Ze zeggen dat de dood op niemand wacht. Een van de beste horror-franchise zegt het tegenovergestelde. DE Eindbestemming serie hij maakte naam met de veronderstelling dat de dood kan wachten, maar niet voor lang. Het nu heerlijk bekende uitgangspunt draait om de dood als een onzichtbare kracht die het lot corrigeert nadat de overlevenden een catastrofaal ongeval hebben bedrogen. De eerste twee films gingen met een vliegtuigongeluk en snelwegopbouw, voordat de serie besloot tot iets spannenders dan je woon-werkverkeer.
In 2006 Eindbestemming 3 De ramp is de ontsporing van een hogesnelheidsachtbaan, die ternauwernood kan worden vermeden dankzij een voorgevoel van middelbare scholier Wendy Christensen (Mary Elizabeth Winstead). Maar zoals fans weten, houdt Death er niet van om geghost te worden. Eén voor één worden de overlevenden opgejaagd en geëlimineerd door uitvoerig geënsceneerde ‘ongelukken’ die alledaagse locaties transformeren in Rube Goldberg-achtige dodelijke vallen. Is het een stereotiepe formule? Blijkbaar. Maakt dit het minder leuk? Absoluut niet.
Maak kennis met de zonnebankslachtoffers Ashley en Ashlyn, eendimensionale karikaturen van het stereotype van studentenverenigingen. Saai, pittig en topless (natuurlijk) de twee volgen perfect de bewegingen van een routinebezoek aan de zonnestudio. Wat volgt is een masterclass in spanning, misleiding en galgenhumor.
Regisseur James Wong laat de sfeer net lang genoeg luchtig blijven om ons te laten ontspannen, en begint dan meteen met spuiten EindbestemmingDe typische broodkruimels van doom uit . Een losse wandplank wordt geduwd. Een waarschuwing over het bewaren van drankjes in de buurt van de apparatuur wordt uitgelachen en genegeerd. Een ongeoorloofde aanpassing van de thermostaat “kan geen kwaad.”
Dan begint het crescendo. De eigenaar sluit zichzelf per ongeluk buiten de salon. Het drankje sijpelt en druppelt condens in een elektriciteitskast, waardoor deze wordt kortgesloten met dramatische vonken en rook. Het aantal thermostaten blijft stijgen. Die plank die van de muur valt en tegen de zonnebanken blijft steken, waardoor de meisjes erin vast komen te zitten. Je voelt je claustrofobie opkomen.
De paniek neemt langzaam toe: geschreeuw, knallen op de acryloogleden, verwoede pogingen om te ontsnappen. De kruising tussen de twee bedden onderstreept hun isolement, zelfs als ze naast elkaar staan. Ze kunnen elkaar horen, maar ze kunnen elkaar niet helpen. Dit detail alleen al is pure horrorpoëzie.
Het vervagen van de brandende zonnebanken naast deze aangrenzende doodskisten is *kus van de chef*
Nieuwe lijnbioscoop
Dan komt de brute laatste wending. De temperatuur stijgt tot buiten de overlevingsgrenzen, waardoor zonnebanken feitelijk in krachtige ovens veranderen. De laatste beelden zijn eerder angstaanjagend in hun implicaties dan in grafische details: verkoolde handen, verzengende hitte en de wetenschap dat er geen hulp zal komen. Het brandblussysteem treedt te laat in werking en bezegelt hun lot in een laatste, wrede ironie.
Dus waarom is deze scène nog steeds een van de meest iconische doodssequenties in de horrorgeschiedenis?
Ten eerste speelt het in op een zeer specifieke en zeer herkenbare angst. Halverwege de jaren 2000 waren overal zonnebanken. Er waren al stedelijke legendes over dit feit dat mensen overkwam. Het idee dat zoiets alledaags dodelijk zou kunnen worden, past perfect in de subtekst van de film. De franchise heeft altijd geprofiteerd van ironische sterfgevallen, maar… Eindbestemming 3 leunt helemaal naar buiten. Deze personages geven veel om hun uiterlijk en sterven op een manier die het op groteske wijze vernietigt. Het is slecht. Het is ironisch. Het is onvergetelijk.
Binnen het bredere Eindbestemming canon, de dood van de zonnebank staat steevast bovenaan en met goede reden. Het bereikt niet helemaal de operagrootheid van Eindbestemming 2wat nog steeds het cultureel meest traumatiserende moment van de franchise is. Maar als individu dat hij doodt, overtreft hij waarschijnlijk de meeste anderen. Het is creatiever dan de wurging in de badkuip in de eerste film, en psychologisch verontrustender dan het ongeluk in de sportschool Eindbestemming 5en veel gedenkwaardiger dan veel van de latere CGI-zware catastrofes uit de serie.
Als Eindbestemming sterfgevallen worden beoordeeld op creativiteit, herkenbaarheid en ‘dat zal ik nooit meer doen’-impact, dus de zonnebankscène is een bijna perfecte soundtrack. Het is het moment waarop hij cementeerde Eindbestemming 3 als het meest speelse en pervers fantasierijke hoofdstuk van de franchise. Bijna twintig jaar later snakken horrorfans nog steeds naar adem als de deuren van de salon sluiten en de hitte begint op te lopen. Dit is het teken van een grote sterfscène. Het maakt je op dat moment niet alleen bang, het volgt je ook in het echte leven en laat je denken: “Ja… misschien sla ik het wel over.”
