Onder leiding van president Donald Trump hebben de Verenigde Staten de afgelopen jaren consequent internationale normen en wetten geschonden. De achtbaan van tariefbarrières, valse onderhandelingen tussen Rusland en Oekraïne, en het afkondigen van een nep-‘wapenstilstand’ met Israël, terwijl er openlijk werd gemijmerd over het veranderen van Gaza in een ‘landgoed aan de oceaan’, zou op zichzelf al erg genoeg zijn geweest.
Maar alleen al in de afgelopen twee maanden hebben de Verenigde Staten Nigeria gebombardeerd om christenen te ‘verdedigen’, Venezuela binnengevallen en de president, Nicolás Maduro, gearresteerd na maandenlang Venezolaanse boten in internationale wateren te hebben opgeblazen, en Iran, Groenland en Mexico openlijk bedreigd met militaire interventie.
In de Verenigde Staten is de Immigration and Customs Enforcement (ICE) van Trump doorgegaan met het aanrichten van extralegale schade in een poging zijn belofte van massale deportaties waar te maken. Sinds begin 2026 hebben federale immigratieagenten minstens drie Amerikaanse burgers doodgeschoten: Keith Porter Jr., 43, in Californië, en Renée Nicole Good en Alex Pretti, 37, in Minnesota. Zowel Good als Pretti werden voor de camera gedood bij incidenten die vanuit meerdere hoeken werden vastgelegd, waardoor de publieke verontwaardiging over het toenemende gebruik van dodelijk geweld door federale immigratiediensten werd vergroot.
Als dit bijna elk ander land was, zoals Iran, met de repressieve en willekeurige moord op duizenden demonstranten in de afgelopen maand, zou de door het Westen geleide internationale gemeenschap al oproepen tot sancties en embargo’s tegen de Verenigde Staten. Maar in het licht van de Amerikaanse dreigementen en acties in binnen- en buitenland moet de wereld nu een voorbeeld nemen aan de leiding van wijlen ds. Dr. Martin Luther King Jr. in de beginjaren van de Civil Rights Movement. De wereld moet Amerikaanse multinationals, door de VS gemaakte producten en door de VS geleide evenementen boycotten en afstoten.
Afgezien van burgeroorlog, burgeroorlog of militaire actie is er geen andere manier voor de wereld om de Amerikaanse agressie te stoppen dan door enorme economische druk. Hoewel op aanzienlijk kleinere schaal, begrepen King en vele andere zwarten in de jaren vijftig dat het aanvallen van de portemonnee van degenen die lange tijd hadden geprofiteerd van de arbeid en pijn van zwarten in de Verenigde Staten effectief kon zijn. Het was een van de weinige instrumenten die beschikbaar waren in hun strijd tegen de dagelijkse aanval van gewelddadige racistische segregatie.
De 381 dagen durende Montgomery-busboycot in Alabama was een reactie op decennia van segregatie van het openbaar vervoer, en niet alleen op de weigering van Rosa Parks om op 1 december 1955 een zitplaats voor alleen blanken op te geven voorin een bus. Tijdens het jaar durende protest carpoolden of liepen ongeveer 40.000 zwarte inwoners van Montgomery naar school, werk, de kerk en elders. Verdedig de boycotKing zei: ‘We zijn tot het inzicht gekomen dat het op de lange termijn eervoller is om waardig te wandelen dan om vernederd te rijden.’
Inwoners van White Montgomery reageerden met massa-arrestaties, bedreigingen en andere daden van intimidatie, waaronder het bombarderen van King’s huis op 30 januari 1956. Een maand nadat het Amerikaanse Hooggerechtshof had gezegd Browder versus GayleNa een besluit dat de segregatie in het openbaar vervoer verbood, met de inmiddels overleden activiste Claudette Colvin onder de eisers, maakte Montgomery op 17 december 1956 formeel een einde aan het segregatiebeleid voor bussen, hoewel blanke inwoners jarenlang zwarte buschauffeurs en burgerrechtenactivisten bleven lastigvallen, aanvallen en zelfs lynchen. “Ons doel was nooit om het busbedrijf failliet te laten gaan, maar eerder om gerechtigheid in het bedrijfsleven te brengen”, aldus King.
Het brengen van ‘zakelijke gerechtigheid’ in het geval van de Verenigde Staten zal een mondiale inspanning vergen. De wereld moet voortbouwen op de door Palestijnen geleide Boycot, Desinvestering en Sancties (BDS)-beweging tegen Israël en deze lessen toepassen op de Verenigde Staten. BDS werd in juli 2005 gelanceerd met de steun van 170 Palestijnse organisaties als een geweldloze poging om economische en culturele druk uit te oefenen op Israël om een einde te maken aan zijn apartheidsbewind over Gaza en de Westelijke Jordaanoever. BDS-oprichters Omar Barghouti en wijlen Ingrid Jaradat Gassner lieten zich inspireren door de mondiale anti-apartheidsboycots, desinvesteringen en sancties tegen Zuid-Afrika in de jaren zeventig en tachtig.
BDS heeft drie doelen in haar twintig jaar durende strijd tegen Israëlische onderdrukking en systematische genocide: “een einde maken aan de (Israëlische) bezetting en kolonisatie van alle Arabische landen en de Muur ontmantelen; het erkennen van de fundamentele rechten van Palestijns-Arabische burgers van Israël op volledige gelijkheid; en het respecteren, beschermen en bevorderen van het recht van Palestijnse vluchtelingen om terug te keren naar hun huizen en eigendommen, zoals uiteengezet in Resolutie 194 van de Verenigde Naties.”
Het is waar dat machtige lobby’s en andere westerse aanhangers van het zionisme de BDS als ‘antisemitisch’ hebben bestempeld. Maar het is ook waar dat degenen die tegen sociale rechtvaardigheid zijn, alles zullen doen om bewegingen die hun macht uitdagen in diskrediet te brengen en te vernietigen. Door de jaren heen heeft BDS geholpen het mondiale bewustzijn te vergroten van de dagelijkse, systematische vernietiging van Palestina en de levens van Palestijnen die onder apartheid en Israëlische bezetting leven. De beweging is waarschijnlijk ook een belangrijke reden waarom de aanhoudende genocide in Gaza nooit brede internationale steun of blijvende steun onder gewone Amerikanen heeft gekregen.
Wat betreft een wereldwijde boycotbeweging tegen Amerikaanse onderdrukking en agressie zijn sommigen al begonnen met het oproepen tot een boycot van het FIFA Heren Wereldkampioenschap 2026 deze zomer, waarbij de meeste geplande wedstrijden plaatsvinden in stadions in de Verenigde Staten. Berichten op sociale media waarin hij mensen aanspoorde om WK-tickets en reisplannen naar de Verenigde Staten te annuleren en zijn atleten en bedrijven sancties op te leggen, ging viraal na de moord op Renée Nicole Good door ICE-agent Jonathan Ross op 7 januari. Gezien de opkomst van xenofobe, queerfobe en racistische burgeroorlogen en vervolgingen in binnen- en buitenland, dreigt er nu een reactie tegen het Amerikaanse toerisme nu de wereld de data voor toernooiwedstrijden in juni nadert.
Maar de inzet voor de Verenigde Staten en de wereld is op dit moment hoog, en het boycotten van ’s werelds grootste sportevenement, hoe groot ook, is nauwelijks voldoende om druk uit te oefenen op een steeds oorlogszuchtiger en autocratischer regime. Eén plek om te beginnen zijn boycots en desinvesteringen van Amerikaanse bedrijven die de onderdrukking van gemarginaliseerde mensen ondersteunen, vooral bedrijven als Google, Amazon en Palantir, met hun investeringen in toezicht in Israël. Het afstoten van in de VS gevestigde mediamonopolies, of dat nu News Corp, The Washington Post of Paramount Global is, zou een grote bijdrage leveren aan het losmaken van de wurggreep die Amerikaanse monopolies hebben op de westerse media. Boycots van America250-vieringen gepland voor juli, de Olympische Zomerspelen van 2028 in Los Angeles en jaarlijkse in de VS gevestigde internationale culturele evenementen zoals Coachella en het Met Gala zouden ook druk uitoefenen.
Het boycotten van vooraanstaande Amerikaanse aanhangers van onderdrukking en militarisme, of het nu Trump, Bari Weiss of Elon Musk is, zou nog meer aandacht trekken. Als de wereld wil dat de Verenigde Staten het beter doen voor hun volk en als een betere natiestaat op het wereldtoneel optreedt, moet zij collectief optreden om de Amerikaanse invloed te boycotten en zich daarvan te ontdoen.
Het is nog niet zo lang geleden dat de oude Sovjet-Unie Amerikanen routinematig bestempelde als ‘kapitalistische varkens’ of ‘imperialistische varkens’. Dergelijke propaganda uit de Koude Oorlog ging vergezeld van films waarin de zelfbenoemde ‘leider van de vrije wereld’ werd afgeschilderd als een samenleving die verscheurd werd door racistische burgeroorlogen en gewelddadige repressie tegen degenen die het onrecht aanvechten.
Jaren nadat King zijn eerste openbare toespraak hield waarin hij de Montgomery-busboycot aanwakkerde, waarin hij ‘het wapen van protest’ omschreef als ‘de glorie van Amerika, met al zijn gebreken’, begon hij te begrijpen dat veel van wat was afgedaan als Sovjetpropaganda in feite de realiteit was. “Het kwaad van het kapitalisme is net zo reëel als het kwaad van militarisme en racisme. De problemen van raciaal onrecht en economisch onrecht kunnen niet worden opgelost zonder een radicale herverdeling van de politieke en economische macht”, zei King in 1967. Dit is iets waar de wereld de Verenigde Staten in 2026 aan moet herinneren.
De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de redactionele positie van Al Jazeera.
