Het is mogelijk dat wij een deel van de omzet ontvangen als u een product koopt via een link in dit artikel.
Reizen heeft lange tijd mijn leven bepaald. Het reizen tussen kusten en steden bracht structuur en momentum: een route om te volgen, plaatsen om te bezoeken, mensen om te ontmoeten, terrein om te verkennen. Op een gegeven moment maakte ik 45 vluchten in één jaar, en het voelde minder als een overdaad en meer als een bewijs dat ik voluit leefde. De reis bracht nieuwigheid, inspiratie en verbinding, maar bood ook iets dat nog dwingender was: richting. Als u onderweg bent, heeft u gemakkelijk het gevoel dat u weet waar u heen gaat.
Meer recentelijk kwam ik een idee tegen dat bij mij bleef hangen: beweging, luxe en constante stimulatie kunnen zich soms voordoen als betekenis. Het was meteen logisch. Reizen geeft je een ingebouwde agenda: reserveringen om te behouden, oriëntatiepunten om te zien, plannen om uit te voeren. Er is heel weinig lege ruimte en nog minder ruimte om te vragen wat je echt wilt of nodig hebt. Voor mij manifesteerden de kosten zich geleidelijk: vermoeidheid die na elke reis langer aanhield, zenuwstelsel die moeite had om zich te settelen en het besef dat ik vaak meer aanwezig was in het wachten dan in het dagelijks leven.
Hoe je vreugde kunt vinden precies waar je bent
Dus in plaats van mijn volgende bestemming te plannen, koos ik voor een ander experiment: een jaar met weinig reizen. Niet als een afwijzing van nieuwsgierigheid of avontuur, maar als een opzettelijke pauze, geworteld in thuisblijven en meer opletten. In 2026 kies ik ervoor om grotendeels gegrondvest te blijven in Portland en de Pacific Northwest, en te onderzoeken wat het betekent om verwondering, groei en betekenis te vinden zonder constante beweging. Wat ik tot nu toe heb ontdekt is dit: stilstaan berooft je leven niet van zijn doel; het vraagt je om het bewuster te creëren.
Omdat ik gekozen heb voor een jaar met weinig reizen
Het kiezen van een jaar met weinig reizen was hier geen reactie op uitputting maar ook een herijking van de prioriteiten. Ik merkte dat zelfs de reizen waar ik echt van hield – de reizen vol schoonheid, cultuur en verbondenheid – meer van mij vroegen dan ooit. Het herstel duurde langer. Overgangen voelden zwaarder. De inspiratie was er nog steeds, maar ging gepaard met een mate van uitputting die ik niet langer kon negeren.
Het vertragen bracht ook onverwachte duidelijkheid in hoe ik van dag tot dag wilde leven. Als je vaak reist, wordt het gemakkelijk om je leven vorm te geven rond het tijdelijke: vertrek plannen, aflaten rechtvaardigen, zelfzorg uitstellen tot je ‘terugkomt’. Door een jaar te kiezen waarin ik weinig reisde, kreeg ik de ruimte om vollediger te investeren in wat mij echt ondersteunt: mijn huis, mijn gezondheid, mijn creatieve werk en de relaties waarvoor ik aanwezig ben als ik niet onderweg ben.
Bovenal wilde ik zien wat er zou kunnen gebeuren als ik niet langer afhankelijk zou zijn van beweging om het leven expansief te maken. Zonder een reis op de kalender rezen er verschillende vragen: Wat maakt mijn dagen vol als er niets nieuws gepland is? Waar komt nieuwigheid vandaan als ik het niet elders zoek? Een jaar met weinig reizen voelde als een uitnodiging om je te verdiepen in plaats van te verspreiden, om betekenis te laten groeien door aandacht in plaats van door beweging.
De kosten van voortdurend reizen
Lange tijd heb ik de vermoeidheid die gepaard gaat met reizen behandeld als een redelijk, tijdelijk, zelfs een beetje romantisch compromis. Maar naarmate de reizen zich opstapelden, werd de tol steeds moeilijker te negeren. Emotioneel was er heel weinig ruimte om de ervaringen te integreren voordat we verder gingen. Elke terugkeer naar huis leek korter, elk vertrek iets gehaaster.
Er is ook de fysieke realiteit van constante beweging. Luchthavens, tijdsveranderingen, onbekende bedden en constante stimulatie houden het lichaam alert. Zelfs vreugdevol reizen is zelden verfrissend. Na verloop van tijd merkte ik dat ik verlangde naar voorspelbaarheid, niet uit verveling, maar omdat mijn zenuwstelsel iets nodig had om zich in te nestelen.
Dan zijn er de financiële kosten. Wanneer reizen een gewoonte wordt, komen de uitgaven op de achtergrond: willekeurig geboekte vluchten, accommodatie gedefinieerd als ‘de moeite waard’, ervaringen gerechtvaardigd omdat ze belangrijk zijn. Individueel lijkt niets van dit alles onverantwoord. Geef gezamenlijk vorm aan waar u de minste ruimte voor heeft: langetermijninvesteringen, consistentie in de zorg en het soort keuzes dat het dagelijks leven ondersteunt.
Het benoemen van deze kosten betekende niet dat de reis helemaal werd afgewezen. Het ging erom te zien hoe gemakkelijk constante beweging de stabiliteit kan aantasten en om te begrijpen waarom het opzettelijk thuis blijven niet als een beperking begon te voelen, maar als een vorm van behandeling.
Hoe thuisblijven de energie herstelt
Wat mij het meest verbaasde over het thuisblijven was niet de verveling, maar de opluchting. Zonder constante voorwaartse beweging begonnen mijn dagen ruimer aan te voelen, zelfs als ze vol waren. Energie was niet langer iets dat ik terug moest krijgen, maar werd iets dat ik daadwerkelijk kon opbouwen.
Thuis blijven herstelt de energie op kleine, cumulatieve manieren. De ochtenden leken minder gehaast. De avonden werden langer in plaats van ineen te storten van uitputting. Zoveel mentale bandbreedte, ooit verbruikt door logistiek en planning, was plotseling beschikbaar voor het dagelijks leven.
Er was ook sprake van een terugkeer naar de routine. Soepele beweging. Familie maaltijden. Mijn creativiteit het werd stabieler, niet veroorzaakt door nieuwigheid maar ondersteund door herhaling. In plaats van ergens anders naar inspiratie te zoeken, merkte ik dat het vanzelf kwam: tijdens buurtwandelingen, op de boerenmarkt en in gesprekken die zich langzaam in de loop van de tijd ontvouwden.
Het thuisblijven heeft mijn wereld niet kleiner gemaakt. Het stabiliseerde hem.
Hoe je verbazing kunt vinden, waar je ook bent
Een jaar met weinig reizen heeft mij geleerd dat verwondering niet verdwijnt als je stopt met bewegen, maar zich pas dichter bij huis manifesteert. Dit zijn de eenvoudige, herhaalbare manieren waarop ik nieuwsgierigheid en expansie cultiveerde zonder mijn huis te verlaten.
1. Keer terug naar dezelfde plek met een doel. Kies een plek (een park, een café, een wandelpad) en bezoek deze regelmatig. Bekendheid schept diepgang. Je begint een verandering op te merken.
2. Plan elke week een solo-uitje. Reizen is vaak afhankelijk van tijd voor jezelf. Ter vervanging plan ik een solo-activiteit – een wandeling, een museumbezoek, een lunch alleen – en beschouw het als niet onderhandelbaar.
3. Ontdek lokaal, alsof het nieuw is. Bezoek een wijk waar je zelden tijd doorbrengt. Ontdek de geschiedenis van een plek waar je dagelijks langskomt. Onthoud: nieuwsgierigheid vereist geen afstand.
4. Laat het seizoen je plannen bepalen. In plaats van te plannen op basis van productiviteit, plan ik op basis van licht en weer. Langere wandelingen op heldere dagen. De eerste nachten als het donker is.
5. Creëer anticipatie thuis. Wekelijkse diners, maandelijkse uitjes, persoonlijke projecten: als er iets op de agenda staat, verandert de manier waarop u het huidige moment waarneemt.
Een wekelijks inspiratiekader
Eén ding dat reizen goed doet, is momentum creëren. In een jaar waarin ik weinig reisde, vond ik het nuttig om die structuur opnieuw te creëren, zonder mijn schema te overbelasten.
1. Een verankeringsplan. Kies één ding om elke week naar uit te kijken: een wandeling, een trainingsles of misschien een diner met een vriend.
2. Een moment van nieuwsgierigheid. Een bioscoopbezoek, een hoofdstuk uit mijn boek, een conferentie, een documentaire: iets dat de geest verruimt.
3. Een opzettelijke nacht. Plan het als een avondje uit: wat u gaat koken, lezen, bekijken en wanneer u de stekker uit het stopcontact haalt.
4. Een fysieke reset. Beweging zonder plan: wandelen, stretchen, yoga.
5. Een reflectieve check-in. Een paar minuten dagboekschrijven om op te merken wat je een goed gevoel gaf, wat je leegmaakte en waar je volgende week meer van wilt.
Kies rustig als het seizoen
Een jaar waarin je weinig reist, betekent niet dat je je leven inkrimpt. Voor mij gaat het erom dat mijn leven mij ontmoet waar ik ben, zonder de constante voorwaartse beweging, planning en anticipatie die reizen vereist.
Ik denk niet dat het reizen het probleem is. Ik ben er nog steeds dol op. Maar ik leerde hoe gemakkelijk beweging de betekenis kan vervangen, hoe volle kalenders uitputting kunnen maskeren, en hoe vaak ik mijn gevoel van leven uitbesteedde aan de volgende bestemming. Het thuisblijven vroeg mij om iets anders: aandacht, aanwezigheid en geduld. Niet altijd glamoureus, maar diep stabiliserend.
Dit jaar gaat het niet om eeuwig nee zeggen. Het gaat over ja zeggen tegen een periode van aarden, opmerken wat er al is, en erop vertrouwen dat voor groei niet altijd een instapkaart nodig is. Als je je moe of ongebonden voelt, of gewoon meer grond onder je voeten zou willen hebben, is een jaar met weinig reizen misschien helemaal geen toevluchtsoord, maar een terugkeer naar wat je het meest nodig hebt.
