De aflevering van de animatieserie is beïnvloed door een film van David Lynch

Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen die via de links worden gedaan.

“X-Men: The Animated Series” had in wezen drie blijvende schurken: de Sentinels, Apocalypse en Mister Sinister. (De traditionele aartsvijand van de X-Men, Magneto, was vaker wel dan niet hun bondgenoot en sloot zich zelfs aan bij het team in de revival van “X-Men ’97”.)

Sinister (ingesproken door Chris Britton) was de belangrijkste slechterik van het tweede seizoen van “X-Men”, net zoals de Sentinels in het eerste seizoen waren geweest. Sinister onderscheidt zich door zijn bleekwitte huid en haaienachtige tanden en is een onsterfelijke geneticus die gefixeerd is op de darwinistische evolutie en het creëren van de sterkste mutanten.

Gedurende het seizoen valt Sinister de X-Men op meerdere fronten aan. Hij ontvoert Cyclops (Norm Spencer) en Jean Gray (Catherine Disher) om hun DNA te verzamelen; herleeft de overleden X-Men Morph (Ron Rubin), vermoord in de pilot-aflevering van de serieen hersenspoelt Morph om zijn vrienden aan te vallen; hij lokt ook professor X (Cedric Smith) en Magneto (David Hemblen) naar het Savage Land, waardoor de X-Men hun leider wordt ontnomen.

Toch duurde het tot de voorlaatste aflevering van de show voordat “X-Men” dieper inging op de oorsprong van Sinister. Je kunt waarschijnlijk raden dat “Sinister” niet zijn geboortenaam is, en de aflevering “Descent” onthult inderdaad dat dit niet het geval was. Hij was ooit Nathaniel Essex, een wetenschapper uit de 19e eeuw die geobsedeerd was door het bevorderen van de menselijke evolutie. Essex paste zijn genen aan zodat zijn lichaam zou genezen van elke ziekte (zelfs veroudering) en accepteerde gewillig de afwijzing van zijn experimenten door mensen als “sinister”.

“Descent” speelt zich bijna volledig af in het verleden, zonder dat er X-Men in zicht is. De enige connectie met hen is de held van de aflevering: dokter James Xavier, een voorouder van professor “Eerder in X-Men: The Making of an Animated Series”, vergelijkt ‘Descent’ met een ander verhaal dat zich afspeelt in het 19e-eeuwse Engeland en dat ‘freaks’ en hun uitbuiting volgt: de film ‘The Elephant Man’ uit 1980 van David Lynch.

In tegenstelling tot ‘Descent’ is ‘The Elephant Man’ gebaseerd op echte geschiedenis. De echte Olifantenman, Joseph Merrickhij stond als zodanig bekend vanwege zijn uiterlijk; zijn hoofd was bedekt met tumorachtige gezwellen en zijn rechterarm was om te beginnen nutteloos. (Debatten over de ziekte van Merrick gaan doormaar één hoofdverdachte is een groeistoornis, het Proteus-syndroom.)

In zijn korte leven (1862-1890) werd Merrick ontmaskerd als een carnavalsmonster en werd hij vaak behandeld alsof hij niet eens een mens was, ook al was hij net zo slim en vriendelijk als ieder ander. David Lynch’s “The Elephant Man” vertelt het verhaal van Merrick’s leven. Hernoemd John Merrick werd gespeeld door John Hurt, die de make-up van Christopher Tucker zo goed draagt ​​dat je het zou geloven Ik ben naar Merrick zelf kijken, geen recreatie.

Merrick, vastgehouden in het ziekenhuis door Dr. Frederick Treves (Anthony Hopkins), zwijgt tijdens de openingsscènes van de film. Wanneer hij zijn intellect openbaart, schokt hij zowel personages als publiek die niet bekend zijn met zijn geschiedenis, waarmee hij degenen aanklaagt die aannamen dat Merricks uiterlijk betekende dat hij ‘inferieur’ was. Merrick wordt op zijn best nog steeds als een curiosum behandeld door sommige Britse aristocraten, die geamuseerd lijken dat het wezen voor hen een menselijke ziel bevat.

“The Elephant Man” is opgenomen in zwart-wit, net als Lynch’s vorige film, “Eraserhead” – de kleuren voegen grimmigheid toe en lijken passend bij de periode. Toch is ‘The Elephant Man’ een van Lynch’ meest toegankelijke films (ook al heeft het hetzelfde hart als zijn meer surrealistische films). Zijn zijn enige film die geschikt – en waarschijnlijk essentieel om te zien – voor kinderen is. De film zal hen belangrijke lessen leren over het respecteren van anderen die anders zijn, net zoals elke X-Men-tekenfilm of -strip zou kunnen hopen.

In “Descent” speelt Sinister de rol van Doctor Treves bij de adoptie van circusfreaks. In tegenstelling tot Merricks redder behandelt Sinister zijn ‘kinderen’ echter als proefdieren. Wanneer de gemuteerde creaties van Sinister worden vrijgegeven, kunnen ze hun krachten niet beheersen. Al snel vormt zich een woedende menigte, die voorafschaduwt hoe mutanten 100 jaar later gevreesd en gehaat zullen worden.

James Xavier, hoewel zelf geen mutant, treedt naar voren als voorstander van mutanten. Xavier vindt een van de mutanten, een Ierse immigrant genaamd Thomas Flannery, die in een kerk bidt voor verlossing; Flannery gooit vlammen, die mensen interpreteren als hellevuur. Xavier verzekert Flannery dat God van hem houdt. (Dit was niet de eerste keer dat “X-Men” religie aanpakte – ‘Descent’ benadrukt ook de weerslag op de evolutietheorie van Charles Darwin, die in tegenspraak was met religieuze theorieën over intelligent ontwerp.)

“Descent” maakt gebruik van een gimmick waarbij Xavier Sinister achtervolgt en zijn fantastische verhaal vertelt aan een Scotland Yard-officier. De aflevering suggereert dat Jack the Ripper een van de creaties van Sinister was. Tussen dat en de gekke wetenschap heeft de aflevering vergelijkbare beats als ‘Frankenstein’. Maar terwijl Frankensteins achtervolging van zijn monster hen uiteindelijk allebei vernietigde, concludeert James Xavier dat iemand anders Sinister zal moeten verslaan.

Professor Omdat het de voorlaatste aflevering was, was “Descent” ironisch genoeg Sinister’s laatste optreden in “X-Men”.

“X-Men ’97” bood een grotere uitbetaling, omdat Sinister een van de belangrijkste antagonisten van het eerste seizoen is. Voortzetting van zijn obsessie met Cyclops en Jean, Sinister heeft de laatste gekloond om Madelyne Pryor / the Goblin Queen te creërenEN hij werkte samen met Bastion (Theo James) om Genosha te vernietigen. Het seizoen eindigde toen Sinister zijn onsterfelijkheid verloor en zijn ware ouderdom liet zien, maar is dit echt het einde voor Nathaniel Essex? De tijd zal het leren.