Het lichaam van de negenjarige Jamal is verlamd. Ervaar constante, oncontroleerbare, gewelddadige spasmen. Hij kan er niet doorheen slapen. En zelfs zijn moeder niet. Een medicijn genaamd baclofen is nodig om spasmen onder controle te houden. Ontspan je spieren en stop het trillen. Plotseling stoppen met het gebruik van baclofen kan ernstige gevolgen voor de gezondheid hebben.
Jamals moeder, mijn neef Shaima, schreef mij een week geleden vanuit de familietent in het vluchtelingenkamp al-Mawasi in Gaza. Het was de zevende dag van haar zoon zonder het medicijn. De gewelddadige neurologische spasmen die de ledematen van Jamal aantasten, zorgen ervoor dat hij schreeuwt van de pijn.
Baclofen is niet overal in Gaza verkrijgbaar: niet in ziekenhuizen, niet in klinieken, niet in de magazijnen van het Ministerie van Volksgezondheid, zelfs niet via het Rode Kruis. Shaima doorzocht ze allemaal. Het is een van de vele medicijnen die door Israël worden geblokkeerd, samen met pijnstillers en antibiotica.
Jamal heeft nu elke dag tientallen spasmen. Er is geen alternatief of vervangend medicijn. Er is geen verlichting, alleen pijn.
Het verhaal van Jamal mag niet verteld worden als mensen als de voormalige Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo de overhand willen krijgen.
Over gesproken bij het in de VS gevestigde, op Israël gerichte MirYam Instituut zei hij vorige maand: “We moeten ervoor zorgen dat het verhaal correct wordt verteld, zodat wanneer de geschiedenisboeken dit schrijven, ze niet over de slachtoffers van Gaza schrijven.” Op dit punt applaudisseerde het publiek.
Pompeo zei verder dat bij elke oorlog burgerslachtoffers vallen, maar dat de echte slachtoffers in dit geval het Israëlische volk zijn. Zijn zorg is dat 7 oktober en de oorlog in Gaza ‘verkeerd’ worden herinnerd.
Pompeo lijkt te willen betogen dat de bevolking van Gaza slechts “bijkomende schade” is in de Israëlische oorlog. Ze zullen naamloos, gezichtsloos en vergeten blijven. Hij wil dat hun verhalen worden gewist van de bladzijden van de menselijke geschiedenis.
Zijn opmerkingen weerspiegelen de volgende fase van de genocide in Israël. Ontevreden over de vooruitgang die is geboekt bij het elimineren van de bevolking van Gaza, zijn moskeeën, zijn scholen en universiteiten, zijn culturele instellingen, economie en land, zijn Israël en zijn christelijk-zionistische bondgenoten zoals Pompeo nu begonnen aan het uitwissen van de herinnering en het martelaarschap.
De campagne is zowel binnen als buiten Gaza duidelijk zichtbaar. De United Nations Relief and Works Agency (UNRWA) – een instelling die de status van de Palestijnse vluchtelingenbevolking lange tijd heeft behouden en hun recht op terugkeer onder het internationaal recht heeft gewaarborgd – wordt systematisch verzwakt en ontmanteld. TikTok – een van de weinige sociale mediaplatforms waar Palestijnse stemmen iets meer vrijheid van meningsuiting hebben gehad – verbiedt nu schaduw- en beperk pro-Palestijnse accountsnadat het was overgenomen door een Israëlvriendelijk conglomeraat.
In de VS, Groot-Brittannië en elders worden lokale wetten ingezet om pro-Palestijnse jongeren aan te vallen, waarbij tientallen mensen worden gearresteerd omdat ze gebruik maken van wat hun beschermde recht op vrije meningsuiting zou moeten zijn. De wetten zijn gelijk verleden op staatsniveau in de Verenigde Staten om te definiëren wat er op scholen over Israël en Palestina kan worden onderwezen.
Maar wat Pompeo – en degenen zoals hij die bijbelverzen verkeerd interpreteren om hun steun aan Israël en zijn genocide te rechtvaardigen – niet begrijpen is dat de Palestijnen al te maken hebben gehad met uitwissing en het overwinnen ervan. We zullen het opnieuw doen.
Als ik aan herinnering en getuigenis denk, denk ik aan het woord ‘martelaar’. ‘Martelaar’ komt van het Griekse woord ‘martus’, dat ‘getuige’ betekent, en komt prominent in de Bijbel voor. Op dezelfde manier komt het woord ‘shaheed’ in het Arabisch van de wortel van het woord ‘getuige’ of ‘getuigenis’. Naarmate het woord zich ontwikkelde, heeft het ook de connotatie gekregen van gewelddadig lijden vanwege iemands overtuigingen en zelfs een gevoel van heroïsche standvastigheid vanwege de omvang van iemands opoffering.
Ik kan geen beter woord bedenken dan ‘shaheed’ om Jamal en de mensen om hem heen te beschrijven: het zijn levende martelaren. Jamal’s kleine lijfje was getuige van enorm lijden; zij is getroffen door het oorlogsgeweld en hij gaat, net als zijn moeder, door vanwege zijn overweldigende verlangen om te leven.
Rondom de tent van Jamal en Shaima staan duizenden andere tenten. Dag en nacht worden ze allemaal geobsedeerd door het geluid van Jamal’s geschreeuw. In de tenten, koud en vaak vochtig als gevolg van de recente overstromingen, bevinden zich duizenden andere mensen die dringend een grote medische evacuatie naar ziekenhuizen nodig hebben.
De pijn en het lijden zijn immens, maar toch blijven mensen als Pompeo het voortdurende en historisch gewortelde proces van de eliminatie van het Palestijnse volk rechtvaardigen.
Het Palestijnse volk is ook een dichter in hart en nieren. En wat Pompeo – die taal, herinnering en geschiedenis devalueert – nooit zal begrijpen is dat de dichter een getuige is.
Zoals de Palestijnse dichter Mahmoud Darwish in een van zijn verzen schreef:
Degenen die tussen vluchtige woorden passeren
Neem je namen mee en ga
Maak onze tijd vrij van uw uren en ga
Steel wat je wilt van het blauw van de zee en het zand van de herinnering
Maak zoveel foto’s als je wilt begrijpen
Wat je nooit zult doen:
Hoe een steen van onze aarde het plafond van onze hemel wordt.
Het Palestijnse volk zal de herinnering levend houden, net zoals wij de pijn van Beit Daras, Deir Yassin, Jenin, Muhammad al-Durrah, Anas al-Sharif en de wortels van elke uit de grond gerukte olijfboom levend hebben gehouden. Het Palestijnse volk en miljoenen solidaire mensen over de hele wereld zijn getuige geweest van wat Israël heeft gedaan vernietiging van Gaza. In weerwil van Pompeius en ter ere van de levende martelaar Jamal zal ieder van ons de stenen van Gaza nemen en een nieuwe hemel bouwen.
De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs het redactionele beleid van Al Jazeera.
