Een universitair diploma wordt meestal beschouwd als een ticket naar een geweldige baan en een veilige toekomst. Toch is de arbeidsmarkt van de afgelopen jaren hij was niet aardig tegen de afgestudeerden. Snelle veranderingen in de technologie en onzekerheid over de invloed van NAAR DE op de economie hebben het voor bedrijven moeilijker gemaakt om te weten wat hun nieuwe werknemers moeten weten om succesvol te zijn.
Ik heb in het verleden besproken dat deze onzekerheid universitaire diploma’s feitelijk nuttiger maakt dan ooit, maar dat het hoger onderwijs studenten slecht helpt deze onzekerheid te overwinnen. Helaas kunnen universiteiten dit probleem niet oplossen aannemen meer arbeidsconsulenten. In plaats daarvan zullen ze het harde werk moeten doen om hun onderwijsmissie voor 21-jarigen te herstructurerenst eeuw.
Het blijkt dat er een eenvoudige (zij het arbeidsintensieve) manier is om afgestudeerden (en studenten van het voortgezet onderwijs) toekomstbestendiger te maken: focus op het aanleren van ‘duurzame vaardigheden’ aan studenten, die hen naar de toekomst zullen leiden; beoordelingen koppelen aan uitkomsten; en volg vaardigheden in plaats van cursussen.
Ik ben er zo diep van overtuigd dat deze verandering moet worden doorgevoerd, dat ik na 27 jaar mijn rol als universiteitsprofessor en bestuurder heb verlaten om te gaan werken voor Minerva-projecteen bedrijf dat de Minerva Universiteit, een particuliere universiteit, vanaf de grond af heeft opgebouwd met behulp van deze aanpak en deze nu naar scholen over de hele wereld brengt die geïnteresseerd zijn in hervormingen.
Hier is hoe het eruit ziet:
1. Focus op blijvende vaardigheden
De meeste afgestudeerden waarderen dat hun afstudeerprogramma’s hen helpen betere studenten, communicatoren en denkers te worden, ongeacht hun hoofdvak. Houders van een diploma in de vrije kunsten kunnen in eerste instantie misschien moeite hebben met het vinden van werk, maar zo is het nu eenmaal behoorlijk succesvol op de lange termijn.
Deze opleidingen bieden waarde, omdat ze uiteindelijk lesgeven blijvende vaardigheden. Een vaardigheid is duurzaam als deze in veel verschillende contexten nuttig kan worden toegepast. Iemand die een bepaalde programmeertaal leert gebruiken, beschikt over een potentieel waardevolle vaardigheid. Maar als de industrie de standaard van de gebruikte taal verandert, of als kunstmatige intelligentie een groot deel van de codering kan doen die bedrijven nodig hebben, verliest deze expertise zijn waarde. Iemand die de meer duurzame vaardigheid leert om een probleem te karakteriseren en de weg naar een oplossing in kaart te brengen, kan een rol blijven spelen, ook al kan een groot deel van het werk om die oplossing te implementeren worden geautomatiseerd.
Universiteiten zijn verantwoordelijk voor het aanleren van deze duurzame vaardigheden. Studenten leren sleutelvaardigheden zoals het karakteriseren van een probleem, het deelnemen aan systeemdenken en het communiceren van het probleem en de oplossing aan anderen. Helaas wordt dit onderwijs onsystematisch gegeven, op een manier die het voor sommige studenten moeilijk kan maken om werkelijk vaardigheid in deze diepgaande vaardigheden te verwerven en het voor afgestudeerden moeilijk maakt om onder woorden te brengen wat ze hebben geleerd.
De oplossing is dat instellingen zich afstemmen op een raamwerk om de kernreeks vaardigheden die zij bieden te karakteriseren. Dit raamwerk komt ten goede aan werkgevers, docenten en studenten. Werkgevers krijgen een helder overzicht van wat afgestudeerden hebben geleerd. Leraren krijgen een gemeenschappelijke taal om over deze vaardigheden te praten, zodat ze deze expliciet kunnen aankaarten bij de leerlingen in de klas. Studenten krijgen dan een beter inzicht in de vaardigheden die ze leren. Dit stelt hen in staat om strategisch te zijn bij het selecteren van lessen die hen zullen helpen belangrijke vaardigheden te verstevigen en geeft hen een vocabulaire om met werkgevers te praten over wat zij voor hun werk zullen betekenen.
Om deze aanpak succesvol te laten zijn, moeten leraren echter voor studenten zorgen authentieke beoordelingen en studenten hebben een soort logboek nodig om hun vaardigheden bij te houden.
2. Authentieke evaluatie
Alleen praten over de vaardigheden die (op de een of andere manier) worden aangeleerd in het hoger onderwijs is niet voldoende. Studenten hebben bewijs nodig van hun voortgang in het verwerven van vaardigheid in deze duurzame vaardigheden. Wanneer studenten een examen afleggen of een opdracht maken, is het meest zichtbare resultaat van dat werk helaas een cijfer. Een professor (of onderwijsassistent) kan commentaar op het werk schrijven, maar de student heeft de neiging zich te concentreren op de vraag of hij of zij een tien heeft gekregen.
Authentieke beoordeling vindt plaats wanneer elke opdracht rechtstreeks verband houdt met de resultaten die de cursus moet ontwikkelen. Studenten moeten zich bewust zijn van de relatie tussen deze taken en de resultaten. Het belangrijkste is dat opdrachten worden geëvalueerd aan de hand van een maatstaf (a adresboek) die het werk van de student relateert aan de geoefende vaardigheid. Zo concentreert de feedback die studenten op hun werk krijgen zich op wat het examen of de opdracht zegt over hun huidige taalvaardigheid, in plaats van op het cijfer of de letter bovenaan de pagina.
Hoewel dit de cijfers niet volledig zal elimineren, zal het potentiële werkgevers een manier bieden om de nadruk te leggen op vaardigheden die volgens hen een teken zijn van succes, wat een recept is om de aandacht van studenten te verleggen van cijfers naar vaardigheden.
Hoewel het voor de hand liggend lijkt dat authentieke toetsing van cruciaal belang is voor goed onderwijs, zijn de meeste universitaire docenten niet opgeleid als onderwijzers, en daarom staan hun taken (en basis voor beoordeling) vaak los van de gewenste leerresultaten voor studenten. Universiteiten moeten meer ondersteuning bieden aan docenten om de kwaliteit van hun opdrachten en evaluatierubrieken te verbeteren.
Authentieke beoordelingen verleggen de focus van het werk van een leerling van het behalen van een cijfer naar het ontwikkelen van vaardigheden. Deze focus kan studenten motiveren om te streven naar verbetering. Als gevolg hiervan proberen studenten het systeem niet te bespelen om een goed cijfer te behalen. In plaats daarvan zoeken ze naar mogelijkheden om hun capaciteiten uit te breiden. Deze aanpak biedt ook bescherming tegen academisch wangedrag. Wat heeft het tenslotte voor zin om te spieken bij een opdracht als het enige doel van het werk is om u te helpen uw vaardigheden te verbeteren en te begrijpen?
3. Een vaardighedentracker, geen transcript
Een deel van wat de waarde van een universitair diploma voor studenten en werkgevers verdoezelt, is dat het belangrijkste verslag dat een student krijgt van zijn of haar tijd op de universiteit een transcriptie is. Afschriften zijn slechts lijsten met cursussen (waarvan de namen niet veel informatie geven over de inhoud ervan) en cijfers (die een openhartige beoordeling geven van de prestaties van studenten). In feite kijken maar weinig mensen naar het cv van een afgestudeerde, omdat de vermeldingen erop niet veel zeggen over wat die persoon kan doen.
Het alternatief is om een overzicht van de prestaties van studenten te creëren rond het raamwerk van het instituut voor duurzame vaardigheden, waarin bewijs wordt vastgelegd van de vele taken die studenten hebben ondernomen om deze vaardigheden te onderwijzen en te beoordelen. Deze tracker geeft studenten een actueel momentopname van wat ze goed (en niet) doen. Het record zelf linkt naar eerdere opdrachten.
Met deze tracker kunnen leerlingen terugkijken op eerder werk om de groeiende complexiteit van hun denken te zien. Iedereen die met enige afgrijzen heeft teruggekeken op een artikel dat tijdens zijn eerste jaar op de universiteit is geschreven, kan de verbeteringen in zijn communicatieve vaardigheden en de complexiteit van zijn denken herkennen. Dit album systematiseert die ervaring. Het stelt studenten ook in staat hun vaardigheden duidelijk aan werkgevers te verwoorden. Bovendien kan het bijhouden van een vaardighedentracker in de loop van een carrière iemand erop wijzen dat het tijd is om wat meer onderwijs te volgen om de economische en technologische veranderingen voor te blijven.
Het hoger onderwijs moet deze veranderingen doorvoeren. . . nu om studenten voor te bereiden op de toekomst. Het is aan ons allemaal die hogescholen en universiteiten een warm hart toedragen om hen daartoe aan te zetten.
