Eerst kwamen de VN-auto’s, daarna twee bussen met blauwe verf. En toen kwam er een golf van emoties: een bewijs dat het hart een kracht heeft die het hoofd niet altijd kan evenaren.
Hoe de logica te verklaren van mensen die wanhopig willen terugkeren naar de verwoeste ruïnes Gaza?
De veiligheid en het heiligdom van het leven achterlatend Egypte, en haast je terug naar een plek waar je naar stromend water zoekt, droomt van functionerende ziekenhuizen en bang bent voor de gevolgen van luchtaanvallen, instortende gebouwen en niet-ontplofte bommen.
De enige verklaring is het diepe gevoel van verlangen dat ons allemaal kan beïnvloeden als we gescheiden zijn van familie, vrienden en de plek die we als thuis beschouwen. En zo is het ook in Gaza.
De mensen die uit die bussen stapten, behoorden tot de eersten die de grensovergang bij Rafah overstaken om hun droom van terugkeer naar Gaza na te streven.
Geschat wordt dat tijdens de oorlog ruim 40.000 mensen de Strip zijn ontvlucht. Deze waren de eersten die terugkeerden.
Het is buitenlandse journalisten verboden Gaza binnen te komen, maar onze collega’s in Gaza rapporteren namens ons sinds het begin van de oorlog. Terwijl ze filmden, zagen ze een stroom van emotionele herenigingen en uitstortingen van vreugde.
Kariza Bahloul, 48, was een van degenen die naar huis terugkeerde.
Ze vertelde onze collega’s van Khan Younis dat het “een onbeschrijfelijk gevoel” was om terug te keren: “Ik ben erg blij om terug te zijn bij mijn man, mijn kinderen, mijn familie, mijn dierbaren en ook mijn thuisland. En het gevoel van thuisland is het allerbelangrijkste.”
Een paar meter verderop nam ook Amati Othman Omran het gevoel van thuiskomen in zich op.
Ze had Gaza verlaten om haar man, Adel, naar Egypte te vergezellen, zodat hij een hartoperatie kon ondergaan. Maar zijn liefde voor Gaza nam nooit af.
“Toen de weg terug geblokkeerd was en ik niet meer terug kon, bracht ik twee jaar door zonder ook maar één dag van vrede, terwijl ik aan mijn kinderen, mijn broer en mijn zussen dacht. Mijn familie”, zei hij.
“Ik dank God dat ik naar Gaza ben teruggekeerd. Ik heb de geur en de lucht van ver weg geroken.”
Lees meer:
De heropening van de grensovergang bij Rafah was onvermijdelijk niet eenvoudig
Islamitische landen veroordelen de sterfgevallen terwijl Israël zich voorbereidt op het openen van de grensovergang
Huda Abu Abed was tijdens het eerste staakt-het-vuren vertrokken, getraumatiseerd door de dood van haar zoon. Toen, zei hij, waren er nog steeds huizen en olijfbomen.
“Niet alles werd vernietigd, zoals nu het geval is”, zei hij.
Bij nieuwe Israëlische aanvallen zijn minstens twintig mensen om het leven gekomen, zeggen de autoriteiten van Gaza
Dus, zo werd haar gevraagd, hoe zou ze het vinden om terug te keren naar een land waar ze voorbestemd zal zijn om in een tent te leven, omringd door puin?
‘Het is beter dan in een landhuis wonen’, was het antwoord. “Als ik onder een boom zit, is dat beter dan weg van huis te zijn. Ik ben blij om weer in een tent te zijn, want die tent zal mijn gezin bevatten.”
Het is een bedwelmende soort van zowel optimisme als loyaliteit. Maar het lijkt ook zo in strijd met de realiteit van het leven.
Woensdag droeg een man in het Shifa-ziekenhuis zijn kleine meisje, Mira, die omkwam bij een Israëlische aanval. Foto: AP
Niet alleen is het dagelijks bestaan nog steeds onvoorspelbaar en kwetsbaar, maar het gevaar van plotseling geweld hangt overal boven.
Slechts enkele uren nadat deze mensen gelukkig herenigd waren met hun families, werden meer dan twintig inwoners van Gaza gedood door een combinatie van Israëlische tanks en luchtaanvallen. Onder hen was ook een paramedicus die te hulp kwam.
Het Israëlische leger bracht later een verklaring uit waarin het zei dat het zich had gericht op een van de leiders van het bloedbad van 7 oktober en betreurde de schade die werd toegebracht aan “niet-betrokken burgers”. Het was bijna zoals de Israel Defense Forces (IDF) normaal gesproken tot excuses komen.
Het grootste deel van Gaza ligt in puin na twee jaar Israëlische aanvallen. Foto: Reuters
Kort daarna kwam er een aparte IDF-verklaring, waarin ‘Hamas-terroristen’ werden beschuldigd van ‘systematisch gebruik van ambulances in Gaza die terroristen en wapens vervoeren’.
Het effect, bedoeld of onopzettelijk, was dat hun eigen woorden van spijt verwaterden. In Gaza, de plek waar sommigen wanhopig willen ontsnappen en anderen wanhopig willen terugkeren, is niets ooit veilig.
