Noot van de redactie: GeekWire publiceert gastinzichten om geïnformeerde discussies te bevorderen en een diversiteit aan perspectieven te benadrukken over kwesties die de technologie- en startup-gemeenschap vormgeven. Als u geïnteresseerd bent in het indienen van een gastcolumn, kunt u een e-mail sturen naar tips@geekwire.com. Inzendingen worden door ons redactieteam beoordeeld op relevantie en redactionele normen.
De staat Washington is opnieuw verwikkeld in een gevecht over belastingen. De activiteits- en werkgelegenheidscijfers nemen toe. De loonbelasting is verhoogd. De onroerendgoedbelasting blijft stijgen. De Climate Commitment Act heeft de dagelijkse kosten doen stijgen. Nu komt het het gezinsverzoek om inkomstenbelasting. Elk debat volgt hetzelfde patroon: is belastingheffing eerlijk? Is het legaal? Is het vooruitstrevend genoeg?
Dat schot is het probleem.
Washington debatteert over belastingen één voor één, alsof elke belasting op zichzelf bestond. Dat doen ze niet. Wat voor gezinnen, werknemers en werkgevers van belang is, is de totale last, hoe deze is gestructureerd en of het systeem een samenhangend plan weerspiegelt. Volgens deze maatstaf faalt Washington.
Voorstanders van een inkomstenbelasting beweren dat het staatssysteem te regressief is. Ze hebben gelijk. De staat leunt zwaar op consumptie- en bedrijfsbelastingen, die uiteindelijk resulteren in hogere prijzen en lagere lonen. Gezinnen met lage en middeninkomens betalen uiteindelijk een groter deel van hun inkomen dan gezinnen met hogere inkomens. Het toevoegen van progressiviteit, zo wordt betoogd, zou het systeem eerlijker maken.
Tegenstanders antwoorden dat politici er niet op kunnen vertrouwen dat ze stoppen bij ‘slechts één belasting’. Ze waarschuwen voor een rimpeleffect: nieuwe belastingen worden bovenop de oude gelegd, waardoor Washington gestaag in de gelederen van de staten met de hoogste belastingen terechtkomt. Ze hebben het ook niet mis. De loonbelasting voor gezinsverlof en ziekteverlof is sinds 2019 bijna verdrievoudigd. Het tarief van de vermogenswinstbelasting is vorig jaar gestegen van 7% naar 9,9%. De benzinebelasting werd in 2025 opnieuw verhoogd, waardoor Washington een van de duurste staten was om een auto te tanken.
Beide partijen hebben terechte zorgen. Toch blijft het debat eerder een reeks bekrompen, partijdige schermutselingen dan een serieuze discussie over het begrotingsbeleid als systeem.
Wat ontbreekt is de strategie. Staatsleiders bieden inkomstenideeën, geen begrotingsvisie. Een strategie begint met een eindtoestand. Washington heeft er nooit een uitgesproken.
Wat is de beoogde belastingdruk van de staat als percentage van het inkomen? Hoe moet het zich verhouden tot de staten waarmee Washington feitelijk concurreert: Californië, Texas, Colorado, Oregon, Arizona? Moet Washington ernaar streven een staat met lage belastingen, een staat uit het middensegment of een staat met hoge belastingen te zijn die hoogwaardige openbare diensten belooft? Het wordt nooit aan de kiezers verteld.
Ook bestaat er geen duidelijkheid over de juiste omzetmix. Hoeveel moet uit de consumptie komen? Uit commerciële activiteit? Uit inkomen, of helemaal niet? Welke belastingen moeten meegroeien met de economie en welke moeten stabiel blijven? Deze vragen zijn belangrijk. Ze zijn de drijvende kracht achter investeringsbeslissingen, het behouden van talent en groei op de lange termijn.
Voor kleine bedrijven en startups zijn de gevolgen van dit gebrek aan duidelijkheid onmiddellijk. Jonge bedrijven hoeven niet één voor één met belastingen om te gaan; ze absorberen de hele stapel in één keer. Bedrijfs- en arbeidsbelastingen zijn van toepassing vóór de winstgevendheid. Loonbelastingen stijgen op het moment dat de aanwerving begint. Energie- en transportkosten vloeien rechtstreeks door in de marges.
In tegenstelling tot grote bedrijven kunnen startups en kleine bedrijven hun activiteiten niet naar de ene staat verplaatsen, plotselinge kostenstijgingen opvangen of zich een weg banen uit de complexiteit van de regelgeving.
Het doel is niet om het betalen van belastingen te vermijden, maar om te opereren binnen een opzettelijk en voorspelbaar systeem. Plotselinge veranderingen – hoe activiteiten herclassificeren van diensten naar detailhandel voor B&O-doeleinden – kan een anders levensvatbaar bedrijfsmodel in Washington van de ene op de andere dag onlevensvatbaar maken.
In de praktijk zijn onzekerheid en veranderende naleving vaak net zo belangrijk als het tarief zelf. Een belastingstelsel zonder een gedefinieerde eindsituatie maakt langetermijnplanning vrijwel onmogelijk voor juist die bedrijven die de staat beweert te willen laten groeien.
In plaats daarvan was de aanpak van Washington stapsgewijs en reactief. Als de uitgaven stijgen, verschijnt er een nieuwe belasting. Wanneer er twijfels over de eerlijkheid rijzen, wordt er nog een andere belasting toegepast. Er is geen raamwerk dat deze beslissingen bij elkaar houdt, alleen een voortdurende rechtvaardiging van waarom de volgende verhoging onvermijdelijk is.
Denk aan de meest recente toevoeging aan de belastinggrondslag: de Climate Commitment Act. Sommige analisten beweren dat het functioneert als een regressief inkomstenmechanisme, omdat nalevingskosten kunnen worden doorberekend in de prijzen van energie, transport en consumptiegoederen. Als wetgevers de regressie in het belastingstelsel serieus willen aanpakken, moeten ze uitleggen hoe de kosteneffecten van CCA passen in het bredere belasting- en mitigatiekader en of aanpassingen of compensaties gerechtvaardigd zijn.
Een serieuzere regering zou de kwestie anders benaderen. Het zou een alomvattende belastingstrategie publiceren. Het zou de gewenste totale last definiëren. Het zou een eerlijke maatstaf zijn voor Washington vergeleken met vergelijkbare staten. Het zou bepalen welke belastingen moeten worden uitgebreid, welke moeten krimpen en welke moeten worden afgeschaft. En het zou de afwegingen duidelijk verklaren, zonder te doen alsof de inkomsten gratis zijn.
Niet iedereen wil zo’n plan. Maar het zou een signaal zijn van competentie en leiderschap tonen. Het zou kiezers en bedrijven iets geven wat ze momenteel missen: voorspelbaarheid.
Er is ook een politieke kans die wordt verspild. Een alomvattende belastinghervorming is een van de weinige gebieden waarop overeenstemming tussen beide partijen mogelijk is. Democraten die zich zorgen maken over gelijkheid en Republikeinen die zich zorgen maken over groei zouden elkaar op een gemeenschappelijke basis kunnen ontmoeten – als het doel een samenhangend systeem zou zijn in plaats van de volgende ‘inkomstenwinst’.
In plaats daarvan versterkt de huidige aanpak het publieke cynisme. Elk nieuw voorstel bevestigt het vermoeden dat de belastingen onbeperkt stijgen, dat hervormingen nooit voltooid zijn en dat beloften van matiging tijdelijk zijn.
Als Washington gezien wil worden als een model van effectief bestuur, is het antwoord niet opnieuw een nauwe begrotingsstrijd. Het is een pauze. Een reset. Een engagement om afstand te nemen van stukje bij beetje veranderingen en een alomvattend plan te presenteren dat het vertrouwen van het publiek waard is.
Het land is de oorlog tussen loopgraven en partijen beu. Eén manier om de temperatuur te verlagen is door te regeren als volwassenen: stel doelen, meet resultaten en leg beslissingen uit. Washington beschikt over de middelen en het talent om dit te doen.
Wat, althans voorlopig, ontbreekt is een strategie.
