In de Verenigde Staten bijna de helft van de volwassenen is alleenstaand. A kwartaal van de mannen lijdt aan eenzaamheid. Depressiecijfers zijn dat wel in opkomst. En één op de vier volwassenen van Generatie Z, de zogenaamde meest perverse generatie, komt op de tweede plaats een studie– Ik heb als stel nooit geslachtsgemeenschap gehad.
In een tijdperk van oneindige verbinding, waar verbinden gebeurt met het gemak van aanraking en niet-traditionele relationele structuren Hoe wordt polyamorie gevierd, waarom lijken mensen zo losgekoppeld en eenzaam?
We schrijven dit toe aan veranderende sociale normen of veranderende opvattingen van generaties over relaties. Maar volgens Justin Garcia is het grotere probleem dat we simpelweg niet meer zo veel naar intimiteit verlangen als vroeger. “Onze soort staat op de rand van wat ik ben gaan beschouwen als een intimiteitscrisis”, schrijft Garcia in zijn nieuwe boek: Het intieme dier: de wetenschap van seks, trouw en waarom we sterven voor liefde. Garcia suggereert in het boek dat intimiteit, en niet seks, ‘de krachtigste evolutionaire motivator van moderne relaties’ is, maar dat onze honger ernaar ‘in de huidige digitale wereld is onderdrukt en verkeerd gericht’.
Garcia is een evolutiebioloog en antropoloog die zijn carrière begon met het bestuderen van de hookup-cultuur. Hij is uitvoerend directeur van het Kinsey Institute van de Universiteit van Indiana, een onderzoekslaboratorium dat bekend staat om zijn baanbrekende werk op het gebied van seksualiteit, online daten en ouder worden. (Seks kan inderdaad verbeteren met de leeftijdgevonden uit een recent rapport). Hij bekleedt deze functie sinds 2019 en was in die tijd ook de belangrijkste wetenschappelijk adviseur van Match, waar hij advies geeft voor de jaarlijkse Singles in Amerika vragenlijst. In 2023 stemden de wetgevers in Indiana ervoor om de overheidsfinanciering voor het instituut te blokkeren: staatsenator Lorissa Sweet, een Republikein, ten onrechte beweerd dat Kinsey het orgasme bij minderjarigen bestudeerde, maar het jaar daarop stemde de raad van bestuur van de school voor afzien van de plannen om het instituut op te splitsen in een non-profitorganisatie.
Garcia’s boek bestrijkt veel terreinen – de ‘cognitieve overbelasting’ van dating-apps, waarom mensen sociaal monogaam maar niet seksueel monogaam zijn, de wetenschap van scheidingen – maar zijn onderliggende thema is hoe ‘zelfs in deze verbijsterende tijd, waarin momenten van menselijke verbinding steeds ongrijpbaarder worden, de zoektocht naar intimiteit de meest menselijke menselijke impuls blijft.’
Op een recente middag op Zoom sprak ik met Garcia over de grootste misvatting over de seksrecessie onder Gen Z, de aanval op seksuele geletterdheid in het huidige politieke klimaat, en waarom een AI-aangedreven chatbot je relatie niet zal redden. Het hangt allemaal met elkaar samen, zegt hij.
Dit interview is aangepast voor duidelijkheid en lengte.
WIRED: Wat is de intimiteitscrisis en waarom staan we, zoals je in het boek schrijft, aan de vooravond van een crisis?
Justin Garcia: We horen veel over de eenzaamheidsepidemie. Uit onderzoek blijkt dat eenzaamheid net zo slecht is voor je gezondheid als het roken van een pakje sigaretten per dag. Psychologische eenzaamheid wordt belichaamd in de fysieke en psychologische gezondheid. Tegelijkertijd zijn er berichten die erop wijzen dat de cijfers op het gebied van psychologische eenzaamheid niet veel zijn toegenomen. Maar de impact ervan is duidelijk groter, en steeds meer mensen besteden aandacht aan de impact.
Voor mij is er een grotere paraplu. Ineens hebben we het over eenzaamheid en tegelijkertijd hebben we allemaal meer connecties dan ooit. Daarom noem ik het een intimiteitscrisis. We hebben meer mensen tot onze beschikking, vooral via internet en sociale mediaplatforms, maar de diepte van de verbindingen, de kwaliteit van de verbindingen, is er niet.
U suggereert dat de intimiteitscrisis kan leiden tot ‘ernstige en ongekende biologische gevolgen’. Hoe?
We bevinden ons in een tijd waarin het menselijk brein zoveel informatie opneemt, en veel van die informatie is bedreigend. Het is wat er gebeurt in het nieuws, in Gaza en Minnesota, met de klimaatverandering, met de wereldeconomie – ik bedoel, neem welk deel van de krant dan ook: het is slecht nieuws. Dit belast ons zenuwstelsel. Net zoals de romantische en geseksualiseerde levens van mensen reageren op omgevingen met de manier waarop ze relationele structuren vormen, reageren ze ook op de huidige omgeving, namelijk dat er veel bedreigingen gaande zijn. Wanneer het zenuwstelsel zich afstemt op een reactie op een bedreiging, is dit niet bevorderlijk voor sociaal gedrag en zeker niet bevorderlijk voor paring. Als ons zenuwstelsel bedreigingen van dit alles in onze omgeving detecteert, heeft dat allerlei gevolgen voor onze relaties. En als we niet over het vangnet van diepe intimiteit beschikken, kunnen we deze stormen niet effectief doorstaan.
