Muzikant Bob Dylan, de baanbrekende singer-songwriter, was voor het laatst op het grote scherm te zien – althans in een volledig scripted, niet-documentaire hoedanigheid – in Larry Charles’ dystopische drama uit 2003, ‘Masked and Anonymous’. In de film speelt Dylan een zeer Dylan-achtige muzieklegende genaamd Jack Fate, die na een periode in de gevangenis wordt opgeroepen om op te treden tijdens een benefietconcert. Ondanks een indrukwekkende cast is ‘Masked’ een nogal povere film met onduidelijke politiek, amateuristische productie en een luie, vrijlopende kwaliteit waardoor de hele film ter plekke verzonnen voelt.
Maar de acteerkeuzes van Dylan zijn altijd een beetje uit het midden geweest. In 1999 speelde hij de rol van chauffeur in de neo-noirfilm getiteld ‘Paradise Cove’. Daarvoor verscheen hij in de thriller “Catchfire” uit 1990, geregisseerd door Alan Smithee (eigenlijk Dennis Hopper). In 1987 had hij een zeldzame hoofdrol in het drama “Hearts of Fire” van Richard Marquand. Deze films heb je waarschijnlijk nog nooit gezien.
Het is maar goed dat Dylan vooral bekend staat om zijn muziek, die hem al enkele prijzen heeft opgeleverd. Hij won een Oscar voor het schrijven van ‘Things Have Changed’ voor de film ‘Wonder Boys’ uit 2001, wat hem ook een Golden Globe opleverde. Hij heeft ook 10 Grammy’s gewonnen, evenals een Grammy Lifetime Achievement Award. Oh ja, en hij werd ook opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame.
Oh ja, en hij heeft ook een Pulitzerprijs, een Presidential Medal of Freedom, een eredoctoraat van Princeton en een Nobelprijs voor de Literatuur. En meer.
Hij heeft toevallig ook een interessante smaak in films. In het Beacon Theatre in 2019 werd Dylan op band vastgelegd (met de opname gepost op X/Twitter) beweert een grote fan te zijn van Martin Scorsese’s controversiële religieuze epos uit 1988, ‘The Last Temptation of Christ’.
Bob Dylan houdt van The Last Temptation of Christ
In de audio-opname zei Dylan, voor de vuist weg:
“Martin Scorsese is daar. Hij is waarschijnlijk een van de beste regisseurs ooit. Mijn favoriete film, zo vertelde ik hem al eerder, is ‘The Last Temptation of Christ’. Ik denk dat hij ‘The First Temptation’ een dezer dagen zal maken. Toch, Marty? (…) Je moet het gewoon voor mij doen.’
Dylan speelde duidelijk een vadergrap met zijn cracker “First Temptation”; er was niets in “The Last Temptation of Christ” dat een prequel rechtvaardigde of vereiste.
‘The Last Temptation of Christ’ is uiteraard Scorsese’s zeer controversiële verfilming van het gelijknamige boek van Nikos Kazantzakis uit 1955. Het is een gemoderniseerde biografie van Jezus van Nazareth (Willem Dafoe) en beschrijft zijn leven, met bijzondere aandacht voor de verschillende menselijke verleidingen waarmee hij te maken kreeg, ook als Messias. In de film van Scorsese was Christus vaak angstig, vaker twijfelachtig en uitte hij zelfs zijn lust. De “Laatste Verleiding” uit de titel is de verleiding van Jezus, terwijl hij werd gekruisigd, om zich een menselijk leven voor zichzelf voor te stellen. Hij kan terugkeren naar zijn vrienden, trouwen met Maria Magdalena (Barbara Hershey) en een heel oude man worden. Hij komt in de verleiding om op te geven de Messias te zijn. Het is een bedwelmende film over de aard van Christus en de menselijkheid van een goddelijke figuur.
De film had een indrukwekkende cast, met Harvey Keitel als Judas Iskariot, Harry Dean Stanton als Paul en David Bowie als Pontius Pilatus. De controverse over “De laatste verzoeking van Christus” is hier op /Film goed gedocumenteerd. Er zijn veel protesten geweest van kerkelijke groeperingen die het concept van ‘Verleiding’ godslasterlijk vonden, maar elke film met zo’n woede eromheen is zeker de moeite waard om te zien.
De tijden waarin Bob Dylan en Martin Scorsese samenwerkten
Bob Dylan hield van de films van Martin Scorsese en misschien hield Scorsese natuurlijk ook van de muziek van Bob Dylan. De paden van Dylan en Scorsese kruisten elkaar meerdere keren in hun respectievelijke carrières, te beginnen met de concertfilm ‘The Last Waltz’ uit 1974. /Film gedefinieerd als een van de beste muziekdocumentaires aller tijden. Die film concentreerde zich op de afscheidstournee van de band, maar bevatte veel bijzondere optredens, waaronder een korte set van Bob Dylan.
In 2005 werkten Scorsese en Dylan opnieuw samen, dit keer met Dylan in de hoofdrol. Het tweetal maakte de 208 minuten durende ‘No Direction Home: Bob Dylan’, wat misschien wel de meest uitgebreide gefilmde biografie is die we ooit van de muzikale legende hebben. (/Film ook wel “No Direction Home” genoemd, een van de beste muziekdocumentaires aller tijden.) Het lijkt bijna alsof Scorsese en Dylan goed bij elkaar passen. Beiden worden immers doorgaans tot de belangrijkste Amerikaanse kunstenaars gerekend.
Maar Scorsese en Dylan waren nog niet klaar met samenwerken. In 2019, Scorsese maakte ‘Rolling Thunder Revue: A Bob Dylan Story by Martin Scorsese’. Die film is een merkwaardige samenwerking, aangezien Dylan en Scorsese blijkbaar gebeurtenissen uit het echte leven na Dylans ‘Rolling Thunder Revue’-tournee uit 1975 bespraken, maar ze zich ook op ondeugende wijze mengden in interviews met fictieve personages en enkele valse anekdotes bevatten. Alleen een Dylan-wetenschapper zou onmiddellijk kunnen identificeren welke segmenten documentaire beelden zijn en welke fictief zijn. Sharon Stone speelt zichzelf, maar verzint een volkomen vals verhaal over haar interacties met Dylan tijdens de “Thunder”-tour. Dylan beweert zelf voor de camera dat hij zich de tournee van 1975 niet herinnert, maar de film van Scorsese is duidelijk bedoeld om de boel te vertroebelen, niet om de zaken te verhelderen.
