ENSinds hij GameCube-bezitters verbijsterde met Killer7 uit 2005, heeft de Japanse gameregisseur Suda51 de reputatie de aandacht te trekken. Van het parodiëren van de banaliteit van gamen in de open wereld met No More Heroes uit 2007 tot de samenwerking met James Gunn voor de vlezige Lollipop Chainsaw uit 2012: zijn games bieden vaak een welkome afwisseling van zielloze game-blockbusters van een half miljard dollar. Met veel enthousiasme lanceerde ik Suda’s eerste nieuwe spel in tien jaar.
Het spel begint met een briljante tekenfilm waarin onze held, Romeo Stargazer, wordt opgegeten door een zombie. Haastig opgewekt door zijn excentrieke grootvader, wetenschapper, keert Romeo terug uit de afgrond, uitgerust met nieuwe krachten, en dan gaan we. Vrijwel onmiddellijk word ik gebombardeerd met een ondoordringbare muur van gebrabbel. Dit zal de komende twintig uur zo blijven.
Romeo is nu een “dode man” – een wezen dat gevangen zit tussen leven en dood – die door de ruimte-tijdpolitie van de FBI is gerekruteerd om te voorkomen dat interstellaire criminelen de kosmos terroriseren. Onderweg zul je golven van onstuitbare zombies moeten verslaan, in deze wereld op onverklaarbare wijze bekend als ‘klootzakken’, terwijl een vrouw genaamd Juliet sporadisch in verschillende dimensies verschijnt en je dromen terroriseert in 3D uit het PS2-tijdperk, voordat je tegenover je staat als eindbaas. Als deze beschrijving klinkt alsof deze is geschreven door een kind dat zijn huiswerk niet heeft gedaan, dan spijt me dat te moeten zeggen, want zelfs nadat ik dit spel helemaal heb gespeeld, ben ik nog steeds niets wijzer.
In een interview vorig jaar noemde Suda Rick en Morty als een grote invloed op Romeo Is a Dead Man, waarbij hij moeite had om het verhaal van de game uit te leggen, terwijl hij zijn liefde voor kip-katsu omarmde en het bij ‘klootzakken’ hield. Ik bleef hopen dat er een diepere betekenis zou schuilen onder al die verbijsterende kinderachtige onzin, maar het bedriegt me nog meer.
Buiten het verhaal ziet de game zelf er in eerste instantie veelbelovend uit. Tijdens de hoofdmissies hanteer je een juridisch onderscheidend lichtzwaard terwijl je door golven van ‘klootzakken’ snijdt en speelt als een opgevoerde opvolger van de baanbrekende No More Heroes-serie. Het aanvallen en verpletteren van zombies is waanzinnig leuk, met elegante aanvallen die uitnodigen tot kleuruitbarstingen die het scherm vullen. De baasgevechten zijn leuk en gestileerd, en alles voelt bevredigend chaotisch aan. Maar terwijl de game zijn zinloze verhaal schoppend en schreeuwend naar het einde sleept, besluit de game-engine ook dat het genoeg is geweest. Ondanks dat ik het op een PS5 Pro had beoordeeld, merkte ik dat de framesnelheid regelmatig vertraagde toen ik in latere levels werd aangevallen door golven vijanden, waardoor een game die toch al fouten bevat, bijna onspeelbaar werd.
Tussen een reeks interdimensionale moorden door dwalen spelers door een charmante en retrowereld: je ruimteschip met het FBI-merk. Hier wordt alles weergegeven in 16-bits 2D-pixelkunst, terwijl je door het ruimteschip dwaalt en praat met Romeo’s scheepsmaten, waaronder een oude Romeinse god, een pratende kat en een Jamaicaanse journalist. Je kunt nieuwe items kopen, minigames spelen en planten kweken die vaardigheden verlenen die zijn geïnspireerd op de verschillende zombies die je onderweg doodt.
Eén ding dat Romeo Is a Dead Man heeft, is dat het altijd interessant is om naar te kijken. Van volledig geanimeerde tekenfilmreeksen tot PS2-tribute-polygonen en sculpturale kunst: dit is een game met meer uiteenlopende visuele stijlen dan de volledige catalogus van de meeste game-uitgevers. Maar hoewel het er in de trailers aantrekkelijk uitziet, voelt de uiteindelijke speelbare collage uiteindelijk minder door de auteur aangestuurd en lijkt het meer op een kind dat alle uiteenlopende inhoud van zijn speelgoeddoos samenvoegt.
Romeo Is a Dead Man is zeker niet voorspelbaar. Hij is in staat een verbijsterde glimlach op je gezicht te toveren, en zijn anti-establishment houding tegenover het spel zal ervoor zorgen dat diehard fans op zoek gaan naar een ironische reden om hem te vieren. Maar terwijl het simplistische plot van No More Heroes de strijd vloeiend liet verlopen en het geklets bleef rollen, voelt de uitbreiding van Romeo Is a Dead Man teleurstellend richtingloos. In plaats van zichzelf te presenteren als een kitscherig epos dat het hele universum omspant, wordt dit sciencefictionverhaal helaas verteld met alle vaardigheid van een ronddwalende dronkaard in Wetherspoons.
