Binnenin de in New York gevestigde kunstenaar Marco Dorfhet project van Laat pastoraal, de ecologische wereld zit gevangen in een print met achtergrondverlichting. Het is echt, maar er is iets mis: het is digitaal gewijzigd, waardoor gegevensruis de beelden van helder plantenleven vertroebelt. Gevormd door de alomtegenwoordige invloed van technologie, design en de ritmes van digitale connectiviteit, wordt ook de natuur één met het onwerkelijke. De niet-menselijke natuur is de hoofdstelling van Marks uitgebreide digitale kunstwerken, die reflecties bieden op ons digitale tijdperk. Geïnspireerd door zijn stedelijke omgeving, waar de natuur zich op onverwachte plekken bevindt, benadert Mark de natuur vooral via beelden en digitale ervaringen.
Een centrale as van Marks werk is een langdurige samenwerking met ecologen dr. Paul CaraDonna en dr. Amy Iler, een relatie van meer dan twaalf jaar op een afgelegen veldonderzoeksstation op grote hoogte in de Colorado Rockies. Het is wat zijn praktijk voedt en verankert in het kunst-wetenschappelijke spectrum. “De natuur is een onderwerp dat voor mij interessant is, omdat ieder van ons een relatie heeft met het landschap en het niet-menselijke leven. Het is een van de oudste gedeelde talen van de mensheid, misschien wel de tweede na het lichaam zelf”, zegt Mark. “Technologie komt mijn werk binnen omdat het de structuur is van de hedendaagse realiteit; netwerken, geautomatiseerde systemen en communicatietechnologieën hebben de manier waarop we de wereld waarnemen en navigeren volledig veranderd en opnieuw vormgegeven.”
In Livestream.Aarde, Mark dompelt kijkers onder in een continue stroom livestreams vanaf internet. Dit zijn letterlijk livestreams, stromend water of rivieren, allemaal weergegeven met behulp van pixels. De kijker wordt aangetrokken, maar tegengehouden door de grenzen van de technologische ervaring. Zijn nieuwste project Keer terug naar huis (die net in première ging op het International Film Festival Rotterdam) is een hervertelling van Homer De Odyssee gekanaliseerd via algoritmische technologie en ‘onzekerheid over het milieu’. Meedogenloze visuele stromen richten de blik van de kijker op vervormingen binnen kunstmatige realiteiten, en heroverwegen wat het betekent om ’tot een tijd te behoren’ – tot een planeet waar thuis steeds ongrijpbaarder lijkt. “Ik nodig kijkers uit om na te denken over hoe digitale materialen hun leven vormgeven en bijgevolg hun begrip van de ‘natuurlijke’ wereld en daarbuiten veranderen”, zegt Mark. “Ik heb het geluk dat veel van mijn werk over perceptie gaat, dus ik vind creatieve invloed eigenlijk alleen al door in de wereld te zijn en deze te ervaren.”
