Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen die via de links worden gedaan.
De driftbuien rond de Academy Awards zijn moeilijk te voorspellen, maar het komt vaak voor dat briljante jonge acteurs gedwongen worden te wachten op de Oscar. Al Pacino ontving de trofee voor Beste Acteur pas in 1993, toen Hoera haar weg naar de overwinning met ‘Scent of a Woman’. Jessica Lange werd vijf keer genomineerd voordat ze uiteindelijk won voor ‘Blue Sky’. Glenn Close is acht keer genomineerd en wacht nog steeds op haar naam vanaf het podium in het Dolby Theatre.
Toch is een acteur soms zo onuitsprekelijk getalenteerd – en gecast in de perfecte rol – dat Oscar-kiezers geen andere keuze hebben dan hem in de rij te laten springen. Dit was zeker het geval met Audrey Hepburndie de hele verdomde wereld betoverde met haar vrolijk onschuldige vertolking van prinses Anne in William Wylers klassieke romantische komedie ‘Roman Holiday’. Ze was nog steeds een nieuwkomer in de branche, maar haar onaardse elegantie en ongewone schoonheid in die film (waarin ze schitterde met de vaak stijve Gregory Peck) vielen niet te ontkennen. Ze was gemakkelijk de enige keuze voor Beste Actrice van 1954 (hoewel opgemerkt moet worden dat haar enige echte competitie dat jaar Deborah Kerr was in “From Here to Eternity”). Het was haar eerste nominatie en overwinning, maar hoewel ze nog vier keer genomineerd zou worden, bleek dit haar enige overwinning te zijn.
Ik denk dat dit een beetje een Oscar-aanfluiting is, want in 1967 gaf ze misschien wel haar beste optreden als blinde vrouw die werd gekweld door meedogenloze criminelen in Terence Young’s bewerking van Frederick Knott’s toneelstuk ‘Wait Until Dark’. De film streeft ernaar een armverscheurende thriller te zijn, en slaagt daar uitstekend in, grotendeels dankzij Hepburns transformatie van prooi tot opstandig roofdier.
Audrey Hepburn speelde een Oscarwaardige rol in Wait Until Dark
Hepburn was het enige cast- en crewlid van “Wait Until Dark” dat een nominatie ontving, en dat is jammer. Het is een slim geënsceneerde suspensefilm die de schroeven behendig aandraait tot aan zijn angstaanjagende climax. Het was zeker een nominatie voor Beste Film waard dan de banale probleemfilm “Guess Who’s Coming to Dinner?” of de opgeblazen filmmusical ‘Doctor Dolittle’. (Als je meer wilt weten over dit cruciale filmjaar, raad ik je ten zeerste aan het boek van Mark Harris te lezen “Beelden tijdens een revolutie.”)
In 1968 deed Hepburn nog mee. Faye Dunaway in “Bonnie and Clyde” en Anne Bancroft in “The Graduate” waren even waardevol. Helaas ging de Oscar naar Katharine Hepburn in “Guess Who’s Coming to Dinner?” voor een absoluut onopvallende prestatie.
Audrey daarentegen speelde in tegen haar charmante en briljante karakter als kwetsbare vrouw wier gebrek aan zicht wordt uitgebuit door de boef Harry Roat (Alan Arkin), die op zoek is naar een pop gevuld met heroïne. Aanvankelijk heeft ze geen idee waarom deze mannen de pop willen hebben (deze is door haar man thuisgebracht en later gestolen door een buurmeisje), maar uiteindelijk wordt het haar duidelijk dat Roat niet zonder zal vertrekken. En zelfs als ze het krijgt, is er geen garantie dat de meszwaaiende klootzak haar zal laten overleven.
Het verhaal wordt een beetje ingewikkeld, maar Hepburn, Arkin en de andere mannen die op zoek zijn naar de pop (gespeeld door Richard Crenna en Jack Weston) zijn overal fantastisch, terwijl Young, vooral bekend om zijn James Bond-films “Dr. No”, “From Russia with Love” en “Thunderball” vertegenwoordigen het beste regiewerk uit zijn carrière. Het is geen meesterwerk, maar ‘Wait Until Dark’ is een sensationeel vermakelijke thriller met een geweldig einde.
