Mako SylvesterDe raadselachtige foto’s dragen lagen van mysterie en introspectie met zich mee. Staande in curieuze blokvormige achtergronden en verspreid over tweedimensionale velden van kleur en textuur, vloeien zijn onderwerpen naadloos over in verhalen waarin elk detail een bedoeling heeft.
Geïnspireerd door de kunstgeschiedenis, de referenties van de Milanese kunstenaar Surrealisme en groteske kunst door het gebruik van clair-obscur-effecten door de verkenning van licht en contrasterende aardetinten. Net als bij surrealistische schilderijen uit de 20e eeuw duiken Makó’s beelden in verontrustende sferen en roepen ze een droomachtig gevoel van grenzeloze verbeelding op. Het is niet verrassend dat de fotograaf ooit schilder was en heeft gesuggereerd dat deze impulsen een onbewust eerbetoon kunnen zijn aan zijn voorgaande hoofdstukken.
Het mysterie manifesteert zich in Makó’s foto’s via een tactiliteit die moeilijk te detecteren is. Subtiele maar stemmige elementen – zoals korrel en de halo rond momenten van helderheid – wijzen op de mogelijkheid dat filmische kwaliteiten worden bereikt door middel van chemische reacties, in plaats van digitale manipulatie. Hoewel de fotograaf zijn specifieke postproductietechnieken niet prijsgeeft, legt hij uit: “Ik zou het geen geheim noemen, maar eerder een onorthodox proces… degenen die de geschiedenis van de analoge fotografie begrijpen, zouden waarschijnlijk kunnen herkennen wat ik doe.”
Makó’s sterke gevoel voor stijl kan worden toegeschreven aan zijn uitgesproken mise-en-scène, bestaande uit handgemaakte rekwisieten gemaakt van gerecyclede materialen, zorgvuldig geconstrueerde theatrale decors en gedurfde maar vaak sculpturale kledingstukken die visuele interesse toevoegen door langwerpige lijnen en overdreven silhouetten. De kunstenaar benadrukt vaak designerstukken van Schapiarelli, Maison Margiela, Prada, Bottega en anderen, maar heeft ook samengewerkt met meer commerciële namen, zoals Zara en, meer recentelijk, Adidas.
“Als we de studio binnenkomen, stapelt alles wat mijn team en ik hebben voorbereid, zoals rekwisieten, kostuums en tekeningen, zich op in één kamer”, vertelt Makó in een gesprek met Artribueren. “Ik zie graag alles samenkomen. Want wat we ons vooraf voorstellen, wil niet altijd overeenkomen met de manier waarop we het hadden gepland.”
Een van de meest opvallende motieven in de afbeeldingen van de kunstenaar is een doos. Dit kubusvormige element verschijnt in vele vormen: een besloten ruimte waarin modellen staan, de herhalende vormen waaruit geruite vloeren bestaan, op het huis geïnspireerde hoofdtooien, of, meer recentelijk, de evolutie ervan naar een tweedimensionaal compositorisch element in speelse platgelegde foto’s. “Voor mij is de box zowel een beperking als een bevrijding”, merkt Makó op. “Het centraliseert de host en versterkt deze, waardoor wordt voorkomen dat energie zich over het frame verspreidt.”
Hoewel de formeel geometrische kenmerken van de doos zich lenen voor een evolutie van orde, structuur en begeleiding, omarmt de fotograaf ook enthousiast spontane momenten, waarbij hij uitlegt dat “controle beelden koud en berekend maakt, waardoor veel betekenisloos overblijft. Een opname moet ademen, moet evolueren en zelfs degenen die hem maken shockeren.”
Terwijl Makó regelmatig samenwerkt met een reeks beroemde beroemdheden – zoals Elle Fanning, Bad Bunny, Michelle Yeoh, Willem Dafoe, Cate Blanchett en meer – bezit hij een uniek vermogen om de sluier van roem te overstijgen en zelfs de meest herkenbare gezichten behendig te vertalen naar iets geheel van hemzelf. Hij deelt: “Ik behandel beroemdheden niet anders dan wie dan ook. We komen de kamer binnen als gelijken. De set is geen hiërarchie, het is een ruimte waar we samenwerken.”
Lees meer vanaf de fotograaf Instagramen je zult zijn afbeeldingen vinden gepubliceerd in de edities van Vogue, The Cut, Acnepapier, Vanity Fair, GQ, en meer.
