De recente poging om plastic onder controle te krijgen komt waarschijnlijk voort uit twee samenvallende krachten. De eerste is zichtbaarheid. Jarenlang wordt een groot deel van het Amerikaanse plastic afval naar het buitenland verscheept. Toen China in 2018 de import van plastic afval uit het buitenland drastisch beperkte, werden gemeenschappen in de Verenigde Staten gedwongen om de accumulatie van het materiaal in eigen land aan te pakken. Het recyclen van vervuiling was niet langer uit het oog en uit het hart.
De tweede is wetenschap. Een groeiend aantal onderzoeken heeft de potentiële gezondheidseffecten van anderszins onzichtbare plasticvervuiling aangetoond. Er zijn microplastics gevonden tot 83% van het kraanwater wereldwijd maar ook in de bodem, in de lucht en zelfs menselijk bloed stroomt EN hersenweefsel (hoewel sommige de studies zijn betwist).
“Vooral in de Amerikaanse samenleving willen we niet aan afval denken… En omdat we niet aan afval willen denken, gebeuren er allerlei slechte dingen in die sector van de economie.” zei Sherry. “Ik denk dat het de manier waarop mensen erover denken echt heeft veranderd, omdat het is veranderd van een probleem van ‘Het is slecht, maar het is daarbuiten in de wereld’, naar ‘Dit is een probleem dat in mijn lichaam terechtkomt en me mogelijk ziek maakt.’”
Naarmate de rechtszaken zich uitbreiden, besteden fabrikanten meer aandacht aan hun labels, zegt Christopher “Smitty” Smith, procesadvocaat en procesadvocaat bij Saul Ewing. Veel bedrijven denken nu twee keer na over het labelen van hun producten als recyclebaar, biologisch afbreekbaar of composteerbaar, of onderzoeken partnerschappen met lokale overheden om beschuldigingen van misleidende marketing te voorkomen, zei hij.
Het probleem, zegt Smith, is dat de recyclinginfrastructuur in het hele land sterk varieert. Dit maakt het moeilijk voor bedrijven om een product dat gemakkelijk stads- en staatsgrenzen overschrijdt nauwkeurig te labelen. Een Californische wet vereist dat producten die als recyclebaar zijn geëtiketteerd, in ongeveer 60 procent van de staat in aanmerking moeten komen voor recyclingprogramma’s.
“Als je met een aantal NGO’s om de tafel zou gaan zitten, zou je de indruk krijgen dat er een gezamenlijke inspanning is om de vervuiling te bestrijden, en dat is gewoon niet het geval,” zei Smith. “De realiteit is dat deze fabrikanten proberen binnen een commerciële markt te werken om een product op de markt te brengen dat doet wat ze willen, maar dat soort effecten niet heeft.”
Gemeenten ondernemen op hun beurt juridische stappen tegen fabrikanten in een poging te zorgen voor een uniforme manier om plasticvervuiling te reguleren. Maar de verantwoordelijkheid bij de producenten leggen – een model dat bekend staat als uitgebreide producentenverantwoordelijkheid – is een oplossing die wellicht moeilijk te vinden is, omdat het inhoudt dat de plastic geest weer in de fles wordt gestopt.
Maar het is al eerder gedaan. Duitsland introduceerde in 1990 het Groene Punt-programma, waarbij fabrikanten werden verplicht de inzameling en recycling van verpakkingsafval te financieren. Sindsdien is het erin geslaagd de recycleerbaarheid te vergroten. Een onderzoek uit 2023 heeft dit ontdekt ruim 94% van alle verpakkingen die in 2019 op de Duitse markt zijn gebracht, werd ingezameld voor recyclingen uiteindelijk werd meer dan 71% gerecycled.
Als een van de lopende rechtszaken in de Verenigde Staten succesvol zou zijn, zou dit een precedent kunnen scheppen voor lokale fabrikanten die met soortgelijke verplichtingen te maken krijgen. Of denk op zijn minst twee keer na over de materialen die ze in de wereld hebben gebracht.
