Dries Van Noten transformeert zijn cultgeur in de kunst van het porselein

Deze maand, Dries Van Noten viert zijn geliefde cultgeur Soie Malaquais door deze te transformeren in een serie verzamelbare sculpturen. Het huis werkt samen met Bouke De Vries – de Nederlandse kunstenaar die bekend staat om het transformeren van keramische fragmenten in uitgebreide barokke reconstructies – om vijf unieke ‘meesterwerkflessen’ te creëren.

Soie Malaquais is een van de meest geliefde geuren van Dries Van Noten. Het werd uitgebracht in 2022 en werd ontworpen om het ‘tastbare genot’ van zijde op te roepen: een warm en omhullend kastanjeakkoord, versterkt door roos, zwarte bessen en kardemom. Even onderscheidend is het flesje: net als de rest van de Dries-geurcollectie is het een object op zichzelf, met een gekleurd glas en een porseleinen voet geïnspireerd op het blauw-witte Delftse aardewerk.

Hoewel De Vries erop wijst dat hij al heel lang fan is van Dries Van Noten, was dit uitstapje naar de parfumwereld nieuw terrein. “Ik draag nooit parfum”, zegt ze lachend, terwijl ze tegen me praat vanuit haar studio in West-Londen. Desondanks benaderde het merk hem, aangetrokken door zijn nauwgezette blik, zijn liefde voor duurzaamheid en zijn openlijke omarming van imperfectie. “Ze gaven me volledige carte blanche”, herinnert hij zich. “Ze zeiden tegen mij: ‘Doe wat je wilt doen.’” De enige vereiste was dat hij vijf unieke flessen moest maken, plus enkele extra stillevensculpturen voor boetieks in Londen en New York.

Binnen deze parameters werkte De Vries intuïtief, waarbij hij zichzelf overgaf aan de fragmenten die voor hem lagen. “Ik maak geen tekeningen”, zegt hij. “Ik weet niet waar het zal eindigen… De fragmenten in mijn hand bepalen de ontwikkeling van het ding.” Hij verzamelde materialen door online aanwijzingen te volgen, waarbij hij prioriteit gaf aan ongebruikelijke stukken die gemakkelijk over het hoofd werden gezien, van bescheiden keramiek tot fragmenten van een 17e-eeuws scheepswrak.

De resulterende werken zien eruit als verwrongen, theatrale variaties op de originele Soie Malaquais-fles. Elk stuk begint met dezelfde blauw-witte porseleinen basis, die gevangen lijkt te zitten in het midden van de breuk: de fragmenten openen zich en transformeren in nieuwe silhouetten, de breuken opzettelijk zichtbaar. De kunstenaar vertrouwt op een taal van breuk en reparatie, waarbij hij gebruik maakt van de Japanse Kintsugi-techniek, waarbij hij scheuren repareert met goudlak, zodat ze worden benadrukt in plaats van verborgen.

Deze liefde voor imperfectie komt overeen met parfumeur Soie Malaquais Maria Salamagnazijn eigen filosofie. “Ik stop ook imperfectie in mijn werk”, zegt hij. “Als je een parfum maakt dat geen ongelukken bevat, vertel je het verhaal niet.” Zonder dat ‘iets’, betoogt hij, wordt de geur anoniem: ‘Als alles perfect is, dan word je iedereen. Je geeft je geur niet echt een persoonlijkheid.’ Dat essentiële detail beschrijft hij als een bewust teken van schoonheid. “Ik draag dit altijd een beetje nieuw in de geur, gewoon om er zeker van te zijn dat het anders is”, zegt hij. In Soie Malaquais is dat kenmerkende, destabiliserende haakje kastanje – een zeldzaam akkoord bij het maken van parfums.

“Het is voor ons parfumeurs erg moeilijk om de tijd stil te zetten, omdat parfum vergankelijk is; we kunnen het niet in een doos stoppen”, voegt hij eraan toe. “We kunnen het niet fotograferen. We kunnen het niet tekenen.” Het zien van de reactie van De Vries voelde als een zeldzame vertaaldaad. “Ik vond het geweldig dat ik het werk van Bouke kon zien”, zegt hij. “Ik hou van imperfectie die mooi wordt.”