De uitdrukking ‘waar je ook gaat, daar ben je’ wordt vaak gebruikt om vergeefse pogingen te beschrijven om aan blokkades, angsten en een verscheidenheid aan ongewenste emoties te ontsnappen. Hoewel deze waarheid meestal in negatieve zin wordt gepresenteerd, kan het ook worden gelezen als iets positiefs dat comfort en stabiliteit biedt in nieuwe omgevingen.
In Ik neem het mee naar huisGhanese kunstenaar Amoako Boafo herschept zijn studio in Accra in een architecturale reproductie binnenin Roberts projecten‘Galerij van Los Angeles. Boafo staat bekend om zijn gestileerde portretten van gekleurde mensen, wier huid de kunstenaar weergeeft met wervelende gebaren gemaakt met zijn vingers. Deze tentoonstelling toont een verzameling schilderijen die zijn verwerkt in de levensgrote replica, gemaakt in samenwerking met architect en ontwerper Glenn DeRoche.
Volgens een verklaring van de galerie wilde Boafo zowel “de beelden, geluiden, mensen, verhalen en gebeurtenissen weerspiegelen die zijn gevoel voor plaats bepalen” als de manier waarop gemeenschapsbijeenkomsten in zijn studio essentieel zijn voor zijn proces. Terwijl sommige portretten denkbeeldige onderwerpen weergeven, tonen veel portretten vrienden, familie en publieke figuren.
Monstera-behang, poreuze scheidingswanden en gebloemde stoelhoezen voegen kleur en textuur toe aan de grotendeels zwarte houten structuur en weerspiegelen Boafo’s gebruik van papieren transfers, geborduurde details en dikke impasto. In combinatie met zijn portretten begeleiden deze architectonische details de kijker door de ruimte en leggen ze vast hoe aanwezigheid en herinneringen onze interne en externe omgeving vormgeven.
Ik neem het mee naar huis is te zien tot en met 21 maart. Lees meer over de werken van de kunstenaar Instagram.
