roep om boycots en sancties te verzwakken en onze strijd minder urgent te laten lijken”, zei Hijazi.
Blijvende schade
Hoewel de aandacht van de media wellicht is verbreed ten opzichte van de eerdere focus op Gaza, winnen de reputatieschade die wordt toegebracht aan bedrijven die handel drijven met Israël na de genocide, evenals nieuwe initiatieven om het land cultureel te isoleren, aan kracht.
“Ik voel me nog steeds raar over de merken die gedemoniseerd werden tijdens de apartheid (Zuid-Afrika) en de artiesten die de boycot schonden,” voegde Cull eraan toe, waarbij hij de blijvende reputatieschade als gevolg van de boycots benadrukte. “Deze training van mensen in een negatieve reflex maakt boycots zo krachtig.”
Nu krijgen andere initiatieven voet aan de grond, die proberen te profiteren van het gevoel van cultureel isolement dat velen in Israël voelen.
A, Spel over Israëlonder leiding van politiek strateeg Ashish Prashar, heeft tot doel Israël uit het Europese voetbal te verwijderen.
“We lanceerden onze campagne om Israël uit het voetbal te schoppen met een groot reclamebord op Times Square op 16 september, dezelfde dag dat de VN-onderzoekscommissie relatie over genocide”, zei Prashar.
“Het idee is om een beroep te doen op wat zij de ‘integriteit van het spel’ noemen”, zei hij, en legde uit dat de campagne ondanks het “wapenstilstand” zal worden voortgezet. “We voeren een verkiezingscampagne op dezelfde manier waarop we een verkiezingsstrategie zouden voeren. Ons volgende doel is het aanvallen van de UEFA (het bestuursorgaan van het Europese voetbal) in Zwitserland.”
“Negentig procent van de Israëlische wedstrijden wordt via de UEFA gespeeld”, zei Prashar. “Het opschorten zou waarschijnlijk veel clubs, hun steden en fans helpen. Alleen al de kosten voor het kijken naar een Israëlische wedstrijd… kosten een fortuin. De meeste gemeenten kunnen het zich niet veroorloven. Andere stadions zijn gesloten, wat betekent dat fans niet kunnen gaan en clubs kaartjesgeld verliezen of worden verplaatst, wat betekent dat niemand geld verdient.”
“Het gaat niet om voetbal”, zei hij. “Het gaat erom dat we de normalisering van Israël niet accepteren. Het institutionele verzet is beangstigend. Dit mag zich niet op mensen of kleine groepen activisten richten. Het moet zich op regeringen richten.”
