Van Roberto Scucci
| Bijgewerkt
Hier is een kleine tip voor iedereen die altijd op zoek is naar het volgende om naar te kijken. Wanneer de uitgebrande gitaartechnicus Zippy heet (gespeeld door Bill Hader) in de muzikale satire-mockumentary uit 2016 Popstar: Stop nooit, stop nooit vermeldt terloops dat hij het leuk vindt om in de haast in een door een arts veroorzaakte bijna-doodervaring terecht te komen en noemt de jaren 90 Platte lijnen als inspiratiebron is het geen open uitnodiging om de film op te zoeken en daadwerkelijk te bekijken. Ik heb het gedaan en heb er een beetje spijt van.
Mijn nieuwsgierigheid kreeg de overhand door een enkele wegwerpgrap die me harder aan het lachen maakte dan ik wilde toegeven, wat me uiteindelijk dwong op te kijken Platte lijnen. Op papier voldoet het voor mij aan veel eisen. Het is een sci-fi psychologische horrorthriller opgebouwd rond een vlezig concept, en gevuld met een grotendeels betrouwbare selectie van talent, waaronder Kiefer Sutherland, Julia RobertsKevin Bacon, William Baldwin en Oliver Platt. Het had op zijn minst een solide B-film moeten zijn, maar zelfs op dat niveau voldoet het niet.
Geneeskundestudenten spelen God met elkaar
Op papier, Platte lijnen heeft een geweldig concept, maar de uitvoering is minder dan wenselijk. We maken kennis met Nelson Wright (Kiefer Sutherland), een geneeskundestudent die geobsedeerd is door de ervaring van de dood, omdat hij gelooft dat een glimp van het hiernamaals antwoorden zal bieden op de grootste filosofische vragen van het leven. Andere studenten voegen zich bij hem, waaronder Rachel Manus (Julia Roberts), de uitgesproken atheïst David Labraccio (Kevin Bacon), de sexy rokkenjager Joe Hurley (William Baldwin) en de prominente lafaard en onofficiële schrijver Randy Steckle (Oliver Platt).
Het doel van Nelsons spel is Platte lijnen het is eenvoudig. Hij overtuigt zijn klasgenoten om hem tot een medisch geïnduceerde dood te dwingen, waardoor hij op het laatst mogelijke moment weer tot leven wordt gewekt, zodat hij kan terugkeren en zijn bevindingen kan rapporteren. Het eerste experiment is technisch succesvol, maar Nelson raakt voorgoed veranderd door de ervaring en wil meteen weer zinken als hij de kans krijgt. Joe gaat zelfs nog verder als hij zich vrijwillig aanmeldt, de klok langer laat lopen dan waar hij ook maar enigszins verantwoordelijk voor is, en komt terug met zijn eigen verontrustende onthullingen.
De spanningen binnen de groep lopen op wanneer Nelson en Joe zich grillig beginnen te gedragen, maar David, de plaatselijke atheïst, houdt vol dat er een logische verklaring moet zijn voor wat ze zien. Natuurlijk wordt David later afgeplat en krijgt hij soortgelijke visioenen, kort daarna gevolgd door Rachel, die haar eigen verontrustende ervaring heeft.
De groep speculeert uiteindelijk dat ze worden achtervolgd door de fysieke manifestaties van hun zonden uit het verleden en besluit uit te zoeken hoe ze voor hun fouten kunnen boeten. De ongelukkige realiteit in Platte lijnen is dat de enige manier voorwaarts is om opnieuw, voor steeds langere perioden, vrede te sluiten met zichzelf en de steeds vijandiger wordende geesten die hen volgen.
Let op het speciale blauwe licht
Flashbacks en crossover-sequenties in Platte lijnen ze zien eruit als beeldmateriaal verlicht door blauwe en rode lichten terwijl medische studenten voor God spelen met een geïmproviseerde doodsmachine, roekeloos op zoek gaan naar een glimp van het hiernamaals en later met de gevolgen omgaan. Dergelijke gevolgen zijn onder meer dat lichaamloze kinderen Kiefer Sutherland slaan met een hockeystick, naast andere, even belachelijke ontmoetingen. Niemand bezit meubels. En deze uiterst onverantwoordelijke medische experimenten vinden plaats in een vervallen vleugel van de universiteit die voortdurend op het punt staat alle betrokkenen onder water te zetten of te elektrocuteren.
Kijk, ik wil ook graag bewijs van het hiernamaals, maar er zijn betere manieren om dat te doen, dat is alles wat ik zeg. Je zou waarschijnlijk vergelijkbare resultaten kunnen behalen door twee Ghost-energiedrankjes achter elkaar te drinken en op een Tilt-A-Whirl te springen. Natuurlijk leg je je leven nog steeds in de handen van een gamebag, maar je kunt daarna tenminste wat trechtertaart eten en er een einde aan maken.
Ondanks de cast en het concept, Platte lijnen het mislukt uiteindelijk om redenen die mij nog steeds verbijsteren. Voor een film met een gerapporteerd productiebudget van 26 miljoen dollar heb ik werkelijk geen idee waar dat geld naartoe is gegaan, omdat de film nooit op een manier op het scherm verschijnt die de kosten rechtvaardigt. Ik heb een ledstrip en een telefoon vol Instagram filters die dezelfde wankele, blauw doordrenkte ervaring vanuit mijn woonkamer konden nabootsen zonder te zweten. Niets van dit alles heeft zin.
Als je nog steeds geïntrigeerd bent door Zippy’s enthousiasme voor Platte lijnende film is momenteel op aanvraag verkrijgbaar via YouTube, AppleTV+, Eerste videoEN Fandango thuis.
