Als je een millennial bent zoals ik, of jonger, is het misschien ondenkbaar dat je je dat kunt voorstellen Clint Eastwood’s meest succesvolle film is eigenlijk die waarin ze samen met een orang-oetan schittert, maar het is waar!
Bij de release in 1978 werd de actiekomedie Hoe dan ook, maar los het was de meest winstgevende film van Clint Eastwood tot nu toe. Ik weet het toch? Vuile Harry? Vergeet het! Westerns van Sergio Leone met Clint? Nee! Zijn Hoe dan ook, maar losman, hoe was het enorm succes aan de kassa.
Dat vind ik grappig, aangezien de film door mijn generatie enigszins in de vergetelheid is geraakt. Als filmfan had ik er duidelijk van gehoord, maar vooral als een soort smet op de carrière van Eastwood de niet-traditionele western, Verf je wagen. Maar na het gezien te hebben, ben ik er dol op! Dit is waarom.
Ik weet dat het een goedkope lach is, maar ik moet altijd giechelen als de orang-oetan in beeld is
Het perceel van Hoe dan ook, maar los Eerlijk gezegd hoeft er niet eens een orang-oetan te zijn, maar dat is zoveel beter. Clint Eastwood speelt een vrachtwagenchauffeur/bokser met blote knokkels genaamd Philo Beddoe, en zijn vriend Orville (Geoffrey Lewis) regelt gevechten voor hem. Op een nacht wordt Philo verliefd op een zwoele countryzangeres genaamd Lynn (Sondra Locke), maar ze verdwijnt en Philo zoekt haar.
Simpel, toch? Dat is zo, maar om de een of andere reden – waarschijnlijk omdat aap + film = plezier – wordt het personage van Eastwood gecombineerd met een orang-oetan genaamd Clyde (wiens echte naam Manis was). De reden hierachter is dat Philo Clyde voor zich heeft gewonnen na een gevecht, en daarom is de orang-oetan sindsdien bij hem. Hoewel het gezicht van Eastwood het belangrijkste is op de poster, is Clyde de echte ster van de film. Deze orang-oetan heeft dagenlang persoonlijkheid, en als hij geen bier drinkt, geeft hij nazi-motorrijders de vinger (waar ik het later over zal hebben).
Terwijl ik door de films op TCM bladerde, aarzelde ik om deze film te bekijken. Ik hou van films Graag OnvergeeflijkEN Het goede, het slechte en het lelijkeen ik hou bijvoorbeeld ook van veel van de films die Eastwood regisseerde Mystieke rivierEN het juweeltje Vogelwaar ik onlangs over schreef. Het idee om naar zijn ‘apenfilm’ te kijken leek mij dus niet erg aantrekkelijk. Maar toen begon ik eraan en lachte vrijwel onmiddellijk, want de formule aap + film = grappig IS ECHT WAAR.
Elk moment dat ik samen met Clyde en Eastwood doorbracht, deed me ongecontroleerd lachen, en nu ik ook Hebben om het vervolg te zien, Op alle mogelijke manierenomdat ik dol ben op deze combinatie. Ze zijn fantastisch!
Clint speelt een bokser met blote knokkels. Wat moet je nog meer weten?
Eastwood – tenminste Mijn generatie – heeft altijd bekend gestaan als een stoere kerel. Hij is de man die tuurt en zich afvraagt of de boef voor hem geluk heeft (nou ja, dat doet het?). Natuurlijk deed hij dat niet Altijd speelt met stoere jongens, maar vergelijkbaar met hoe Sylvester Stallone ze zullen voor een bepaalde generatie altijd Rocky en Rambo zijn, Clint zal altijd The Man With No Name en Dirty Harry zijn.
Het is dus logisch dat deze film van Philo Beddoe een man heeft gemaakt. En wat is er ‘mannelijker’ dan shirtloos boksen met blote knokkels? (Ik vraag dit uiteraard voor de grap sinds ik het zag Vechtclub en ving de homo-erotische nuances op). Hoe dan ook, een groot deel van de film bevat close-ups waarin hij jongens in het gezicht of de buik slaat, en dan bedoel ik VEEL van de film.
Sterker nog, als je deze film ging zien toen hij voor het eerst uitkwam en je wilde zien hoe Eastwood kinderen sloeg, en alleen door jongens te slaan, dan zou je waar voor je geld hebben gekregen, want ik ben daar ALS veel vechtscènes in deze film…misschien zelfs te veel. Er zit veel actie in deze actie komedie en zoals ik al eerder zei, dit had gewoon een boksfilm met blote knokkels kunnen zijn.
Met de toegevoegde bonus van Clyde’s aanwezigheid krijg je echter ook veel gelach. Eerlijk gezegd is het altijd een goed moment. En dan heb ik het nog niet eens over de neonazi’s gehad!
Er zijn hier neonazi-motorrijders… voor komische opluchting
Eastwood doet het serieus film. Een baby van een miljoen dollar? Man, Maggie’s dood breekt mijn hart. Gran Turijn? Trieste dingen. Hetzelfde met Onvergeeflijk. Ik heb altijd de neiging om een traantje te laten bij de dood van Ned. Dus als hij ooit een film zou regisseren over een neonazistische motorbende, zou het waarschijnlijk een tranentrekker zijn.
Eastwood regisseerde echter niet Hoe dan ook, maar los. James Fargo deed het. Hier zijn neonazistische motorrijders, maar het is een grap! Een complete en volslagen grap. Philo geeft zelfs helemaal niets om hen, en realiseert zich niet eens dat ze een vendetta tegen hem hebben nadat hij hun motorfietsen heeft meegenomen en verkocht om zijn vriendin geld te geven.
Onder leiding van John Quade als een man genaamd Cholla, heet de bende The Black Widows en ze hebben allemaal bijpassende tatoeages en jassen met een afbeelding van een zwarte weduwe-spin. En neem dit. De manier waarop ze Philo uiteindelijk ontmoeten, is omdat twee bendeleden hem en Clyde belachelijk maken bij een controlepost, en Philo zo boos wordt dat hij ze in zijn vrachtwagen achtervolgt… gedurende ongeveer vijf volle minuten schermtijd! Uiteindelijk gaan de twee motorrijders een wasstraat binnen (op fietsen!) om te ontsnappen, en stappen uiteindelijk in de trein. Het is gewoon een totale ramp.
Maar het grappigste is dat Cholla ontsteld over zijn gezicht blijft wrijven over hoe incompetent zijn ondergeschikten zijn. Vrijwel iedereen slaat ze in elkaar, en als ze het uiteindelijk met Clyde en Philo eens worden, is het bijna als een Bennie Heuvel hij maakt grapjes over hoe belachelijk het is. Het is zo dom.
Het ‘liefdesverhaal’ neemt een aantal interessante en onverwachte wendingen
Oké, dus ook al heb ik het gehad over boksen met blote knokkels, neonazi-motorrijders en de orang-oetan, ik heb het nog niet over het ‘liefdesverhaal’ gehad, en dat is misschien wel het meest interessante aspect van deze film.
Ik zet ‘liefde’ tussen aanhalingstekens omdat deze film iets heel anders blijkt te zijn dan je in eerste instantie dacht dat het was. Zoals gezegd houdt Philo van een countryzanger, en het LIJKT alsof hij haar ook leuk vindt. Wanneer hij echter verdwijnt, weten we dat hij dit eerder heeft gedaan, maar Philo weet dit niet. Hij denkt gewoon dat ze is ontvoerd of zoiets, en is op zoek naar haar.
Het enige is dat ze niet gevonden wil worden. Ze heeft de hele verdwijning in scène gezet en is eigenlijk behoorlijk geschokt als Philo haar uiteindelijk opspoort. Hoewel ze een zielige scène tegen hem maakt, schreeuwt ze tegen hem en begint ze hem te slaan als hij terugkomt om haar te zien, en vraagt ze hem waarom hij zo verdomd volhardend moet zijn.
Het is een wending die ik absoluut niet zag aankomen en die de film nog sterker maakt. Uiteindelijk is dit geen geweldige film, maar ik ben er nog steeds dol op. Ik weet dat veel mensen het waarschijnlijk niet zouden overwegen een van Eastwoods beste filmsmaar ik doe het. Nu moet ik gewoon het vervolg zien!
Heb jij dit pareltje uit de jaren ’70 gezien? Ik hoor graag jouw mening!
