“I Ik dacht dat je dood was”, zijn de eerste woorden die je zult horen van de kinderhoofdrolspelers van deze horror-puzzelplatformgame. Het is het eerste teken dat de dingen al lang voordat je hier arriveerde al fout gingen. Terwijl ze donkere golven en verlaten stedelijke omgevingen verkennen in een roeiboot, zoeken ze naar hun verloren vrienden in een wereld van boze, misvormde entiteiten. Terwijl de kinderen worstelen met hun meer dan levensgrote angsten, zul jij dat ook doen, maar je hebt tenminste de mogelijkheid om coöp te spelen als je iemand bij je wilt hebben op de bank om de verschrikkingen onder ogen te zien.
Begin jaren 2000 was de oneerbiedige gamingblog Old Man Murray een pionier op het gebied van ‘kassa-auditsysteem“. De regel was simpel: hoe eerder de speler zijn eerste houten kubus van gruwelijke middelmatigheid tegenkwam, hoe minder inspirerend het spel was. Door deze methode voor 2026 te updaten, hebben we een aantal nieuwe kanshebbers: hoe lang duurt het voordat je langzaam door een gat glijdt, een metgezel op een hoge rand duwt zodat hij je omhoog kan trekken, of vervelend een mechanisme verdraait met de analoge stick? Reanimal haalt al deze treffers binnen de eerste 20 minuten, en op dat moment na zes uur rollen credits voelt het alsof ontwikkelaar Tarsier de laatste druppels interactieve nieuwigheid uit zijn formule van luchtige verkenningspuzzels, gespannen maar eenvoudige stealth en gruwelijke achtervolgingen heeft geperst. Toch is dit grimmige verhaal nog steeds moeilijk neer te leggen.
Van Tarsio Kleine nachtmerrie-spellen worden terecht geprezen om de manier waarop hun enorme, overdreven werelden een verontrustende spiegel voorhouden aan de gedachten en angsten van een kind. De volwassenen zijn slungelig en angstaanjagend; het werk is bizar; de bureaucratie is verontrustend. Reanimal put uit dezelfde bron van angst, maar met af en toe riffs die op gespannen voet lijken te staan met kinderlijke hulpeloosheid, zoals de momenten waarop kinderen een tank besturen of een grote bazooka zien toeteren.
De versleten, wereldvermoeide architectuur ziet er charmant en ellendig uit, met zelfverzekerde cinematografie en opvallende schaal. Het beton en staal kraken pijnlijke verhalen van verval en onheil. Het protagonistenpaar baant zich een weg door afbrokkelende schotten, een vervallen weeshuis en een bos dat zo donker en dicht is dat de dageraad als concept een fantasievolle mythe lijkt. Verduisterde kruipruimtes verbergen momenten van rust in de vorm van dwaze en verdrietige geheimpjes, wat bewijst dat zelfs je ergste nachtmerrie draaglijker is met een verkeerskegel op je hoofd.
Als je hun zelfvertrouwen en vindingrijkheid ziet, krijg je het gevoel dat deze jongens al een hele tijd met een hel te maken hebben. Maar het zijn nog kinderen. Je zwaait onhandig met een koevoet naar gigantische meeuwen of neemt een pauze om een roestige glijbaan te gebruiken. Je interpreteert de voetstappen van je grootmoeder door een ondergelopen kelder, sluipend in de tijd met het gerinkel van wasmachines om het geluid van je bewegingen te verbergen voor de afschuwelijke, slungelige aanwezigheid op slechts een paar meter afstand. Liefdevol geanimeerde details verlichten de duisternis; kinderen helpen elkaar en stof zichzelf af na een val, en bedden trillen als je erop springt. Een aansteker en een lamp om verdriet te verdrijven bieden kleine troost, maar toch troost.
En ja, het handjevol opmerkelijke momenten dat je doorbrengt met het rennen voor of vechten tegen gigantische wezens is spectaculair. Ik zal een pelikaan nooit meer de rug toekeren zolang ik leef. Reanimal geeft voortdurend aanwijzingen voor meeslepende mysteries rond de aard van de wereld en de plaats van de kinderen daarin. Het is dan ook een schande dat het zijn schijnbare wankelheid opblaast bij het heroveren van de onderbuikgevoelens van de finale van Little Nightmares II.
In een vroege scène kruip je door een vervallen theater terwijl een projector door griezelige beelden flitst. Reanimal vertrouwt ook op een celluloidrol met duistere mooie scènes: ze zijn op zichzelf onmiskenbaar memorabel, ze vormen gewoon geen bijzonder overtuigend geheel.
