Ongeveer halverwege is er een moment SchreeuwOliver Laxe’s verschroeiende woestijnravethriller, die in één klap alle lucht uit de kamer zuigt. Dit is precies wat er gebeurde toen ik de film zag Genomineerd voor een Oscar Spaanse film op het filmfestival van New York in september: mijn publiek was geschokt zodra ze beseften wat er ging gebeuren. Er klonken een paar geschokte kreten en je kon bijna collectief de harten van iedereen een fractie van een seconde horen stotteren.
Dan breekt de hel los en… Schreeuw het verandert van een stoffige woestijnodyssee in een gruwelijke afdaling naar de hel. Meer vertellen zou alles onthullen, maar ik kan het onderstrepen Schreeuw het is de moeite waard om te zien zonder iets anders te weten.
Genomineerd als beste internationale speelfilm tijdens de editie van dit jaar Academieprijzen, Schreeuw het is niet jouw typische prijswinnaar. Vies, elektrisch en absoluut overweldigend, Schreeuw voelt een paar stappen verwijderd van een exploitatiethriller, die meer gemeen heeft met spannende genrefilms dan met arthousefilms.
De film opent met een rave in de woestijnen van Zuid-Marokko, waarbij de pulserende beats van elektronische kunstenaar Kangding Ray ons volledig onderdompelen in de zweterige catharsis van de ravecultuur. De openingsdansscène duurt zo lang dat het een hypnotiserende betovering op de kijker uitoefent, zelfs als de bastrillingen vervagen als we overgaan naar Luis (Sergi López) die verlegen de ravers nadert met een foto van zijn vermiste dochter, Mar. Luis had gehoord dat Mar was weggelopen naar een rave in Marokko, en hij huurde een smerig busje en nam zijn zoontje Esteban (Bruno Núñez Arjona) en hun hond mee op zoek. Elektronische muziek gaat door op de achtergrond terwijl Luis en Esteban plichtsgetrouw zoveel mogelijk mensen vragen naar Mar’s verblijfplaats, terwijl de felle woestijnzon al die tijd in de schemering vervaagt.
Maar hun zoektocht – en de rave – wordt plotseling onderbroken wanneer een groep soldaten arriveert en de ravers opdracht geeft te evacueren, na een escalerend gewapend conflict tussen twee buurlanden. Luis en Esteban sluiten zich aanvankelijk gehoorzaam aan bij de lange rij auto’s die door gewapende soldaten worden geëscorteerd, weg van de rave-locatie, maar wanneer ze zien dat twee busjes zich losmaken van de massa, begint Luis hen instinctief te volgen. De hardcore ravers – Stef (Stefania Gadda), Jade (Jade Oukid), Tonin (Tonin Janvier), Bigui (Richard Bellamy) en Josh (Joshua Liam Henderson) – proberen Luis en Esteban ervan te weerhouden hen te volgen, maar onthullen uiteindelijk dat ze op weg zijn naar een andere rave dieper in de woestijn. Luis en Esteban zijn ervan overtuigd dat ze Mar daar kunnen vinden en staan erop hen te volgen, en de ravers komen met tegenzin overeen hen te leiden. Dus terwijl blikkerige radioberichten onheilspellend waarschuwen voor de wereld die afglijdt in de Derde Wereldoorlog, onze vreemde en martelende woestijnodyssee.
Luis en Esteban zoeken naar hun vermiste dochter en zus.
NEON
Schreeuw het ziet er buitengewoon spectaculair en intimiderend uit, gezien de kleine omvang ervan. Misschien komt het omdat het begint als een relatief intieme reis, waarin Luis en Esteban een hechte band krijgen met deze groep ravers, allemaal gespeeld door niet-professionele acteurs. De ravers, bedekt met vuil en voorzien van meerdere piercings en tatoeages, geven de film een rauwheid en logenstraffen de nogal berekende emotionele beats. Maar ook hoe Schreeuw zich een weg baant naar het voorbestemde point of no return, kun je niet anders dan verliefd worden op de gemarginaliseerde levensstijl van de ravers, die hartelijk hun voorraden delen, enkele hallucinogene middelen aanbieden en Luis en Esteban hartelijk verwelkomen in hun ongewone nieuwe familie.
Die lieve, nieuwe familie biedt een broodnodig anker terwijl de groep dieper de woestijn in afdaalt, waar de meedogenloze elementen hen beginnen uit te putten. Laxe straalt ontzag uit voor de meedogenloze majesteit van de natuur, die steeds belangrijker wordt naarmate de film vordert. Wanneer Schreeuw bereikt zijn adembenemende climax, waarin de verbazing omslaat in terreur als onze hoofdrolspelers beseffen hoe weerloos en klein mensen werkelijk zijn tegenover krachten die veel groter zijn dan zijzelf.
Op een gegeven moment vraagt een van de ravers zich af of ze per ongeluk in de hel zijn beland en daar vastzitten. Misschien geeft zelfs het niet extatisch dansen aan het einde van de wereld ons uitstel. Dat is een sombere opmerking Schreeuw eindigt, en zal de kijker waarschijnlijk urenlang verbijsterd achterlaten nadat de aftiteling is verschenen.
