Sara Hagale over de genuanceerde kunst van het vastleggen van gezichtsuitdrukkingen

Sara’s vermogen om zulke specifieke, ongefilterde emoties vast te leggen (die we vaak alleen in ons eigen gezelschap lijken te uiten, weg van de potentieel veroordelende blik van anderen) maakt haar werk oneindig herkenbaar. Blader eens door het commentaargedeelte op de Instagram-pagina van de illustrator en je zult veel reacties tegenkomen waarin simpelweg ‘ik’ staat. Sara’s kijk op deze receptie is interessant: “Ik denk dat relativiteit een bijproduct kan zijn van het creëren van werk gebaseerd op menselijke ervaringen”, zegt ze, “maar ik denk dat het gevaarlijk is dat relativiteit het einddoel is.” Dus in plaats van de missie na te streven om iets ‘herkenbaars’ te creëren, blijft Sara gewoon trouw aan het nauwkeurig vastleggen van haar eigen persoonlijke ervaring van de wereld.

Het kleine terugkerende personage is in wezen een representatie van Sara. “Zij is mij”, zegt de illustrator, “maar ze staat ook los van mij, zoals deze gecondenseerde, extreem gedestilleerde versie.” Om situaties, uitdrukkingen en emoties te evalueren die ze in haar werk kan gebruiken, neemt Sara de tijd om haar reacties te analyseren, maar het gaat niet om een ​​spiegel of brutale iPhone-selfies, maar om een ​​onderbuikgevoel. “Ik heb geen idee hoe ik er eigenlijk uitzie als ik antwoord, maar ik weet wel hoe ik me voel”, zegt Sara. Volgens Sara is dit proces de echte reden achter de reactie van mensen op haar werk: “Ik denk dat het feit dat mijn werk herkenbaar is, komt doordat ik trouw ben aan mezelf”, zegt Sara.

Soms zijn mensachtige figuren echter simpelweg niet genoeg, en Sarah wendt zich tot dieren om haar scènes duidelijker te realiseren, van vissen en vogels tot insecten en muizen. Wat Sara zo goed doet, is het vastleggen van de kleine, alledaagse momenten die zoveel kunnen betekenen. Een stuk waar de illustrator bijzonder dol op is Bug bespaart je een stoel, een komische scène van een auditorium met insecten die op stoelen zitten, schijnbaar wachtend op het begin van een show, film of lezing, waarbij iemand terugkijkt naar de kijker en wijst naar de stoel die hij voor hen heeft gereserveerd. ‘Er is iets heel ontroerends aan het feit dat iemand een stoel voor je vrijhoudt’, zegt Sara. “Toen besloot ik steeds meer insectenstoelen toe te voegen, waardoor de bewaarde plek nog specialer werd. Het idee dat de kijker wordt uitgenodigd om een ​​werk binnen te treden vind ik leuk.”

Net als dit stuk, waarin een personage je letterlijk uitnodigt om deel te nemen, voelt Sara’s hele werk als een uitnodiging om te lachen, medelijden te hebben of zich te verhouden. Ondanks dat ze uit zo’n persoonlijke bron komt, zorgt de vastberadenheid van de illustrator om iets zo aangeboren menselijks vast te leggen ervoor dat haar werk aanvoelt als iets speciaals en iets dat de moeite waard is om te delen.

Sara heeft haar debuut solotentoonstelling, Misschien kent u de plaatsbij Hashimoto Contemporary in New York City van 21 februari tot 7 maart 2026.