‘Goat’-recensie: jonge kijkers verdienen meer inspirerende sportfilms

We hebben geanimeerde dieren hun hart zien zingen in de ‘Sing’-films. We leerden over “Het geheime leven van huisdieren” (tweemaal). En we bezochten ze in “Zootropolis” (ook twee keer). Nu zullen we ze basketbal zien spelen. “Capra”, geproduceerd door Golden State Warriors-wonderkind Stephen Curryis weer een underdogverhaal over het volgen van je dromen, verpakt in een sportfilm met cijfers. Het lijkt op meerdere fronten volkomen onorigineel.

De eerste speelfilm van televisieanimatieveteraan Tyree Dillihay, gebaseerd op een scenario van Aaron Buchsbaum en Teddy Riley, neemt het populaire acroniem GOAT (Greatest of All Time) in zijn meest letterlijke vorm en volgt een jonge antropomorfe geit die ernaar streeft om beroemd te worden. DE GEIT.

Will, ingesproken door Caleb McLaughlin, is een levenslange fan van roarball (de basketbalversie van deze film) en droomt ervan om voor het team uit zijn geboortestad, Vineland, te spelen. Haar bewondering voor de sport wordt belichaamd door Jett Fillmore (Gabrielle Union), de meest getalenteerde speelster van Vineland, die het hele team op haar schouders draagt: ze wil alle glorie van de overwinning voor zichzelf.

De wereld van “Geit” is verdeeld tussen “klein” en “groot” (in tegenstelling tot “Zootropolis” waar de scheiding ligt tussen roofdieren en prooien). Will beschouwt zichzelf als ‘medium’, maar in de ogen van professionele roarballspelers is hij klein. Maar nadat hij viraal is gegaan vanwege de dappere uitdaging van Mane Actress (Aaron Pierre), een van de grootste sterren van de sport die twee keer zo groot is, krijgt Will de kans om in de grote competities te spelen.

Het is de verdienste van de auteurs dat roarball een behoorlijk inclusieve sport is. Er zijn geen genderteams, noch enige discriminatie op basis van soort. Will is misschien wel de eerste ‘kleine’ die opgroeit, maar dat komt voort uit publieke vooroordelen, niet uit regels die dieren zoals hij verbieden te spelen.

Wanhopig op zoek naar onmiddellijke relevantie (zoals veel animatiefilms tegenwoordig), is ‘Goat’ doorspekt met onzinnige internetreferenties, van cryptocurrencies tot online memes. Sportfans zullen echter specifieke toespelingen tegenkomen, zoals controversiële persconferenties en zelfs de kiss cam. Luid en dynamisch van begin tot eind weerspiegelt “Goat” inderdaad de hectische dynamiek van basketbal, maar het blijkt al snel een suikerstorm zonder veel inhoud.

Zodra Will zich bij het team voegt, krijgt hij de les ‘Ontmoet nooit je helden’, omdat Jett het gevoel heeft dat hij zijn positie overneemt. De vijandigheid van zijn kant zorgt voor spanning totdat Will zijn persoonlijke reden onthult om het spel te spelen. De emoties zijn hier niet complex, maar wel oprecht, dankzij de manier waarop McLaughlin en Union levensgrote persoonlijkheden oproepen met hun vocale optredens.

Ondertussen voelen Wills andere teamgenoten – een neushoorn, een giraffe (gespeeld door Curry zelf), een struisvogel en een Komodovaraan – zich niet onderscheidend genoeg van de cast van andere animatieprojecten zoals ‘Sing’. Elk lid van het assortiment heeft zijn eigen eigenaardigheden, waarvan sommige je af en toe aan het lachen maken: Archie (David Harbour), de neushoorn, heeft twee komisch gewelddadige dochters.

Het valt niet te ontkennen dat “Goat” een levendige esthetiek heeft, maar dat alleen kan de tekortkomingen niet overschrijven. In 2018 verbaasde Sony Pictures Animation de industrie toen “Spider-Man: In het Spider-Vers” introduceerde een aanpak die 3D-CGI combineerde met traditionele handgetekende animatie. Deze combinatie van technieken maakt ‘Geit’ niet meer bijzonder uniek.

Wat visueel het meest indrukwekkend is aan ‘Goat’ is de manier waarop de natuurlijke wereld opgaat in de stedelijke omgeving. Vineland, de buurt van Will, is in feite bedekt met wijnstokken en toch lijkt de vegetatie organisch geïntegreerd in de infrastructuur. Elke game speelt zich af in een ander ecosysteem. De finale speelt zich bijvoorbeeld af tussen gebarsten vulkanisch gesteente en lava. Er is opmerkelijk vakmanschap en zorg besteed aan het creëren van deze achtergronden voor de actie.

Een mix van boeiende beelden en formeel schrijven, ‘Goat’ stelt teleur omdat het elk verwacht pad volgt naar een triomfantelijke conclusie. Het uitgangspunt had een kindvriendelijke lezing van mislukking kunnen bieden, waardoor de uitweg uit tegenslagen er niet gemakkelijker op wordt. Als pratende dieren gebruikt blijven worden als surrogaten voor menselijke ervaringen – vooral voor jonge kijkers – zou enige nuance op prijs worden gesteld.