Lange tijd leek het oude verleden van Nieuw-Zeeland onvolledig. Beetje hier en daar. Enkele fossielen. Grote gaten. Nu heeft een grot bij Waitomo op het Noordereiland dat beeld stilletjes veranderd. Binnenin hebben wetenschappers de overblijfselen ontdekt van wilde dieren die ongeveer een miljoen jaar geleden leefden. Het voelt alsof je een vergeten hoofdstuk tegenkomt of misschien wel een heel boek dat verdwenen is. Fossielen suggereren dat Aotearoa ooit heel andere ecosystemen herbergde dan de ecosystemen die we vandaag de dag zien. Dichte bossen. Veranderende klimaten. Gewelddadige uitbarstingen. Lang voordat de mens arriveerde, was de natuur het leven hier al op dramatische wijze aan het hervormen.
De oudste grot van Nieuw-Zeeland onthult nauwkeurig gedateerde oude dieren in het wild
De grot zelf is onderdeel van de verrassing. Onderzoekers zeggen dat het de oudst bekende grot lijkt te zijn die ooit op het Noordereiland van Nieuw-Zeeland is gevonden. Dit alleen al zorgde voor opgetrokken wenkbrauwen.Wat het echter zo waardevol maakte, was de timing. De fossielen zaten gevangen tussen twee lagen vulkanische as. Eén van een uitbarsting die ongeveer 1,55 miljoen jaar geleden plaatsvond. Nog een van een enorme explosie die ongeveer 1 miljoen jaar geleden plaatsvond. Die assandwich gaf wetenschappers iets zeldzaams. Precieze data. De meeste as van uitbarstingen wordt in de loop van de tijd weggevaagd. En binnen wachtten de overblijfselen van minstens twaalf soorten vogels en vier soorten kikkers.
De eeuwenoude natuur in Nieuw-Zeeland onthult cycli van uitsterven en vernieuwing
Fossielen bieden een glimp van Nieuw-Zeeland zoals het er lang vóór de mens uitzag. Experts zeggen dat het erop lijkt dat de wilde dieren in het land al cycli van verlies en vernieuwing doormaakten. Soorten verdwijnen. Dat blijkt uit onderzoek, gepubliceerd in Alcheringagetiteld De eerste fossiele gewervelde landfauna uit het vroege Pleistoceen (ca. 1 miljoen jaar geleden) uit een grot in Nieuw-Zeeland onthult een substantiële avifaunale omzet in de afgelopen miljoen jaareen derde tot de helft van de soorten is mogelijk uitgestorven in de miljoen jaar voordat de mens arriveerde. Dat is een verbazingwekkend aantal.Universitair hoofddocent Trevor Worthy van de Flinders University zegt dat het om een heel andere avifauna ging. Niet alleen oudere versies van moderne vogels. Een aparte gemeenschap die de volgende periode niet heeft gehaald. Dit suggereert dat uitsterven toen geen uitzondering was. Het maakte deel uit van het ritme.
Vulkaanuitbarstingen en klimaatverandering hebben eeuwenoude uitstervingen veroorzaakt
Dus wat veroorzaakte al deze omzet? Het bewijs wijst op de natuur zelf. Snelle klimaatverandering. Herhaalde vulkaanuitbarstingen. Sommigen van hen zijn enorm. Een uitbarsting, ongeveer een miljoen jaar geleden, bedekte naar verluidt een groot deel van het Noordereiland met meters as. De bossen zouden verdwenen zijn. Voedselbronnen zijn verdwenen. Habitats werden bijna van de ene op de andere dag vernietigd.Dr. Paul Scofield van het Canterbury Museum beschrijft het als een soort restauratie. Bossen veranderen in struiken. Dan weer terug. Vogels worden gedwongen zich aan te passen of te verdwijnen. Het is niet moeilijk voor te stellen hoe wreed het zou zijn geweest.
De oude Kākāpō-voorouder verwijst naar de diversiteit aan verloren vogels
Een van de meest intrigerende ontdekkingen is een nieuwe papegaaiensoort genaamd Strigops insulaborealis. Het is een oud familielid van de huidige Kākāpō, de zware looppapegaai die een symbool is geworden van natuurbehoud in Nieuw-Zeeland. Deze voorouder lijkt anders. Lichtere constructie. Zwakkere benen. Onderzoekers zeggen dat het had kunnen vliegen. Of hij vliegt in ieder geval beter dan zijn moderne telg.Dit idee alleen al is fascinerend. De Kākāpō die we vandaag kennen lijkt al bijna prehistorisch. Door hem te zien als het resultaat van langdurige aanpassing, in plaats van als een vreemde uitbijter, wordt zijn verhaal opnieuw geformuleerd. De grot onthulde ook een uitgestorven voorouder van de Takahē en een duif die nauw verwant was aan de Australische bronzen duiven. Subtiele aanwijzingen voor hoe ecosystemen ooit met elkaar verbonden waren.
