Van Joshua Tyler
| Bijgewerkt
De jaren negentig verdringen nu, in de hoofden van velen, de jaren vijftig als de gouden eeuw van de mensheid. Het internet bevond zich nog in zijn primitieve vorm, de economie bloeide, net als innovatie en de Amerikaanse cultuur.
In 1994 stond in dat tijdperk een hitfilm centraal waar de hele wereld zich over haastte. Een zogenaamd verhaal van optimisme en hoge verwachtingen, een hercontextualisering van de weg die Amerika was ingeslagen om een mooie en stralende toekomst te bereiken, verteld door de lens van een heel domme man.
Of dat leek tenminste de film. Het kan zelfs de eerste grote stap op weg naar achteruitgang zijn geweest. Of je het nu wist of niet terwijl je keek Forrest GumpZe waren je scherm aan het wassen.
Forrest Gump’s filosofie van totale gehoorzaamheid
Forrest Gump begint met een veer die in de wind zweeft. Het heeft geen gewicht, geen impact en geen invloed. De veer gaat waar de wind hem heen brengt, zonder te klagen, in het vertrouwen dat alles uiteindelijk goed komt.
Het leven is als een doos chocolaatjes, je weet nooit wat je eruit haalt. Het leven is als een veer die in de lucht zweeft. Er is geen manier om te weten uit welke kant de wind waait; het enige wat je kunt doen is je erdoor laten bewegen.
Er is geen manier om te weten wat je in je mond stopt, dus blijf eten en accepteer wat je tong ook maar raakt.
Het is een filosofie van totale gehoorzaamheid en het opgeven van de vrije wil, van het afwijzen van verantwoordelijkheid, en het is iets waar geen enkel normaal mens ooit mee zou instemmen. Daarom is het gemakkelijk om het af te wijzen Forrest Gump net als een film.
Om dit soort gekke boodschap te laten blijven hangen, zou je veel verder moeten gaan dan een toespraak in een chocoladedoosje en naar een wereld van geheime, militaire psychologische overtuigingskracht. Dus het is precies dat Forrest Gump Klaar.
Laten we beginnen met te zeggen dat Jenny in het middelpunt van alles staat, maar dat is niet omdat ze een geheime slechterik is, wat de typische gedurfde trend is. Forrest Gump Nemen. Hij is helemaal geen geheime slechterik, hij is een openlijke slechterik, maar een slechterik die is gemaakt om een geheim doel te dienen.
Voordat ik het uitleg, moet je de film zelf begrijpen.
Forrest Gump lokt emotionele reacties uit om het publiek suggestief te maken
Forrest Gump is prachtig gemaakt en verkocht als een feel-good verhaal over vriendelijkheid en fatsoen. Hij is zo goed in het emotioneel maken en het gevoel geven aan het publiek dat het bijna onmogelijk is om door de tranen heen te zien wat hij doet. En dat is precies waarom het werkt.
Tijdens mijn opleiding tot hypnotiseur gingen de meeste van mijn vroege lessen over hoe je iemand in een suggestieve toestand kunt brengen. Een van de beste en meest effectieve manieren is het creëren van een emotionele reactie. Psychologen noemen dit soms emotionele priming. Emotionele priming maakt gebruik van het feit dat sterke emoties het kritisch denken belemmeren en de suggestibiliteit vergroten.
Een van de meest unieke dingen over Forrest Gump het is zijn structuur. Het is geen doorlopend verhaal. In plaats daarvan is het een reeks korte vignetten, die zich afspelen op verschillende momenten in Gumps leven.
Elk vignet begint met een verhaal en eindigt vervolgens met een emotionele scène. Het is zo geprogrammeerd dat het publiek aan het begin van elk nieuw segment in een sterke emotionele toestand verkeert, gecreëerd door het laatste segment.
We voelen de schaamte van Forrest omdat hij wordt bespot omdat hij dom is. Angst in de jungle van Vietnam. Ondraaglijke pijn bij de dood van zijn moeder. Terwijl het publiek voortdurend klaar is, gebruikt Forrest Gump het om iets verraderlijks af te leveren: een moraliteitsshow waar gehoorzaamheid wordt beloond EN onafhankelijk denken wordt bestraft.
Dit alles wordt vervolgens verpakt in nostalgie en empathie, zo dik dat je het niet zou merken.
Forrest Gump als oefening in conformiteit
Vanaf het begin volgt Forrest Gump de regels, hoe slecht de regels om hem heen ook zijn. De film begint met Forrest die vertelt wat zijn moeder hem vertelde en uitlegt hoe hij haar instructies opvolgde.
De hele film wordt een oefening in conformiteit voor Forrest Gump, een man die nooit iets in twijfel trekt, en een script dat het voor het publiek laat werken door hem af te schilderen als een persoon met een beperkte intelligentie.
Natuurlijk gehoorzaamt Forrest eenvoudigweg; hij is niet slim genoeg om iets anders te doen. Maar waarom Forrest gehoorzaamt is vanuit het perspectief van overreding niet zo belangrijk als het feit dat hij voldoeten de film overtuigt kijkers om zijn volgzaamheid te steunen.
Forrest is succesvol omdat hij precies doet wat hem wordt opgedragen. Niet metaforisch. Letterlijk.
Rennen, Forrest. Loop.
Sluit je aan bij het leger. Het sluit zich aan.
Speel pingpong. Toneelstuk.
Investeer in garnalen. Investeert.
Forrest trekt nooit iemands instructies in twijfel. Hij verzet zich nooit tegen autoriteit. Hij evalueert nooit de resultaten. Dat doet het niet eens echt kiezen. Hij gehoorzaamt en het universum overlaadt hem met beloningen. Rijkdom. Roem. Liefde. Respect. Een gecharmeerd leven leverde één bestelling tegelijk op.
De film kadert dit als onschuld. Maar structureel is dat wel zo perfecte gehoorzaamheid.
Gehoorzaamheid aan zijn moeder en Jenny. Gehoorzaamheid aan de staat die hem naar de jungle stuurt om te sterven en vervolgens pingpong te spelen. Gehoorzaamheid is het hele leven van Forrest Gump. Hij heeft geen keuzevrijheid en wordt gevierd.
Een van de weinige momenten waarop Forrest blijk geeft van keuzevrijheid is zijn mislukte poging om Jenny te redden, die hij ziet vrijen met een jongen in de auto en ten onrechte denkt dat ze gewond is geraakt. Ze scheldt hem uit en vertelt hem dat hij ongelijk heeft.
Dan gaat hij weer verder met doen wat hem is opgedragen. Op dat moment, nadat hij zich heeft verontschuldigd en weer gehoorzaam is geworden, beloont Jenny hem door haar topje uit te trekken.
Forrest komt in een wachtpatroon terecht als er niemand is om te gehoorzamen
Wanneer Forrests moeder sterft en hij geen mensen meer heeft om te gehoorzamen, besteedt Forrest zijn tijd aan het maaien van gazons. Heen en weer, heen en weer, vast in een vasthoudpatroon terwijl hij wacht op zijn volgende commando.
Wanneer Jenny hem verlaat, herhaalt het patroon zich. Forrest begint te rennen. Heen en weer, heen en weer, wachtend op zijn volgende instructies. Als een veer gedragen door de wind.
Morele recycling en Forrest Gump
Het personage Forrest Gump is een schoolvoorbeeld van een overtuigingstechniek die morele recycling wordt genoemd. Bij morele recycling wordt een impopulair of omstreden idee acceptabeler gemaakt door het te koppelen aan een vertrouwde, heroïsche of moreel bewonderde figuur, waardoor de waargenomen deugd van de figuur kan worden overgenomen in de boodschap.
Morele recycling alleen zou niet voldoende zijn om het publiek ervan te overtuigen totale naleving als optimaal te beschouwen. De film biedt dus een contrast met onze gehoorzame held, die onze oude vriend Poisoning the Well gebruikt.
Poisoning the Well is een concept waar we veel over hebben gesproken Scherm gewassenen het is precies het tegenovergestelde van morele recycling.
In Poisoning the Well zegt een slechterik iets goeds, om mensen te laten geloven dat het goede net zo slecht is als de persoon die het zegt.
Zowel het moreel witwassen als het vergiftigen van de put maken misbruik van morele asymmetrie.
Morele asymmetrie het is de neiging van mensen om hetzelfde gedrag als moreel aanvaardbaar of onaanvaardbaar te beoordelen, afhankelijk van wie het begaat, in plaats van op basis van het gedrag zelf.
Forrest Gump wordt gebruikt om het idee te recycleren dat totale gehoorzaamheid een model is van optimaal gedrag, terwijl een ander personage de put vergiftigt door hem ervan te weerhouden voor zichzelf te denken. Wie is de ultieme vrijdenker in Forrest Gump? Jenny.
Jenny’s weigering om de regels te volgen onthult de ware bedoelingen van Forrest Gump
Vanaf het moment dat we Jenny ontmoeten, weigert ze te gehoorzamen en de menigte te volgen. Forrest wordt gepest door de kinderen om hem heen. Jenny heeft dat allemaal niet; daagt de autoriteit van de pestkoppen uit en raakt bevriend met hem.
Gedurende de hele film stelt Jenny vragen. Jenny komt in opstand. Jenny doet het onverwachte. Wanneer hij wordt geconfronteerd met misbruik door een autoriteitsfiguur, distantieert hij zich ervan. Verwerp traditionele paden. Daag autoriteit uit. Experimenteer met politiek, seks en cultuur.
Om deze reden vernietigt de film haar. Het vernietigt haar verhalend door haar leven tot een puinhoop te maken, maar het vernietigt haar ook in de publieke belangstelling door van haar een slechterik te maken. Hij doet dit door haar haar onafhankelijkheid te laten uiten door middel van acties en ideeën die de meeste toehoorders ondraaglijk zullen vinden, en vervolgens door haar relatie met Forrest te veranderen in een relatie waarin ze misbruik van hem maakt.
De film maakt Jenny opzettelijk tot een slechterik, en niet per ongeluk, zoals sommige commentatoren lijken te veronderstellen. Elke keer dat Jenny gebruik maakt van haar vrije wil, straft de film haar met escalerende gevolgen: misbruik, verslaving, ziekte en isolatie. Zijn nieuwsgierigheid wordt geframed als roekeloosheid. Zijn verzet wordt opnieuw geformuleerd als zelfbeschadiging. Zijn onafhankelijkheid wordt pathologie.
Dit is geen subtiel verhaal. Het is conditionering.
Jenny’s lijden eindigt pas als ze gehoorzaamt
De film doet alsof Jenny’s lijden het resultaat is van ‘slechte keuzes’, maar manipuleert het spel zorgvuldig zodat elke keuze buiten gehoorzaamheid tot pijn leidt. Er is geen versie van Jenny’s leven waarin zelfdenken werkt. Het publiek wordt scène na scène getraind om zijn autonomie te associëren met de ramp.
Wat nog erger is, Jenny verlost zichzelf pas als ze stopt met rebelleren.
Keer terug naar huis. Ze kalmeert. Word stil. Ziek. Medewerker. Zijn onafhankelijkheid werd gestript en alleen dan haar wordt geluk gegund. Slechts kort, voordat hij stierf.
De boodschap is onmiskenbaar: iemand die voor zichzelf denkt, moet vernietigd worden voordat hij geaccepteerd kan worden.
Forrest verandert ondertussen nooit. Het groeit niet. Hij leert niet. Hij wordt juist beloond omdat hij onveranderd blijft en nooit een vrije wil uitoefent. Hij denkt nooit voor zichzelf. Hij gehoorzaamt altijd.
Dit is geen ongeluk. Het is een verhalende machine die is gebouwd om onderwerping deugdzaam te laten lijken en onafhankelijkheid gevaarlijk.
Forrest Gump wil dat je denkt dat je geen keuzevrijheid hebt
In de laatste momenten van de film vertelt Forrest het publiek dat er maar twee mogelijkheden in het leven zijn: dat alles het lot is of dat alles willekeurig is. Beide mogelijkheden hebben dezelfde gemeenschappelijkheid: je hebt geen keuzevrijheid, je hebt geen zeggenschap over wat er met je gebeurt. Als de veer vliegt, is het publiek getraind om te geloven dat deze twee realiteiten de enige mogelijkheden zijn en dat de beste manier in het leven is om bevelen op te volgen, het systeem te vertrouwen en nooit te vragen waarom.
Het leven is een doos chocolaatjes, b.v Forrest Gump het leert je achterover te leunen en het leven in je mond te laten leggen wat het wil. Dus steun de persoon die nooit vragen stelt. Treur om de persoon die het doet. Je loopt weg en denkt dat dit is hoe de wereld werkt en dat niemand er iets aan kan doen.
Gefeliciteerd, gehoorzame slaven, jullie zijn geweest gezeefdrukt.
