Seizoen 4 van ‘Industry’ legt technologiefraude beter vast dan welk tv-programma dan ook

HBO’s financiële thriller ‘Industry’ beschrijft een van de meest meeslepende plots van dit seizoen: een jacht op het ontmaskeren van een frauduleus fintech-bedrijf genaamd Tender.

De show volgt Harper Stern, die haar onlangs gelanceerde investeringsmaatschappij leidt en op zoek gaat naar een bedrijf dat short gaat, waarbij ze er in wezen op gokt dat de aandelen zullen instorten. Nadat een verslaggever haar heeft laten weten dat er iets mis is met Tender, stuurt ze haar medewerkers, Sweetpea en Kwabena, naar Ghana om het te onderzoeken.

Wat ze ontdekken is vernietigend. “Valse gebruikers genereren valse inkomsten en genereren nepgeld”, vertelt Sweetpea aan Harper. Het hele bedrijf lijkt op verzonnen cijfers te zijn gebouwd. “Het ding is niets.”

Het fascinerende aan dit seizoen van ‘Industry’ is hoe goed het tot dit moment spreekt. Tender begon als een betalingsverwerkingsplatform voor inhoud voor volwassenen. De show verwijst naar zeer reële (en nog steeds controversiële) realiteiten Online beveiligingsrekening geïntroduceerd door het Verenigd Koninkrijk, wat leidde tot leeftijdsverificatie en andere aangescherpte regels voor het online consumeren van inhoud voor volwassenen. Vanwege zijn connectie met inhoud voor volwassenen, komt Tender op gespannen voet met nieuwe overheidsregulering en moet het van richting veranderen of sterven, zoals het gezegde luidt.

De CFO die leider is geworden, Whitney, wil dat het bedrijf verandert in een bank en heeft een plan om dit te verwezenlijken, waarbij hij onder meer de CEO van Tender, Henry, het gezicht van die transformatie moet maken. Whitney is de belichaming van elk techbaron-cliché. Beweeg snel, breek dingen. Win ten koste van alles. Het lobbyt bij politici voor een bankvergunning en zoekt naar fusiemogelijkheden.

Harper leidt ondertussen haar onlangs gelanceerde bedrijf nadat ze zich ondermijnd voelde bij haar vorige bedrijf en door de man die haar had aangenomen een DEI-vestiging werd genoemd (een knipoog naar de achteruitgang van DEI de afgelopen jaren). Hij werkt samen met nieuwe vrienden en oude vijanden en is uit op bloed: een bedrijf dat op de rand van de afgrond staat. Voor haar is Tender dat bedrijf.

Dit brengt haar op gespannen voet met haar vriend Yasmin, die getrouwd is met Henry en communicatie- en lobbystrategieën voor Tender ontwikkelt. Het zijn trots en vooroordelen: de suiker en specerijen die de wereld draaiende houden.

De show schetst de wereld van de technologie met zo’n precisie dat de werkelijkheid zelf op satire begint te lijken. TechCrunch wordt ook op naam gecontroleerd als onderdeel van het mediaplaybook van Tender.

Er is commentaar op het fascisme via het personage Moritz, die lobbyt tegen het westerse liberalisme en terughoudend is om de bank van zijn familie te verkopen aan Whitney, wiens achternaam The Joods klinkende Halberstram. Het personage is misschien een knikje aan de groeiende kritiek op het ‘technofacisme’. van enkele technologiebaronnen.

Harper is ondertussen nog steeds een berekenende sociopaat. “Mijn echte passie is het vinden van lopende dode mannen”, zegt hij tijdens een investeerdersontbijt. Uiteindelijk haalt hij miljoenen op voor zijn nieuwe bedrijf.

Hij is het enige personage wiens bestaan ​​de geloofwaardigheid onder druk zet. Wat haar persoonlijkheid betreft, moet ze sluw berekenend zijn; In tegenstelling tot Yasmin en Henry heeft hij niets om op terug te vallen in geval van mislukking. Maar zou het beruchte insulaire, exclusieve en blanke establishment van Groot-Brittannië echt toestaan ​​dat een zwarte Amerikaanse vrouw door de gelederen zou stijgen en hen in hun eigen spel zou verslaan?

‘Wie heeft er realisme nodig als het zo’n geweldig personage is’, vertelde een van de zwarte Britse oprichters me.

Hij zei dat de show perfect weergeeft hoe afstandelijk de Britse hogere klasse is van de consequenties, en dat het feitelijk een van de weinige shows is die hij heeft gezien die “nauwkeurig de meedogenloosheid van de Britse elite weergeeft, vooral hoe zij de media en regeringen manoeuvreren om aan hun eigen grillen te voldoen.”

“Nepotisme en gebrek aan grenzen op het werk, mensen die samen slapen vanwege bedrijfsgeheimen, zijn helaas heel reëel en gebruikelijk”, voegde een Europese investeerder eraan toe.

Ondertussen bewandelt Yasmin een duister pad. Eerder dit seizoen regelde ze een menage à trois tussen haar man, Henry, en Whitneys assistent, Hayley. Naarmate het seizoen vordert, wordt haar gedrag zo hedonistisch dat een recensent het al heeft vergeleken Ghislaine Maxwell – misschien een perfect embleem van wat zich in de diepten van geld en macht bevindt, en de rol die sommige vrouwen spelen bij het graven van die gaten.

Er kan echter een Icarus-moment op komst zijn, tenminste voor Whitney.

Het publiek is inmiddels bekend met de manier waarop oprichters in de echte wereld soms bedrog gebruiken om hun succes te overdrijven (bijv. Frank van Charlie Javice) en zou stelen van investeerders en het publiek (de ineenstorting van FTX-crypto). Er zijn veel van dergelijke beruchte gevallen en sommige worden zelfs in de show genoemd. Maar misschien zou de meest relevante parallel voor Tender de definitieve zijn implosie van de Duitse fintech Wirecard een paar jaar geleden.

Bankkaart hij gaf toe dat de miljarden in contanten zaten meldde dat het waarschijnlijk nooit heeft bestaan, ondanks eerdere beweringen van het bedrijf dat twee banken in de Filippijnen het geld in handen hadden. Het was een verhaal van complexe boekhoudkundige en juridische grijze gebieden, vergelijkbaar met de financiële fraude die in Tender wordt beschreven. Shortsellers ging achter Wirecard aanen een blog noemde ze “alternatieve informanten” – mensen die ingrijpen als “de markt en de toezichthouder weigeren te zien wat er vlak voor hen ligt.”

Het is een filosofie die Harper al vrij vroeg kon omarmen, vooral nadat Eric haar op een gegeven moment had verteld dat ‘kortetermijnwerk slecht, moeilijk, detective’ is en dat het ‘anti-status quo, anti-establishment, anti-macht’ is.

Met Wirecard, talloze mensen, inbegrepen de CEO, werden gearresteerdterwijl de COO hij ging op de vlucht (EN hij werd er ook van beschuldigd een Russische spion te zijn). Het lot van Tender blijft onvervuld totdat de laatste afleveringen plaatsvinden. Een van de beste dingen van de “Industrie” is dat deze snel beweegt en dingen kapot maakt. Hij speelt zo duidelijk in onze tijd en is zo stoutmoedig in zijn gedrag dat het publiek gedwongen wordt zijn favoriete antiheld te kiezen en hem te volgen.

Het is een kick, een sensatie; de visuele belichaming van de afwezigheid van ethische kapitalisten. Toch kunnen we er, net als in het echte leven, geen genoeg van krijgen.