De hele dag op kantoor werken was een zware strijd voor Nicola Sura. Ze had gezien welke impact een baan in het bedrijf had op de fysieke en mentale gezondheid van haar moeder, en ze wilde nooit dat haar hetzelfde zou overkomen.
Ongeveer zes maanden na haar eerste fulltime rol in 2019 begon Sura haar levenskeuzes in twijfel te trekken, evenals die van iedereen om haar heen.
“Ik vroeg me af: hoe gaat het met de mensen? Het lijkt erop dat iedereen het goed doet. Iedereen doet zijn dag goed”, zegt Sura, die in de zakelijke detailhandel werkt. Snel bedrijf. “Het was doodeng om daar acht uur lang aan mijn bureau te zitten.”
De verschuiving naar thuiswerken tijdens de COVID-19-pandemie kwam tot stand toen Sura een truc leerde die alles zou veranderen: tijddiefstal.
Ze begon tijdens haar dienst lange lunches te maken en tv te kijken omdat niemand toezicht op haar hield, en vond uiteindelijk tijd om haar eigen huishoudelijke klusjes te doen.
“Ik begon te denken: oké, dit is hoe ik een voorsprong ga krijgen op het Amerikaanse bedrijfsleven”, zegt Sura. “Voor mij is het altijd een middel geweest om te overleven.”
Tijddiefstal verwijst naar de diefstal van tijd tijdens de werkdag om boodschappen te doen, de was te doen, een dutje te doen en al het andere dat niet in uw functieomschrijving staatzonder officiële pauzes te nemen.
Sura voert nu een TikTok Ik tel waar het helpt zijn 57.000 volgers betere tijddieven worden. Zijn belangrijkste regel: je moet goed zijn in je werk om ermee weg te komen.
“Als je duidelijk een slapper bent of het duidelijk moeilijk hebt, dan zal het niet werken”, zegt hij. “Dit is de basis waar je vanuit moet gaan, anders word je ontslagen.”
Een productiviteitshack of een riskant coping-mechanisme?
Tijddiefstal komt steeds vaker voor sinds het tijdperk van thuiswerken.
Een recent onderzoek Uit een steekproef onder ruim 5.000 mensen in heel Europa, uitgevoerd door het marktonderzoeksbureau YouGov Zwitserland, bleek dat 80% van de werknemers die vanuit huis werken, toegaf tijdens betaalde tijd niet-werkactiviteiten te verrichten. Een onderzoek uit 2025gepubliceerd in het tijdschrift Gedragswetenschappenontdekte dat arbeidsomstandigheden die na de COVID-19-crisis steeds vaker voorkwamen – zoals een gebrek aan toezicht voor degenen die vanuit huis werkten – verband hielden met het feit dat werknemers langere persoonlijke pauzes namen en persoonlijke berichten stuurden tijdens betaalde werktijd.
Productiviteit experts en organisatiepsychologen hebben tegenstrijdige meningen over tijddiefstal. Sommigen beschouwen het als riskant of als een ongezond coping-mechanisme dat een diepere ontevredenheid maskeert. Anderen zien het als een natuurlijke ontwikkeling naar een flexibelere manier van werken. Rond 2020 of eerder hebben sommige thuiswerkers zich misschien schuldig gevoeld terwijl ze tijdens een pauze van de dag de was deden, maar waarom zouden ze zich, gezien de aard van werken op afstand, schuldig voelen over het jongleren met huishoudelijke taken, zolang het werk maar gedaan wordt?
Hij belde Selda Seyfi, een bedrijfsconsulent die schrijft over de productiviteit op haar Substack “Maximaliseer uw minuten” ziet tijdstelen als “energiebeheer en een opzettelijke integratie van wat je wilt doen versus wat je moet doen.”
“Het hele concept gaat ervan uit dat we nog steeds in een fabrieksmodel uit de jaren veertig werken, waarbij je werkgever acht uur lang eigenaar is van je hersenen”, zegt hij. “Elke afwijking daarvan wordt gezien als diefstal, wat achterhaald lijkt.”
Seyfi stelt ook dat het onrealistisch is als werkplekken niet van werknemers verwachten dat ze de noodzakelijke administratieve taken uitvoeren, vooral als banken en postkantoren alleen tijdens werkuren open zijn. “Iedereen heeft het over het beschermen van je weekenden, maar niemand stelt je vragen als je om 21.00 uur je e-mail checkt”, zegt hij. “De grens lijkt altijd in één richting te gaan.”
Hoe tijdherstel de dynamiek op de werkplek verandert
Vanuit organisatorisch oogpunt kan tijddiefstal worden verminderd als het af en toe wordt gebruikt verzuim EN presenteïsmezegt Amanda Tobe, een organisatiepsycholoog gespecialiseerd in loopbaanontwikkeling. Het zegt dat het angst en mentale vermoeidheid kan verminderen als het binnen de rede wordt gebruikt, en ‘emotionele regulatie en cognitief functioneren ondersteunt, wat indirect de concentratie en kwaliteit van het werk kan verbeteren’.
Anita Williams WoolleyUniversitair hoofddocent organisatiegedrag aan de Tepper School of Business van Carnegie Mellon University merkt op dat veel banen ‘ongemakkelijk’ zijn: sommige dagen zijn overbelast, andere langzamer.
“Mensen gebruiken lichtere uren voor boodschappen, omdat het werk niet perfect is afgestemd op een 9-tot-5-rooster”, zegt hij. “Werkgevers die dit niet onderkennen, dwingen werknemers dit te doen zonder transparant te zijn.”
Williams Woolley voegt eraan toe dat boodschappen doen stressverlichting en een gevoel van autonomie kunnen bieden, vooral als het werk inflexibel of gecontroleerd aanvoelt. Maar hij waarschuwt dat er mogelijk kosten aan verbonden kunnen zijn: “Geheimhouding kan mensen ertoe aanzetten een meer transactionele relatie met werk aan te gaan, waardoor het vertrouwen en de verbondenheid wordt aangetast”, zegt hij. “Zelfs als de prestaties hoog zijn, kan de onbetrouwbaarheid blijven bestaan.”
Er bestaat ook het risico van discipline voor tijddieven die hun geluk beproeven. Werkgevers die vermoeden dat werknemers gedurende lange perioden van de dag afwezig zijn, kunnen beleidsmaatregelen implementeren zoals het monitoren van laptopactiviteiten of zelfs straffen zoals boetes opleggen. In 2023 was dat bijvoorbeeld een accountant op afstand ontslagen en beboet ongeveer $ 1.000 voor “tijddiefstal” nadat trackingsoftware op zijn werklaptop was geladen.
Professionele gelukscoach Jenny Holliday waarschuwt dat zelfs als je ermee wegkomt, tijddiefstal op de korte termijn kan werken, maar na verloop van tijd kostbaar kan worden. Hij zegt dat het diepere gevoelens van wrok of terugtrekking kan maskeren en zelfs een middel tot wraak kan zijn.
“Als je gepasseerd bent voor een promotie of een loonsverhoging, waarom zou je dan niet de helft van je dag aan andere dingen besteden?” zegt hij.
Productiviteit is niet voor iedereen hetzelfde
Sura is niet overtuigd door de kritiek, vooral omdat steeds meer bedrijven hun werknemers fulltime naar kantoor dwingen. Hij ziet de diefstal van de tijd niet als een stille overgave of traagheid. Hoewel ze af en toe de waarheid herformuleert, bijvoorbeeld door te zeggen dat haar internetverbinding niet werkt, zodat ze kan bijslapen of een film kan kijken, zegt ze dat ze verre van onproductief is.
Sura heeft sindsdien de baan verlaten waar ze leerde dat het loont om een tijddief te zijn, en heeft sindsdien een aantal bedrijfsfuncties bekleed. Nu combineert ze contractwerk met een fulltime contentmaker. In haar vorige functies kreeg ze consequent promotie en kreeg ze positieve feedback van managers en collega’s, waardoor ze uit de eerste hand weet dat de productiviteit niet voor iedereen hetzelfde is.
“Je werk spreekt voor zich”, zegt hij. “Je kunt goed werk leveren zonder altijd op 100% capaciteit te draaien. Vertragen en in een duurzaam tempo werken is belangrijk.”
Een andere kritiek die Sura vaak hoort, is dat tijddieven het aan anderen overlaten om de achterstand op te lossen. Ook dit wijst zij af.
“Niemand zegt dat je harder moet werken”, zegt hij. ‘Ga je gang en wees ook een tijddief. We zouden allemaal zo moeten bestaan.’
