DE Olympische Spelen ze zijn terug, met hun warme Winterspelen-uitrusting aan. Hoewel er nog een paar weken aan sportcompetities zullen plaatsvinden, zal deze niet mogelijk zijn zonder een openingsceremonie, een combinatie van een plechtig officieel protocol met een fantastische weergave van de cultuur en het karakter van het gastland, die dezelfde Olympische geest oproepen. Er zijn weinig mogelijkheden om entertainment van deze omvang te organiseren, zelfs niet één Halverwege de Super Bowl-show kan vergelijken.
Dit jaar zijn we in Italië voor de bi-grootstedelijke wedstrijden Milaan-Cortina, die plaatsvinden in het San Siro-stadion van de stad en in het noorden, waar bergen zijn. De ceremonies waren ook geografisch verdeeld, met Olympische ketels in beide steden, waarbij de parade van de atleten verder werd gedeeld met Livigno en Predazzo, terwijl de nationale delegaties zich splitsten afhankelijk van waar hun evenementen zouden plaatsvinden.
1. Menselijke bobbleheads van de Italiaanse componisten Rossini, links, Puccini en Verdi. (Robert Gauthier/Los Angeles Times) 2. Dansers op het podium van het San Siro-stadion. (Robert Gauthier/Los Angeles Times)
De hoofdactiviteit vond plaats in de arena. Geregisseerd door Marco Balich, gespecialiseerd in grote shows, was het elegant, in een elegante en strakke Italiaanse stijl, en overdreven, ook in Italiaanse stijl. Kleur speelde een belangrijke rol, het programma begon met wit (een balletachtige interpretatie van Antonio Canova’s sculptuur “Psyche Revived by Cupid’s Kiss”), en ging verder met zwart en wit (een knipoog naar Fellini’s film “La Dolce Vita” en zijn paparazzi), en vervolgens tot een rel van kleur, terwijl gigantische zwevende verfbuizen stromen gekleurde stof naar het podium stuurden.) Er waren dansende menselijke poppen van de operacomponisten Verdi, Puccini en Rossini, alsof ze mascottes waren van Team Rigoletto, Team Tosca en Team William Tell. Er waren dansende gladiatoren en mocha’s, een falanx van modellen gekleed (in Armani) in groen, wit en rood, die de Italiaanse vlag vertegenwoordigden.
In glanzend zilver en wit, met een boa van struisvogelveren en diamanten sieraden ter waarde van 15 miljoen dollar, was er een statige, nog steeds statige Mariah Carey, die geen Italiaanse is, maar in het Italiaans het standaard ‘Nel blu,painted blue’ zong, hier bekend als ‘Volare’, dat overging in haar ‘Nothing Is Impossible’. (Inmiddels moet ze als een wereldburger worden beschouwd.) Waarom vond ik het zo ontroerend? Normaal geef ik niet om Carey, maar in deze context was ze geweldig.
Mariah Carey zong het Italiaanse deuntje ‘Volare’ voordat ze overging naar ‘Nothing Is Impossible’.
(Robert Gauthier/Los Angeles Times)
De parade der naties is ook een modeshow; om welke reden dan ook is kleding voor koud weer over het algemeen fijner dan zomerkleding. (Zoals gewoonlijk ontwierp Ralph Lauren de Amerikaanse outfits: een wit pufferjack met gebreide mutsen met Scandinavisch patroon.) Zoals altijd arriveerden de landen in alfabetische volgorde (afgezien van Griekenland, dat altijd als eerste marcheert; Italië, dat als gastland op de laatste plaats komt; Frankrijk, op de voorlaatste plaats als gastland van de volgende Winterspelen; en de Verenigde Staten, op twee na laatste als gastland van de spelen.in 2034daarna). Het maakt de buren van Libanon, Liechtenstein en Litouwen, enzovoort, gelijk in status, zo niet in grootte. (Ik heb een bijzondere voorliefde voor kleine delegaties uit minder indrukwekkende landen.) Bijzonder belangrijk was de deelname van het Oekraïense team, gekleed in hun nationale kleuren.
De tweede helft begon met een cartoon waarin Sabrina Impacciatore (d “De Witte Lotus” EN, “Het papier“, die NBC gelukkig niet cross-promote), reisde terug door eerdere Winterspelen voordat hij tot leven kwam om een energieke productie te leiden die teruggaat in de tijd. (Hij zou een soort atletische medaille moeten krijgen voor deze prestatie.) De Chinese pianist Lang Lang vergezelde Cecilia Bartoli bij het zingen van het Olympische volkslied, en de grote Andrea Bocelli, geflankeerd door strijkers, bood een aangrijpende lezing van Puccini’s “Nessun Dorma.” Omringd door dansers las de Italiaanse rapper Ghali een anti-oorlogsgedicht voor. van Gianni Rodari.
Sabrina Impacciatore leidt een groep dansers tijdens de ceremonie.
(Robert Gauthier/Los Angeles Times)
Het thema van de avond, en hopelijk van toekomstige avonden, was “Harmonie”, of harmonie, niet alleen tussen stad en platteland (symbolisch uitgedrukt door dans), maar, zoals een reeks toespraken duidelijk maakte, tussen iedereen, overal.
“In een tijd waarin een groot deel van de wereld verdeeld is door conflicten, toont juist jouw aanwezigheid aan dat een andere wereld mogelijk is, gemaakt van eenheid, respect en harmonie”, zei Giovanni Malagò, voorzitter van het organisatiecomité, in een toespraak tot de atleten. Kirsty Coventry, de eerste vrouwelijke president van het IOC, merkte op dat hoewel Olympische atleten felle concurrenten zijn, “ze elkaar respecteren, ondersteunen en inspireren. Ze herinneren ons eraan dat we allemaal verbonden zijn, dat onze kracht voortkomt uit de manier waarop we met elkaar omgaan, en dat het beste van de mensheid te vinden is in moed, mededogen en vriendelijkheid.”
En dan was er nog Charlize Theron, die haar landgenote Nelson Mandela citeerde: ‘Vrede is niet alleen de afwezigheid van conflict; vrede is het creëren van een omgeving waarin iedereen kan gedijen, ongeacht ras, huidskleur, geloof, religie, geslacht, klasse, kaste of welk ander sociaal kenmerk dan ook.’ bericht afgeleverd bij het Witte Huis.
Charlize Theron citeerde in haar toespraak haar landgenoot Nelson Mandela.
(Robert Gauthier/Los Angeles Times)
Ten slotte werden twee Olympische fakkels aangestoken op twee Olympische ketels, in Milaan en Cortina, met hun vlammen in het midden van vormveranderende bollen. Bijna onvermijdelijk flirtten de ceremonies soms met het alledaagse, of omarmden ze het alledaagse, maar zelfs (of vooral) als het alledaags was, waren ze vreselijk aangrijpend. In de loop van de procedure onderzocht ik een zestal zakdoeken. Natuurlijk ben ik misschien buitengewoon gevoelig voor deze dingen, maar ik betwijfel of ik de enige ben.
Laat de spellen beginnen.
