In zijn perfect uitgebalanceerde tweede speelfilm vertelt acteur-regisseur James Sweeney het verrassende verhaal van een gevaarlijke vriendschap tussen twee mannen die samenkomen in een dubbele rouw. steungroep
Tweelingen hebben al lang een fascinatie voor filmmakers. Je vindt ze verspreid over de filmgeschiedenis in elk genre, van Freudiaanse thrillers (The Dark Mirror, Dead Ringers) tot gekke komedies (Big Business, Jack en Jill) tot een hele reeks horror (van The Shining tot Sinners). Schrijver-regisseur James Sweeney is de nieuwste regisseur die deze mysterieuze connectie onderzoekt met zijn tweede speelfilm, Zonder tweeling.
De film draait aanvankelijk om Roman (Dylan O’Brien), een gevoelloze kerel die een hoodie draagt en vaak zijn spraakpatronen door elkaar haalt (op een gegeven moment beschrijft hij zichzelf als “niet het slimste stuk gereedschap in de schuur”). Zijn vriendelijke, meer ervaren broer, Rocky (ook gespeeld door O’Brien in flashbacks), is onlangs overleden, en Roman probeert zijn diepe verdriet te verwerken door zich aan te sluiten bij een rouwondersteuningsgroep voor tweelingen die hun broers hebben verloren. Daar ontmoet hij mede-rouwende Dennis (gespeeld door Sweeney). Net als Rocky is Dennis homo en snel van begrip, en hij en Roman vormen al snel een vriendschap, grenzend aan wederzijdse afhankelijkheid. Als ik er nog meer over zeg, kan dit de verdraaide genoegens van Twinless verpesten, maar laten we zeggen dat Dennis niet helemaal is wat hij lijkt.
Sweeney groeide op als een ‘militair snotaap’ in een klein stadje in Alaska en dagdroomde er altijd over dat hij daar een geheime tweelingbroer zou hebben. “Ik fantaseerde er echt over om mijn lang verloren gewaande tweelingbroer ergens in een bos te ontmoeten, in de veronderstelling dat dit mijn leven zoveel gemakkelijker zou maken”, zegt de 35-jarige regisseur, die nu in Los Angeles woont. Haar interesse in een tweeling breidde zich uit tot het daten van één op een gegeven moment, en het was rond die tijd dat ze kennis maakte met het idee van tweelingrouw. “Ik weet nog dat ik dacht: ‘Dit is het treurigste wat ik ooit heb gehoord’, omdat het idee van een tweeling, of beter gezegd, mijn kinderfantasie over een tweeling, de perfecte beste vriend was. Dus het idee om hem te verliezen achtervolgde me echt.”
Sweeney schreef de eerste versie van Twinless meer dan tien jaar geleden, lang voordat hij uit de indiescene brak met zijn filmdebuut uit 2019, de komedie Straight Up. O’Brien sloeg in 2020 aan en is sindsdien uitgegroeid tot een van de meest veelzijdige jonge acteurs van Hollywood. Aan het begin van het decennium stond hij echter vooral bekend als de hartenbreker van de series Teen Wolf en de Maze Runner. Wat gaf Sweeney het gevoel dat hij zowel als de introverte, gevoelvolle Romein als als de losbandige, gemakkelijke Rocky kon overtuigen?
“Als acteur weet ik hoe beperkend vooroordelen kunnen zijn over wat je bereik kan zijn”, legt Sweeney uit. “Dus toen dacht ik dat Dylan misschien iemand was die hongerig was om een andere kant van zichzelf te laten zien.” Sweeney was aanvankelijk niet helemaal overtuigd (“Ik kon me hem eigenlijk gemakkelijker voorstellen als Rocky dan als Roman”), maar alle twijfels waren bij hun eerste ontmoeting verdwenen. “Zodra we praatten, voelde het alsof ik een schrijver was. Ik realiseerde me dat Dylan elke emotionele verandering in beide personages begreep, en dat is alles wat je kunt vragen.”
Twinless is een bitterzoet genot, met een slimme verhaalstructuur die regelmatig de grond onder je voeten wegslaat. Een van de grootste genoegens is de behendigheid waarmee de stemming verandert, bijna onmerkbaar van verwoestend naar bedreigend naar opwindend en weer terug. Voor Sweeney was deze wervelende toon essentieel. “Voor mij is het leven een project met meerdere genres, dus als je te maken hebt met zoiets gelaagds als verdriet, is het logisch om te proberen met meerdere kleuren te schilderen.” Sweeney’s regie is ook formeel gedurfder dan die van de gemiddelde Amerikaanse onafhankelijke filmmaker, met een sterk gevoel voor compositie en stijl in elk frame. Het is dan ook geen verrassing als hij het vermeldt Brian DePalmade moedigste regisseur van de moderne cinema, als een belangrijke invloed. “Mijn cameraman (Greg Cotten) en ik keken een paar weken voordat de pre-productie begon naar Sisters, maar ik werd geïnspireerd door De Palma alleen maar omdat ik een grote fan ben. Hij is iemand die gesplitste schermen en gesplitste dioptrie gebruikt, wat goed werkt met het thema dualiteit, maar hij is ook een meester in subjectiviteit, iets waar we in Twinless mee proberen te spelen.”
Wat de prestaties betreft, ontving O’Brien’s dubbele beurt de meeste acteerlof van de film, maar Sweeney loopt ook niet ver achter. Misschien is de reden dat hij minder aandacht heeft gekregen, dat Dennis een veel moeilijker personage is om van te houden. “Ik heb moeite met het hele sympathieke ding”, geeft Sweeney toe, “omdat het iets is waar ik in mijn persoonlijke leven mee worstel. Hoe graag wil ik aardig gevonden worden? En hoe belangrijk is dat voor mij?” Volgens hem wordt het twijfelachtige gedrag van Dennis begrijpelijker als het wordt bekeken door de lens van vreemde vervreemding. “Voor de meeste queer mensen heeft geïnternaliseerde schaamte historisch gezien een rimpeleffect gehad op hoe we ons gedragen; het is min of meer onvermijdelijk. Ik denk dat de eenzaamheid van Dennis echt zijn wanhoop en zijn sarcasme drijft. Ik ken zulke mensen en ik identificeer me daarmee.”
Sweeney suggereert dat de kilometers die mensen met Twinless maken, hoeveel ze voorstander zijn van de vriendschap tussen Roman en Dennis, meer over hen zouden kunnen zeggen dan de film. “Ik denk dat (Twinless) echt een weerspiegeling zal zijn van de relatie van mensen met vergeving”, zegt hij. Uiteindelijk was het Sweeney’s doel om een heel menselijk verhaal te vertellen, en dat vereist het tonen van de verdiensten en zo. ‘Mensen zijn van nature onvolmaakt’, zegt hij, ‘en voor mij schuilt er iets veelbelovends in het kijken naar onvolmaakte mensen die stapsgewijs vooruitgang boeken in het begrijpen van hun eigen problemen.’
Twinless is nu in de Britse bioscopen te zien.
