Geschiedenis: Wanneer een jonge prinses, verteerd door woede en een meedogenloze dorst naar wraak, een idealistische weldoener ontmoet, wordt ze gedwongen de mogelijkheid onder ogen te zien van een toekomst die niet door wraak wordt beheerst. Maar kan hoop samengaan met gerechtigheid – en betekent vergeving dat degenen die u onrecht hebben aangedaan, ongestraft blijven?Herziening: Animefilms richten zich misschien op een nichepubliek, maar de emoties en ideeën die ze onderzoeken zijn vaak zeer universeel. Losjes gebaseerd op Shakespeare’s Hamlet, schrijver-regisseur Mamoru Hosoda voert ons naar het middeleeuwse Denemarken waar koning Hamlet (Masachika Ichimura), een rechtvaardige en zorgzame heerser die vastbesloten is oorlog te vermijden zodat zijn koninkrijk kan bloeien, wordt verraden door zijn broer Claudius (Kôji Yakusho). Gedreven door een onverzadigbare honger naar macht en verlangen naar koningin Gertrude (Yuki Saitô), vermoordt Claudius zijn broer in koelen bloede, vlak voor de jonge dochter van Hamlet, prinses Scarlet (Mana Ashida). Getraumatiseerd en getekend door de wreedheid van de daad, groeit Scarlet op met één enkel doel: de dood van haar vader wreken en haar oom voor zijn zonden laten boeten.Scarlet speelt zich af op veranderende tijdvlakken – tussen verleden en heden, leven en hiernamaals – en is in wezen een eenvoudig wraakdrama. Toch tilt Hosoda deze vertrouwde structuur naar een hoger niveau door er complexe ondertonen van de dood, het hiernamaals, blind vertrouwen, ongecontroleerde hebzucht en de morele dubbelzinnigheid van gerechtigheid aan toe te voegen. De film verliest nooit zijn centrale uitgangspunt uit het oog, ook al onderzoekt hij ideeën over hemel en hel, het lot en de gevolgen. Via zijn personages stelt Hosoda herhaaldelijk het doel van het bestaan in vraag, waarbij hij een somber en verontrustend portret schetst van wanhoop, pijn en spirituele onrust.De film begint pakkend en dompelt de kijker onmiddellijk onder in Scarlets chaotische en emotioneel geladen wereld. Naarmate het script vordert, begint het verhaal echter te vertragen, onder druk gezet door zijn eigen complexiteit en conflicten die vaak repetitief van aard lijken. Aankomst van Hijiri, ingesproken door Okada-keukenbiedt het broodnodige emotionele evenwicht en warmte aan de anders beklemmende toon. De langzame chemie tussen Hijiri en Scarlet wordt de emotionele ruggengraat van de film en biedt momenten van tederheid en rustige reflectie te midden van de duisternis.Visueel is de animatie onberispelijk en boeiend, vaak zelfs oogverblindend. Hosoda’s gebruik van ruige landschappen, met name de dorre en meedogenloze woestijn die Scarlet moet oversteken om de bergtop en de trap naar de oneindige wereld te bereiken, is zowel spookachtig als symbolisch. De omgeving lijkt net zo vijandig als de innerlijke onrust van Scarlet, wat de thema’s van weerstand en lijden in de film versterkt. Hoewel het verhaal zelf een grotendeels voorspelbaar traject volgt, krijgt het een element van onvoorspelbaarheid door de verkenning van het hiernamaals, een ruimte die Hosoda met opmerkelijke controle en vertrouwen hanteert.Wortelen voor Scarlet is natuurlijk, maar het kan ook emotioneel uitputtend zijn. Hosoda beeldt zijn hoofdpersoon af als voortdurend gebukt onder pijn en mislukking, en hoewel dit de beklemmende toon van de film versterkt, beperkt het ook de momenten waarop haar kracht echt schittert. Zijn veerkracht faalt zelden om indruk te maken, en hoewel dit een opzettelijke creatieve keuze kan zijn, stelt het het geduld van het publiek op de proef.De vocale uitvoeringen zijn over de hele linie sterk en brengen met succes het emotionele gewicht van elk personage over. Dat gezegd hebbende, is het Masaki Okada die de sterkste indruk achterlaat. Als Hijiri wordt ze de stem van de rede: een radicale aanwezigheid, die de chaotische energie van de film verankert met terughoudendheid, empathie en stille overtuiging.Uiteindelijk is Scarlet een meedogenloos en duister wraakdrama, doordrenkt van existentiële pijn en terreur. Het spreekt misschien niet een groot mainstream publiek aan, maar de regie van Hosoda zorgt ervoor dat de emotionele impact tot ver na het laatste shot aanhoudt. Zoals veel van haar werk laat Scarlet beelden, vragen en momenten achter die je bijblijven: beklijvend, onvolmaakt en moeilijk te vergeten.
