Bijna vier decennia nadat Jamaica’s debuut op de Olympische Spelen van 1988 in Calgary de cultfilm Cool Runnings inspireerde, bereiden de bobsleeërs van het Caribische land zich nu voor op hun tiende Winterspelen in Italië.
Op de Olympische Winterspelen van 2026 in Milaan Cortina zal Jamaica van 15 tot en met 22 februari deelnemen aan de bobslee-evenementen voor dames en heren.
Bij de monobob voor dames wordt de groen-zwart-gele vlag gedragen door Mica Moore, een voormalige Britse atleet die van kant is gewisseld.
In de herencompetitie zal Jamaica twee ploegen inzetten. Het vierkoppige bobsleeteam zal bestaan uit Shane Pitter, Andrae Dacres, Junior Harris en Tyquendo Tracey.
In de tweemansrace zal Pitter als coureur optreden, terwijl de remman zal worden geselecteerd uit Joel Fearon, Junior Harris of Nimroy Turgott.
Ze zullen de erfenis voortzetten van hun landgenoten die in 1988 geschiedenis schreven in Calgary.
Onwaarschijnlijke prestatie
Het verhaal begint met de geschiedenismakende crew: chauffeur Dudley Stokes, remmer Michael White en duwatleten Devon Harris en Chris Stokes, het kwartet waarmee Jamaica debuteerde in de viermansbobslee.
Sommige atleten werden gekozen na een selectieproces uit deelnemers die zich voorbereidden op de Olympische Spelen van 1988 in Seoul, terwijl anderen uit de gelederen van het Jamaicaanse leger kwamen.
Achter deze onwaarschijnlijke prestatie zat George Fitch, destijds handelsattaché bij de Amerikaanse ambassade in Kingston en nog steeds beschouwd als de architect van de ‘tropische’ bobslee.
Net zo onconventioneel als het idee om Jamaica aan de wintersport te laten doen, waren de atleten zelf. White was een sprinter in het legerteam, Harris nam deel aan de 800 meter en Dudley Stokes begon zijn carrière als helikopterpiloot.
Hoewel de vierkoppige ploeg zich niet kwalificeerde voor de vierde run, hadden Jamaica’s debuut op de Olympische Winterspelen – en de persoonlijke verhalen van de betrokken atleten – al een onuitwisbare indruk achtergelaten, die zelfs de Disney-film Cool Runnings inspireerde. De film is grotendeels gefictionaliseerd, maar het is nog steeds het meest herkenbare deel van de Jamaicaanse bobsleegeschiedenis.
Het voorbeeld van deze atleten heeft ook andere landen met een warm klimaat, zoals Mexico, Puerto Rico en Brazilië, aangemoedigd om hun eigen bobsleeteams op te richten.
Het begon met een straatwagenrace
Hoewel het team nu in de Verenigde Staten traint, in Evanston, Wyoming, vonden de eerste experimenten plaats in Jamaica zelf, waar atleten explosieve starts oefenden met geïmproviseerde straatkarren in plaats van sleeën.
Tijdens het kijken naar een traditionele downhill-koetsrace kwamen Fitch en collega-ondernemer William Maloney voor het eerst op het idee om een Jamaicaans bobsleeteam te vormen, ervan overtuigd dat de grootste sportieve troef van het eiland – de sprintsnelheid van wereldklasse – kon worden aangepast aan de wintercompetitie.
De eerste trainingen, onder leiding van de Amerikaanse coach Pat Brown in de Verenigde Staten en Oostenrijk, waren uitdagend en vaak ontmoedigend.
De vastberadenheid van de atleten trok echter de aandacht van de internationale federatie, die uiteindelijk de deelname van Jamaica aan Calgary in 1998 goedkeurde.
Kort voor de wedstrijd kreeg het team een tegenslag toen bemanningslid Allen Caswell zich vanwege een blessure moest terugtrekken.
Hij werd vervangen door Stokes, een collega-sprinter die voornamelijk naar Calgary was gereisd om zijn broer Dudley, de coureur van het team, te ondersteunen.
De sportieve resultaten zijn bekend. De tweemansslee van Dudley Stokes en Michael White eindigde als 30e, terwijl de campagne van de viermansploeg op dramatische wijze eindigde met een crash tijdens de voorlaatste run – een incident dat, ondanks de teleurstelling op de baan, hielp de blijvende plaats van het team in de Olympische geschiedenis te versterken.
Jamaica’s beste resultaat ooit blijft de 14e plaats in de tweemansbobslee voor mannen op de Spelen van Lillehammer in 1994.
De afgelopen jaren heeft de evolutie van de sport – met name de introductie van de monobob voor vrouwen – echter nieuwe mogelijkheden geopend, waardoor het programma een meer gestructureerde langetermijnaanpak kon ontwikkelen.
