Kris Van Assche over Fred Perry en het opnieuw uitvinden van het uniform

Voor iemand die ooit de Dior-man opnieuw definieerde door een strak zwart pak en sneakers te dragen, en het vervolgens bij Berluti opnieuw deed met meer kleur en leer, Kris Van Assche heeft altijd een merkwaardige relatie gehad met het idee van uniform. Omdat we het niet zomaar willen opvatten, zijn de uniformen in Van Assche’s handen signalen van wie we denken te zijn en wie we willen zijn, afhankelijk van hoe we de kraag dichtknopen of waar we de bloem vastzetten.

Dit maakt zijn nieuwste project, a capsule-collectie met Fred Perryzo verhelderend. Fred Perry, met zijn met laurier versierde polo’s en Mod-erfgoed, is een merk dat is gebouwd op strenge, zuivere en herkenbare codes. Van Assche heeft er inmiddels zijn beroep van gemaakt zulke codes te buigen zonder ze te breken. Hier leunt hij. Het poloshirt is cropped en verfijnd, getransformeerd in een elegant button-down overhemd met een voorgestrikte stropdas. Een pak wordt (letterlijk) een pak, weergegeven in krijtstrepen met zilveren hardware. Knitwear maakt gebruik van visuele goochelarij om lagen te imiteren die er niet zijn. Er zijn bloemeninsignes uit het persoonlijke archief van Van Assche. De spanning zit precies daar, in de details en de discipline.

Voor Van Assche, die zijn collecties ooit omschreef als ‘liefdesverhalen’, is het een bekende uitdrukking, gehuld in een nieuw subcultureel dialect. Hieronder praten we met Van Assche over het breken van kledingvoorschriften, het decoderen van sportkleding en waarom hij, na een carrière van twintig jaar vol briljante prestaties, nog steeds nieuwe manieren vindt om zijn das losser te maken.

George Pistachio: De samenwerking tussen jou en Fred Perry is spannend en misschien onverwacht. Hoe gebeurde het de eerste keer?

Kris Van Assche: Omdat Fred Perry een absolute referentie is voor de jeugdcultuur, maakten afbeeldingen van het merk in het verleden vaak deel uit van mijn moodboards. Deze samenwerking lijkt mij dus heel natuurlijk. Nadat ik mijn boek uit had – Kris Van Assche: 55 collecties – Ik vond het best leuk om een ​​pauze te nemen van de achtbaan waar ik al bijna twintig jaar in zat en wilde me concentreren op kleinere, maar zeer specifieke projecten. Ik denk dat ik in een verwarrende wereld op zoek was naar duidelijke boodschappen, naar merken met een heel duidelijk standpunt. Uiteindelijk heb ik vazen ​​ontworpen voor Serax, bronzen vazen ​​voor de Downtown Gallery in Parijs en deze collectie voor Fred Perry. Fred Perry is als geen ander merk; zijn identiteit en zijn codes zijn solide. Dit trok mij aan.

GP: Kun je ons door je ontwerpproces voor deze collectie leiden?

KVA: Heb wat tijd doorgebracht in de archieven – de hemel! Uiteraard kende ik Fred Perry goed, maar het archief had een aantal prachtige verrassingen in petto. Er was een uniek stuk met een bloemmotief – een shirt – dat ik voor de collectie heb herwerkt. Maar het was een gesprek over de heer Fred Perry dat mij echt op gang bracht. Fred Perry kwam uit de arbeidersklasse, terwijl tennis in het begin van de 20e eeuw in Groot-Brittannië grotendeels werd geassocieerd met de burgerij en de hogere klassen. Zijn kleding en zelfpresentatie zijn hulpmiddelen geworden waarmee hij zichzelf kan camoufleren. Zijn relatie met kleding is bijzonder betekenisvol en ik ben er erg door geraakt en geïnspireerd.

GP: Wat is het verhaal dat je vertelt met deze samenwerking? Had je voor deze jurken een bepaald karakter of een muze in gedachten?

KVA: Ik heb altijd genoten van het romantische idee van de eerste date, dat moment in het leven waarop je beseft dat kleding impact heeft. Ik wilde dat deze stukken voor zowel jongens als meisjes zouden werken. Ze gebruiken allebei dezelfde codes, hebben dezelfde referenties, luisteren naar dezelfde muziek. Hun uiterlijk is als een uniform. Een uniform dat verfraait om te verleiden.

GP: Welk onderdeel van de samenwerking voelt voor jou het meest persoonlijk?

KVA: Mensen die mijn merk kennen, herkennen misschien wel een paar referenties… Het sweatshirt dat een ‘sweatshirt’ werd met popelinemouwen, de polodetails op de kraag van een bankiershemd… Maar eerlijk gezegd voelt het hele project persoonlijk aan en komt het absoluut het dichtst in de buurt van mijn merk-DNA Krisvanassche dat ik al heel lang heb.

GP: Was er een bepaalde regel of traditie van Fred Perry die je graag wilde buigen (of breken) bij het maken van deze stukken?

KVA: Ik wilde de regels van Fred Perry niet overtreden. Natuurlijk wilde ik mijn eigen visie in het gesprek brengen, maar nadat ik het verhaal van de heer Fred Perry had gehoord, leek het allemaal heel natuurlijk te kloppen. In het verleden heb ik vaak de energie van de jeugdcultuur in de luxemerken waarvoor ik werkte, ingebracht. Hier wilde ik het uniform van de jeugd naar een hoger niveau tillen; neem de stukken van Fred Perry en reconstrueer ze om de grens tussen sport en elegantie uit te wissen. Letterlijk versmelt de polo tot een t-shirt; het Fred Perry-overhemd wordt gedragen met een stropdas; het pak lijkt op een maatpak.

GP: Daarover gesproken, welk statement maakte je met dit jumpsuit-omgebouwde overall-ontwerp?

KVA: In een wereld waar kledingvoorschriften instorten, wil ik ze niet in de steek laten, maar herschrijven. De jurk verdwijnt niet; het evolueert. En hetzelfde geldt voor sportkleding, richting iets verfijnders.

GP: Het verhaal van Fred Perry is verweven met verschillende Britse subculturen; Heeft een van deze culturele referenties het verhaal of de stijl van de collectie beïnvloed?

KVA: Niet precies. Als dat bestaat, zou je de Mod-beweging van eind jaren vijftig kunnen aanhalen – waarin jonge mannen uit de arbeidersklasse en de lagere middenklasse kleding gebruikten om hun identiteit te verfijnen en klassengrenzen uit te wissen. De bloemenemblemen die ik aan alle looks heb toegevoegd, kunnen nauwelijks als een punkreferentie worden gezien. Ik heb de bloemen letterlijk op de kleding “speld”. Het is iets waar ik al eerder mee heb gespeeld: een eigentijdse, jeugdige kijk op het spelden van een bloem op de revers van je jasje.

Huisarts: Je zei ooit dat als je geen stylist was geweest, je bloemist zou zijn geweest. Wat inspireert jou aan bloemen?

KVA: Zowel bloemen als mode zijn geen strikte noodzakelijkheden, maar ze verheffen het dagelijks leven en geven betekenis aan het gewone. Mijn mode is nooit een kwestie van extravagantie geweest, maar van aandacht. In een lelijke wereld worden mode en bloemen een opzettelijke daad. In deze zin worden beide, ook al zijn het geen noodzakelijke zaken, toch essentieel.

GP: Hoe stel je je voor dat de stukken uit deze collectie in de echte wereld worden gedragen en door wie?

KVA: Ik heb lang geleden geleerd mijn verzamelingen los te laten, maar ik ben benieuwd om het te ontdekken.

Foto: Helaas, McLellan. Styling: Maurizio Nardi. Haar: Kim Rance. Make-up: Mel Arter. Communicatie: Hervé Cosmao.

De Fred Perry x Kris Van Assche capsulecollectie is te koop Hier.