Van Roberto Scucci
| Gepubliceerd
Als je iemand kent die in een worstelende band zit, of als je zelf in een band zit, en je krijgt een van die aanbiedingen die te mooi lijken om waar te zijn, dan moet je ernaar streven de stem van de rede te zijn, zelfs als iedereen in je omgeving je zal haten omdat je zo cynisch bent. Kansen waarbij je je rechten op je intellectuele eigendom in een 365-deal moet opgeven, zijn nooit wat je wilt zijn, en je zult de rest van je leven proberen je kunst terug te vorderen via dure juridische procedures. Of, als je lijkt op de worstelende punkband Suicide Disease in 2024 Director’s cutJe laadt het busje in en vertrekt naar de middle of nowhere, omdat een excentrieke videograaf heeft aangeboden om je debuutmuziekvideo gratis te regisseren.
In dit geval hoef je je eigenlijk helemaal geen zorgen te maken over auteursrechtkwesties, want alles wijst erop dat je het weekend toch niet levend zult doorkomen. Hoe graag u ook een voordelige deal wilt krijgen voor een anderszins dure onderneming, u moet nadenken over wat de aanbiedende partij bij de uitwisseling kan winnen. Misschien wilt u dit niet horen, maar soms is een schriftelijk contract of overeenkomst nodig als u uw levensonderhoud, en soms zelfs uw leven, wilt beschermen.
Een punkband die niets te verliezen heeft
Director’s cut begint met een worsteling die elke enigszins serieuze muzikant ooit in zijn hobby of carrière zal tegenkomen. De band Suicide Disease heeft zijn passieproject in een staat van verandering bevonden, vooral vanwege de rotte houding van leadzanger Jay (Tyler Ivey). Jay lijkt het soort man dat gedichten over verdriet schrijft in zijn Moleskine, maar hij beschikt niet over de woordenschat om als iets anders te klinken dan als een angstige achtsteklasser. Ook blijkt hij veel meer geld te hebben uitgegeven aan tatoeages dan aan zanglessen.
Wanneer de rest van de band, John (Greg Poppa), Menace (Brandy Ochoa) en Juan (Louis Rotsachtig Bacigalupo), confronteer hem met het lot van het project en krijg onmiddellijk ruzie over hoe verder te gaan. Jay wil meer nummers schrijven, terwijl de band meer shows wil spelen. Ze kunnen geen betere optredens krijgen totdat ze een grotere catalogus hebben, maar ze zijn te blut om de huidige show te toeren. Hierdoor blijven ze de komende tijd vastzitten in het vagevuur van de lokale band.
Wanhopig om de band bij elkaar te houden, onthult Jay dat hij een aanbod heeft gekregen om gratis een videoclip op te nemen. De man die het aanbod doet, alleen bekend als Mister Director (Louis Lombardi), heeft een aanzienlijke aanhang op sociale media en een reeks eerder werk dat suggereert dat hij misschien wel legitiem is. In een laatste wanhopige poging om de band in leven te houden, besluiten ze unaniem hun apparatuur naar het platteland van Pennsylvania te vervoeren, waar de heer Director beweert toegang te hebben tot een verlaten landhuis.
Eerlijk gezegd zijn er veel slechtere plekken
Als je ooit tijd hebt doorgebracht in een punk-locatieje weet dat je elke keer dat je de badkamer betreedt je leven riskeert en dat het podium dat is ontworpen voor vijf personen en al hun uitrusting meestal even groot is als een tweepersoonsbed. Met dat in gedachten lijkt het geen slechte klus om in een leeg landhuis te crashen, vooral niet als iemand je gratis helpt. Deze veronderstelling is wat drijft Director’s cut in een volledig ontwricht gebied.
Vrijwel onmiddellijk voelt Jay dat er iets mis is en twijfelt hij over het hele project, wat begrijpelijkerwijs alle anderen in de band irriteert, aangezien dit in de eerste plaats zijn idee was. Na beleefdheden te hebben uitgewisseld met Mr. Director en zijn handlanger Babs (Lucy Hart), besluit de band door te gaan omdat ze echt niets meer te verliezen hebben. Dat is tenminste wat zij denken.
De situatie wordt nog erger als de heer Director uitlegt dat hij van plan is elk bandlid afzonderlijk te filmen voordat hij alles samen gaat monteren in de postproductie. Terwijl elk lid op zijn beurt wacht, mag niemand anders op de set komen. Als de drums en gitaren vermoedelijk klaar zijn, wordt het pijnlijk duidelijk dat Suicide Disease enkele line-upwisselingen nodig zal hebben als er aan het einde van het weekend nog iemand ademt.
Stevig in het slasher-territorium duwend, Director’s cut het wordt snel gewelddadig, en als dat eenmaal het geval is, is er geen weg meer terug. Technisch gezien heeft Mister Director een sterke esthetische visie op video. Helaas voor de band houdt die visie in dat iedereen die in het landhuis verblijft, op steeds brutere manieren wordt vermoord. Babs is een constante bedreiging, zowel op het scherm als op de loer net buiten het frame. Meneer de Directeur zit in een rolstoel, dus zij doet het grootste deel van de fysieke arbeid, maar de dreigende bobbel in zijn broek zal u waarschijnlijk het meest van streek maken, als ik eerlijk ben.
Wees op uw hoede voor de zaken die u doet
Terwijl Director’s cut de plot is opzettelijk belachelijk en volkomen overdreven, schrijver-regisseur Don Capria baseerde het concept op zijn eigen ervaring als artiestenmanager jarenlang. Hij wilde de risico’s aanpakken waarmee naïeve jonge kunstenaars aan het begin van hun carrière worden geconfronteerd wanneer ze worden geconfronteerd met eenzijdige en uitbuitende deals. Capria brengt dat idee tot het uiterste en verandert van richting Director’s cut in een waarschuwend verhaal over de muziekindustrie en hoe gemakkelijk deze je kan opvreten als je niet voorzichtig bent met wie je vertrouwt.
Hoewel het zeer onwaarschijnlijk is dat jij of een lokale band die je kent naar een landhuis wordt gelokt en vermoord door een psychotische regisseur, is het altijd in je eigen belang om elke deal die voor jou verkeerd voelt in twijfel te trekken. Maar als je jezelf kunt weerstaan en verdedigen, wat gebeurt er dan… Director’s cutmomenteel gratis te streamen op Tubi, is het niet zo erg als het bijwonen van de show van een lokale band op dinsdagavond.
