NEW YORK– De hond was Penny. De overwinning was van onschatbare waarde.
Een Dobermann Pinscher genaamd Penny won dinsdagavond de beste van de show op de Hondenshow van de Westminster Kennel Clubnetto De meest begeerde onderscheiding voor Amerikaanse showhonden – en veteraan Andy Linton na bijna vier decennia opnieuw een overwinning bezorgen. Linton behaalde de Best in Show in 1989 met een andere Doberman, genaamd Indy.
Penny “is de beste Doberman die ik ooit heb gezien”, zei Linton tegen een ondersteunend publiek. Ondanks aanhoudende gezondheidsproblemen had hij de 4-jarige hond door een messcherp optreden geloodst.
“Ik had een aantal doelen en dit was er een van”, zei Linton.
De tweede plaats – en even luid gejuich – ging naar een Chesapeake Bay retriever genaamd Cota. Hoewel Dobermans vijf keer hebben gewonnen, inclusief dinsdag, heeft geen enkele retriever ooit gewonnen, en hun fans juichen elk bemoedigend teken toe.
Cota leek ook van het moment te genieten, vooral toen zijn begeleider hem met de tape liet spelen.
Andere finalisten waren onder meer een Afghaanse windhond genaamd Zaida, een Lhasa apso genaamd JJ, een Maltees genaamd Cookie, een Old English Sheepdog met de bijnaam Graham en een fox terrier genaamd Wager.
Alles is in orde de hond wordt beoordeeld afhankelijk van hoe dicht hij bij het ideaal van zijn ras komt. De winnaar ontvangt een trofee, linten, opscheppen en de eer de finishlijn te hebben overschreden 150e jaarlijkse Westminster-show.
Penny was een publiekslieveling tijdens de Westminster-show van 2025 en sindsdien rockt hij shows. Een menigte handlers en andere hondenliefhebbers juichte dinsdagmiddag voor haar en de geliefde Linton in de eerste ronde.
Daarna, op de eerste rang, duwde Penny beleefd maar nadrukkelijk haar neus in het been van een bezoeker, op zoek naar iets: huisdieren, zo bleek.
Mede-eigenaar Greg Chan uit Toronto zei dat de vierjarige Penny “erg kieskeurig en erg intelligent” is, maar ook “een prettig persoon – ze zal alles doen voor eten.” (Zijn favoriete tussendoortje? ‘Alles.’)
Penny kwam na twee dagen als winnaar uit de bus, waarbij 2.500 honden en meer dan 200 rassen hun best deden in de Westminster Kennel Club.
Vele anderen scoorden memorabele momenten of vrolijkten het publiek op, zelfs als ze de finale niet haalden.
Twee avonden lang tijdens de halve finales juichten de toeschouwers luid voor een Xoloitzcuintli genaamd Calaco, een haarloze hond die door de ring liep alsof hij niets te bewijzen had. Een vizsla genaamd Beamer charmeerde de menigte door in een kist te springen die was opgesteld voor het gereedschap van zijn handler, en Storm de Newfoundland moest lachen toen hij op zijn handler sprong, die bijna net zo groot was als zij. Toeschouwers juichten zo luid voor een golden retriever genaamd Oliver dat ze de arena-omroeper en de gezangen van “Lumpy! Lumpy!” klonk het toen Bubbel de Pekinees langs een rechter slenterde.
Eén hond die geschiedenis schreef in de halve finales was Millie, een Deens-Zweedse boerderijhond. Het levendige kleine ras komt dit jaar net in aanmerking voor de Westminster-show en Millie versloeg dinsdagmiddag ongeveer 10 andere boerderijhonden om de avond te halen.
“Het was een zeer emotionele reis” om het ras in de Verenigde Staten te vestigen, zei Brita Lemmon, die in 2000 haar eerste boerderijhond kreeg en dinsdag concurreerde met een hond genaamd Coyote.
Westminster-overwinningen gaan vaak naar puppy’s met professionele fokkers of eigenaren met tientallen of zelfs generaties ervaring achter de rug. Maar het bereiken van de elite, alleen voor kampioenen, is een grote prestatie in het hondendom, vooral voor beginners als Joseph Carrero en zijn Napolitaanse mastiff, Dezi.
Nadat hij al sinds zijn tienerjaren een Neo wilde, kreeg Carrero er eindelijk een toen hij 35 was. Een operator van zwaar materieel uit Indian Springs, Nevada, begon de hond alleen te showen omdat de fokker hem wilde. Nu fokt en beheert Carrero zelf zijn Neos in de ring, hij werkt ook fulltime en nog veel meer.
“Het is echt moeilijk voor ons om het te doen, maar we vinden het leuk, en hij geniet er ook van”, zei Carrero terwijl bezoekers zich verzamelden om de hond van 190 kilo met zijn kaken te begroeten.
Boerboels, formidabele waakhonden afkomstig uit Zuid-Afrika, speelden een grote rol in de manier waarop Natalee Ridenhour haar overleden echtgenoot ontmoette en waarom ze uiteindelijk het grootstedelijke leven verliet voor een boerderij in Royse City, Texas.
Dinsdag deden Ridenhour en een Boerboel genaamd Invictus iets anders dat hij zich nooit had kunnen voorstellen: meedoen aan de Westminster-show.
De hond kwam niet verder dan de eerste ronde. Maar terwijl een bezoeker het 170 kilo wegende dier vrolijk aaide, zei Ridenhour: “Eerlijk gezegd is de grote overwinning: je bent ongeveer de vijftigste persoon die boos op hem is geweest en van hem hield.”
