HOI! Ik heb een vraag voor je: wat is het? Invasie van de Body Snatchers Van?
Het lijkt alsof het duidelijk moet zijn. De serieroman van Jack Finney uit 1954 is vier keer verfilmd en de verhalen variëren van De Faculteit NAAR De Stepford-vrouwen ze leenden het uitgangspunt dat mensen in het geheim werden vervangen door dubbelgangers. De invloed ervan op de popcultuur is overal aanwezig, dus het metaforische doel van de ‘pod-mensen’ moet op het puntje van je tong liggen.
Dus, wat is je antwoord? Want toen 70 jaar geleden de eerste verfilming uitkwam, kon niemand het er over eens worden.
In het kleine stadje Santa Mira keert Dr. Miles Bennell (Kevin McCarthy) terug van een conferentie en treft daar verschillende patiënten aan die denken dat een bedrieger een geliefde heeft vervangen. Hun familieleden zien er nog steeds hetzelfde uit, praten hetzelfde en hebben dezelfde herinneringen, maar ze hebben niet, zoals een bezorgde burger het zegt, ‘die speciale blik in hun ogen’.
Aanvankelijk afgedaan als massahysterie (“bezorgdheid over wat er in de wereld gebeurt, waarschijnlijk”), worden de zaken erger wanneer Miles en zijn vriendin Becky (Dana Wynter) worden ontboden in het huis van hun vriend Jack. Hij en zijn vrouw vonden een lichaam in de kelder, gebouwd net als Jack, behalve dat de vingerafdrukken blanco zijn en het gezicht nog niet helemaal af is.
De plaatselijke psychiater overtuigt onze helden ervan dat ze waanvoorstellingen hebben, maar dan ontdekken de vier sijpelende peulen waarin lichamen groeien die bedoeld zijn om ze in hun slaap te vervangen. Tegen die tijd zijn de lokale politie en telefoonlijnen echter in gevaar en voor zover zij weten zijn zij de enige vier mensen die nog in de stad zijn.
Het verhaal is naar moderne maatstaven een beetje traag en alledaags, maar het groeiende gevoel van paranoia is tijdloos. Het is verontrustend om te zien hoe een capsule wordt ontmanteld, net als hoe burgers zich verenigen om de besmetting te verspreiden en samen op onze helden te jagen. Alleen Miles weet te ontsnappen naar een andere stad, maar wanneer bewijs van zijn gekke verhaal naar boven komt, barricadeert de politie de weg naar Santa Mira en wordt de situatie impliciet gered.
Dit optimistische einde was gewenst door Allied Artists; Siegel’s oorspronkelijke bedoeling was om te eindigen met de vorige scène waarin onze gekke held op de snelweg om hulp schreeuwde, afgedaan als een dronken gek door mensen die zich niet bewust waren van de capsules die voor hen werden geduwd. DE triest einde van de remake uit 1978 is sindsdien het meest beruchte geworden, hoewel het einde van Allied eigenlijk meer in overeenstemming is met het boek van Finney, waarin de buitenaardse wezens zich overgeven ondanks menselijk verzet.
Hoe het ook zij, de film die eindigt met de tussenkomst van de FBI verleent zeker geloofwaardigheid aan de ogenschijnlijk voor de hand liggende metafoor: dat de mensen in de pods de dreiging van het communisme vertegenwoordigen. Hun belofte van een ‘probleemvrije wereld’ waarin iedereen even onverschillig staat tegenover emoties als verlangen en ambitie, past precies, en hun volharding dat hun overwinning onvermijdelijk is omdat hun ethiek duidelijk superieur is, zou elke zelfvoldane leninist van de jaren vijftig tot nu kunnen zijn.
Maar Invasie het werd ook gezien als kritiek op de totalitaire obsessie van het McCarthyisme met diezelfde communisten, en op de gebroken waarschuwing van Miles: “Ze zitten achter jou aan! Ze zitten achter ons allemaal aan! Ze zijn er al! Jij bent de volgende!” – kan op beide manieren (of beide) worden gelezen. Verdere verwarrende zaken zijn het feit dat Jack Finney volhield dat zijn roman niet over hem ging iets in het bijzonderzeggende: “Ik schreef het om de lezers te vermaken, meer niet.” Zijn tekst is in ieder geval ecologisch; Buitenaardse wezens zijn van plan de aarde van haar hulpbronnen te beroven, net zoals wij, zo zeggen zij, doen.
De theorieën verspreidden zich alleen van daaruit. NPR de schrijfster Maureen Corrigan naar binnen ziet Invasie een waarschuwing dat dierbaren die we denken te kennen plotseling iemand anders kunnen worden; Of het nu door dementie, tegenslag of een simpele gril is, we zijn allemaal mensen die erop wachten om iemands leven te verstoren. Philip Kaufman, die de remake uit 1978 regisseerde, is er niet meer uitgesproken anno 2018zeggen dat Trump-aanhangers hem de geur van de capsule gaven.
Miles en Becky vluchten.
Afbeeldingen van geallieerde kunstenaars
Mee eens of niet, het spreekt over de ideologische levensduur van een film waarvan Kevin McCarthy en producer Walter Wanger zeiden dat hij niet probeerde te communiceren elke specifieke metafoor. Regisseur Don Siegel zei op zijn beurt alleen dat een pod-persoon iedereen is die door zijn ‘hartstochtloze’ dagen strompelt. “Mensen worden groenten” waarschuwde hij. “Ik weet niet wat het antwoord is, behalve dat ik me daarvan bewust ben.” In deze zin, Invasie het leest als een verdediging van hartstocht in al zijn vormen. Voordat Miles zijn grip verliest, haalt hij uit naar ongevoelige mensen die hun hart verharden, en het is opmerkelijk dat zowel hij als Becky gescheiden zijn en het opnieuw willen proberen, ondanks dat de mensen in de groep volhouden dat het leven zonder liefde ‘zo eenvoudig’ zal zijn.
Als zelfs de makers ervan niet op dezelfde golflengte zaten, is het geen wonder dat de thema’s van Invasie en de imitaties ervan blijven dus fungibel. Communisme, autoritarisme, kapitalisme, conformiteit: wat uw bête noire ook is, het kan uw zelfgevoel bedreigen. En niet alleen kan deze dreiging het leven reduceren tot niets meer dan mechanisch overleven, maar al degenen die het daarmee eens zijn zullen volhouden dat de dingen op deze manier beter zijn. Het is één ding om je autonomie te verliezen; het is iets anders om te horen dat het een vergissing was om het überhaupt te hebben.
1956 Lichaamsvreters het is misschien niet de beste versie van het verhaal, maar het is wel de grofste versie van dit punt iets ging het mis met het bedrijf. Criticus Dennis Lim noemde het “Rorschach-type“om een ogenschijnlijk sterke boodschap te bevatten waarvan de makers beweren dat deze niet bestaat, dus voel je niet schuldig als je nog geen antwoord hebt op de vraag die ik stelde. De allegorie zal onderwerp van discussie blijven totdat deze opnieuw wordt gemaakt en duidelijk gaat over social media-beïnvloeders, of big tech, of wat kijkers er verder in zien. Passend genoeg is het feit waar we allemaal op reageren Invasie van de Body Snatchers anders is het een triomf van het individualisme waarin hij gelooft.
